امروز، دیگر برای امروز زندگی می‌کنمامروز در قبرستان تهران، تاریخ‌های روی سنگ‌قبرها توجهم را جلب می‌ک

امروز، دیگر برای امروز زندگی می‌کنمامروز در قبرستان تهران، تاریخ‌های روی سنگ‌قبرها توجهم را جلب می‌کرد.در قطعه هنرمندان قدم می‌زدم. بسیاری از نام‌ها برایم آشنا بودند؛ کسانی که روزگاری صدایشان، تصویرشان یا آثارشان بخشی از زندگیم بودند.حالا تنها دو تاریخ از آنان باقی مانده بود؛ تاریخ آغاز و تاریخ پایان. و چه قدر بعضی از این شروع ها به من نزدیک بودند....همین، برای من نشانه‌ای بود تا امشب، وقتی سر بر بالش می‌گذارم، بگویم:«خدایا، سپاسگزارم که امروز را نیز به من هدیه دادی تا زندگی را زندگی کنم.»دیگر کمتر نگران این هستم که ده سال دیگر چه خواهد شد. آینده را انکار نمی‌کنم، برایش برنامه هم دارم؛ اما آموخته‌ام که زندگی، فقط در «امروز» قابل زیستن است.شاید بزرگ‌ترین خطای ما این باشد که امروز را خرجِ فردایی می‌کنیم که هنوز نیامده، و وقتی آن فردا می‌رسد، باز هم آن را خرجِ فردای دیگری می‌کنیم.امروز، تنها سرمایه‌ای است که واقعاً در اختیار من است.اگر امروز کسی را دوست دارم، بگویم. اگر کاری را درست می‌دانم، انجام دهم. اگر باید ببخشم، به تأخیر نیندازم. اگر باید بیاموزم، از امروز آغاز کنم.شاید در پایان زندگی، آنچه حسرت می‌آورد، کم بودن عمر نباشد؛ بلکه زندگی نکردنِ همان روزهایی باشد که خداوند یکی‌یکی به ما هدیه داده بود.امروز، برای امروز زندگی می‌کنم؛ و همین، شاید بزرگ‌ترین احترام به هدیه زندگی علی الخصوص در نیمه دوم عمر باشد.