میهمانی رو به پایان است....!دیشب میهمان خانه یکی از دوستان بودیم.ساعت را نگاه کردم.بحث‌ها آن‌قدر گل انداخته بود که زمان را فراموش کرده بودیم...میزبان سور و ساتی به پا کرده بود،اما جذابیت میهمانی در خوراک‌ها نبود.در معاشرتی بود که با هم داشتیم.در حرف‌هایی که می‌زدیم.در فهمی که از یکدیگر پیدا می‌کردیم.در لحظات پایانی میهمانی،شوق گفت‌وگو بیشتر هم شده بود؛اما این شوق، دلیل کافی برای ادامه دادن نبود.میهمانی، مثل همه میهمانی‌های دیگر، باید تمام می‌شد.من و میزبان، هر دو از همین فرصتی که با هم داشتیم و آن را با هم طی کرده بودیم، راضی بودیم.حتی با هم گفتیم:سور و سات را کمتر کنیم...تا همدیگر را بیشتر ببینیم.و همان‌جا به نظرم رسید زندگی بعد از پنجاه‌سالگی، شبیه همین میهمانی است.سال‌ها از میهمانی گذشته است.ساعت را که نگاه می‌کنی، می‌بینی زمان خیلی بیشتر از آنچه فکر می‌کردی گذشته...در نیمه اول زندگی، بیشتر درگیر سور و سات میهمانی بودیم.کار.پول.خانه.موقعیت.نام.اعتبار.و هزار چیز دیگر.اما هرچه میهمانی جلوتر می‌رود،می‌فهمی جذابیت اصلی در سور و سات نبوده است.غذاها خورده می‌شوند.ظرف‌ها جمع می‌شوند.نام خیلی از چیزهایی که برایشان دویده‌ایم، فراموش می‌شود.آنچه می‌ماند، معاشرتی است که با میزبان و اهل خانه اش داشته‌ایم.فهمی که پیدا کرده‌ایم.محبتی که ساخته‌ایم.و کیفیت حضوری که در این میهمانی داشته‌ایم.نیمه دوم عمر شاید همان لحظه‌ای باشد که از خودمان می‌پرسیم:اگر میهمانی رو به پایان است،واقعاً از چه چیزی لذت برده‌ام؟از سور و ساتش؟یا از معاشرتی هابی که داشته‌ام؟شاید حالا وقت آن است که از میزبان تشکر کنیم...نه با عجله.نه با حسرت.بلکه با رضایت از اینکه فرصتی داشتیم،آمدیم،دیدیم،شنیدیم،و معاشرت کردیم.چون میهمانی بالاخره تمام می‌شود.مهم این نیست که میزبان چقدر سور و سات فراهم کرده بود؛ مهم این است که وقتی میهمانی تمام شد، هنوز از بودن در این خانه، سیر نشده باشیم....نویسنده ؛یاسر رضایی