جنگ، بهترین معلم نیمه دوم عمر است...وقتی صدای انفجار به گوش می‌رسد، نخستین چیزی که فرو می‌ریزد، ساخت

جنگ، بهترین معلم نیمه دوم عمر است...وقتی صدای انفجار به گوش می‌رسد، نخستین چیزی که فرو می‌ریزد، ساختمان‌ها نیستند.توهمِ قطعی بودنِ فرداست.همه برنامه‌هایی که برای هفته آینده، ماه آینده یا سال آینده داشتیم، ناگهان رنگ می‌بازند.اما راستش را بخواهید...برای من، انفجارها از امروز آغاز نشده‌اند.سال‌هاست که در روانم صدای شلیک می‌پیچد.هر تار موی سفیدی که بر سرم نشسته، شلیک دیگری بوده است؛ شلیکی که هر روز یک جمله را در گوشم تکرار می‌کند:«بلند شو... وقت چندانی نمانده است.»نیمه دوم عمر، جنگی است که بی‌صدا آغاز می‌شود.نه آژیر دارد و نه دود.اما هر روز، چیزی را در ما فرو می‌ریزد؛توهمِ جوان ماندن...توهمِ فرصتِ بی‌پایان...و توهمِ اینکه همیشه فردایی هست.امشب، با شنیدن صدای شلیک‌ها، فقط یک چیز در ذهنم پررنگ‌تر شد.زندگی هیچ‌گاه به ما قولِ فردا نداده بود.نمی‌خواهم به کسی بگویم در چنین روزهایی چه باید بکند.هر انسانی، پاسخ خودش را دارد.اما گمان می‌کنم ما که به نیمه دوم عمر رسیده‌ایم، خوب می‌دانیم امروز، همان «بعداً»ی است که سال‌ها منتظرش بودیم.اگر هنوز کاری مانده که روحت از تو می‌خواهد انجام دهی...اگر هنوز حرفی هست که باید بزنی...اگر هنوز کسی هست که باید دوستش بداری.......و اگر هنوز راهی هست که باید بروی...بیش از این، آن را به تعویق نینداز.برخیز...نه برای موفقیت.برای سربلندی.موفقیت را دیگران می‌بینند و شاید تحسین کنند.اما سربلندی را فقط خودت می‌بینی و در سکوت، به احترامش سر فرود می‌آوری.شاید در پایان زندگی، مهم‌ترین سؤال این نباشد که دنیا درباره ما چه گفت.بلکه این باشد که:«آیا آنچه را که روحم از من می‌خواست، زندگی کردم؟»اگر پاسخ این سؤال «آری» باشد...آن‌گاه حتی در میان صدای انفجار هم، می‌توان با سربلندی سر بر بالش گذاشت .