صدای بلند تلویزیونامروز سرزده به خانه بابا و مامان می‌روم.اهل این خانه بارها این خانه را ترک کرده‌ان

صدای بلند تلویزیونامروز سرزده به خانه بابا و مامان می‌روم.اهل این خانه بارها این خانه را ترک کرده‌اند.یک بار به بهانه ازدواج.یک بار به بهانه مهاجرت.یادم نمی‌رود روزی را که پدرم در نصیحتی به من گفت:«به بچه‌ات آن‌قدر نزدیک نشو که نتوانی جدایی از او را تحمل کنی.»سال‌هاست این جمله در ذهنم مانده.انگار پدر برای خودش مانیفستی ساخته تا انتظار نکشد:زیاد نزدیک نشو،تا اگر روزی رفتند،کمتر درد بکشی.پدر را بغل می‌کنم و درون خودم زمزمه می‌کنم:«مرد، بی‌خیال...با ما صمیمی باش.اگر قرار است یک روز از هم جدا شویم، لااقل تا آن روز از هم دور زندگی نکنیم.»اما مادر انگار راه دیگری را انتخاب کرده است.نگاهم که به خانه می‌افتد، می‌فهمم.به بزرگی خانه.به تعداد صندلی‌های میز ناهارخوری.به مبل‌ها.به ظرف‌های جورواجور داخل دکور.و به ماشین ظرفشویی بزرگی که انگار برای ظرف‌های دو نفر ساخته نشده است...پدر برای انتظار نکشیدن، جمله‌ای ساخته.مادر برای انتظار کشیدن، خانه‌ای چیده.یادم می‌آید روزهایی را که مادر همه را دور هم جمع می‌کرد.پایت را که به خانه می‌گذاشتی، یا صدای یک آهنگ شاد می‌آمد یا هیاهوی بچه‌ها.یکی چیزی می‌گفت.یکی می‌خندید.بچه‌ها این طرف و آن طرف می‌دویدند.و مادر میان همه این شلوغی‌ها، سفره‌اش را می‌چید.حالا جای بیشتر آن صداها را صدای بلند تلویزیون گرفته است...من تنها بچه‌ای هستم که هنوز می‌توانم با همسر و فرزندم، سرزده در این خانه را باز کنم.وقتی می‌آییم، برای چند ساعتی دوباره خانه شلوغ می‌شود.صدای حرف زدن ما با صدای بازی و خنده فرزندم قاطی می‌شود.مادر دوباره سراغ همان ظرف‌ها می‌رود.چند صندلی دوباره پُر می‌شوند.و صدای تلویزیون میان هیاهوی ما گم می‌شود.اما ما هم بالاخره باید برویم...