انتخاب بزرگ نیمه دوم عمر؛ قبله یا قبیله؟جوان که بودم، بیشتر از آنکه نگران حقیقت باشم، نگران نظر آدم‌

انتخاب بزرگ نیمه دوم عمر؛ قبله یا قبیله؟جوان که بودم، بیشتر از آنکه نگران حقیقت باشم، نگران نظر آدم‌ها بودم.مدام خودم را وارسی می‌کردم.الان فلانی درباره من چه فکری می‌کند؟اگر این حرف را بزنم، ناراحت می‌شود؟اگر این تصمیم را بگیرم، از جمع کنار گذاشته می‌شوم؟گاهی آن‌قدر برای حفظ بعضی رابطه‌ها انرژی می‌گذاشتم که یادم می‌رفت خودم چه می‌خواهم.انگار مهم‌ترین وظیفه‌ام این بود که عضویت خودم را در قبیله‌ها حفظ کنم.قبیله دوستان...قبیله خانواده...قبیله همکاران...قبیله همفکران...طرد شدن، برایم شبیه فاجعه بود.اما نیمه دوم عمر، آرام‌آرام سؤال دیگری را پیش روی انسان می‌گذارد:اگر برای ماندن در قبیله، مجبور باشی از خودت فاصله بگیری، آیا هنوز ارزش ماندن دارد؟این سؤال، آغاز بلوغ است.امروز دیگر نمی‌خواهم فقط چون گروهی چیزی را درست می‌دانند، همان را تکرار کنم.اگر به نتیجه‌ای رسیده باشم، حرفم را می‌زنم؛بی‌روتوش...اما محترمانه.نه برای مخالفت کردن.نه برای متفاوت بودن.بلکه برای آنکه دیگر نمی‌توانم برخلاف آنچه حقیقت می‌دانم زندگی کنم.احساس می‌کنم بسیاری از سرسپردگی‌هایی که در نیمه اول عمر به من هویت می‌دادند، امروز دارند مرا از خود واقعی‌ام دور می‌کنند.نیمه دوم عمر، زمان پیدا کردن قبیله‌ای تازه نیست.زمان پیدا کردن قبله است.قبله یعنی مجموعه‌ای از اصول که دیگر از ترس طرد شدن انتخاب نشده‌اند.اصولی که حاصل سال‌ها خواندن، رنج کشیدن، تجربه کردن و اندیشیدن‌اند.قبله، چیزی نیست که از دیگران قرض بگیری.باید آن را در درون خودت کشف کنی.شاید یکی از مهم‌ترین نشانه‌های بلوغ همین باشد؛اینکه دیگر نگران این نباشی که چند نفر با تو موافق‌اند.بلکه نگران این باشی که آیا خودت با آنچه زندگی می‌کنی، موافقی یا نه.به گمانم نیمه دوم عمر، بیش از آنکه به قبیله نیاز داشته باشد...به قبله نیاز دارد.قبیله، به ما احساس تعلق می‌دهد.اما قبله، به زندگی ما جهت می‌دهد.و انسانی که جهت خود را پیدا کرده باشد...حتی اگر تنها راه برود،دیگر گم نخواهد شد.ولی اگر در نیمه دوم عمر همچنان در پی قبیله اید و نیاز به تایید آن را جدی می‌بینید می تواند نشانه عدم بلوغ در این دوره از زندگی باشد