کارشناسی ماشینی پُر از خط و خشماشینم را تصمیم گرفتم بفروشم.روز آخر، پیشش نشستم. دستی به سر و رویش کش

کارشناسی ماشینی پُر از خط و خشماشینم را تصمیم گرفتم بفروشم.روز آخر، پیشش نشستم. دستی به سر و رویش کشیدم و شروع کردم خاطراتم را با آن مرور کردن.اولین تجربه رانندگی‌ام را با همین ماشین داشتم.اولین بار، موقع آمدن به پارکینگ، گلگیر عقبش را به دیوار ورودی پارکینگ زدم.حالم بد شد.دیگر نمی‌خواستم سوارش شوم. می‌ترسیدم آسیب بیشتری به آن بزنم یا با ناشی‌گری‌ام خطر بزرگ‌تری درست کنم.چند روز با خودم کلنجار رفتم و بالاخره به خودم گفتم: میلیاردها آدم ریسک می‌کنند. حتی در جاده‌ها آدم می‌میرد، اما مردم باز هم رانندگی می‌کنند.پس ادامه دادم.اوایل ماشینم را بیرون نمی‌گذاشتم.یک روز آمدم و دیدم یک بنده‌خدایی در پارکینگ، درِ صندوق عقبش را خط‌خطی کرده است.فهمیدم قرار نیست این ماشین را از خط و خش حفظ کنم.بعدها خط و خش‌های دیگری هم آمدند.بعضی‌هایشان تقصیر من بود.بعضی‌ها تقصیر دیگران.بعضی‌ها هم حاصل همان جاهایی بود که با وجود ناشی گری مجبور بودم هر طور شده از آن‌ راهها عبور کنم.امروز که می‌خواهم بفروشمش، وقتی به این همه خط و خش نگاه می‌کنم، دیگر ناراحت نمی‌شوم.هر کدامشان بخشی از داستان زندگی من است.دیگران که ماشینت را می‌بینند، شاید قضاوتت کنند.ممکن است بگویند:«چقدر خط و خش دارد.»اما هیچ‌کس نمی‌داند این خط و خش‌ها کجا ایجاد شده‌اند.همان‌طور که هیچ‌کس از تمام خط و خش‌های زندگی تو خبر ندارد.آدم‌ها معمولاً نتیجه را می‌بینند؛نه جاده‌ای را که تو برای رسیدن به آن طی کرده‌ای.نیمه اول زندگی هم پر از همین خط و خش‌هاست.پر از ناشی‌گری.اشتباه.تصمیم‌های عجولانه.زمین خوردن.زخم‌هایی که گاهی خودمان زده‌ایم و گاهی دیگران.اما زندگی تو، تو را تعریف نمی‌کند؛ همان‌طور که ماشین من، من را تعریف نمی‌کند.خط و خش‌ها فقط می‌گویند چه چیزهایی بر تو گذشته است.و شاید هر کدامشان گواهی بدهند که برای رسیدن به آنچه می‌خواستی، از هیچ تلاشی فروگذار نکرده‌ای.حالا ممکن است کارشناس ماشین بیاید و برایش قیمتی تعیین کند.مهم نیست چه قیمتی.این ماشین برای من فقط یک وسیله نقلیه نیست.با همین ماشین یاد گرفتم رانندگی کنم.ترسیدم.اشتباه کردم.دوباره سوار شدم.راه افتادم.و هر بار که خطی روی آن افتاد، چیزی از زندگی به من یاد داد.برای همین، شاید این ماشین برای دیگری پر از خط و خش باشد؛اما برای من، پر از خاطره است.پر از ترس، اشتباه، یادگیری، زمین خوردن و دوباره راه افتادن....نویسنده : یاسر رضایی