چرا من دوست دارم زودتر پیر شوم...؟می‌دانم جمله عجیبی است.بیشتر آدم‌ها از پیر شدن می‌ترسند. کرم‌های ض

چرا من دوست دارم زودتر پیر شوم...؟می‌دانم جمله عجیبی است.بیشتر آدم‌ها از پیر شدن می‌ترسند. کرم‌های ضدچروک می‌خرند، از سفید شدن موهایشان غصه می‌خورند و آرزو می‌کنند زمان کمی آهسته‌تر بگذرد.اما من دوست دارم زودتر پیر شوم.البته نه آن پیری که فقط تعداد شمع‌های روی کیک تولد را بیشتر می‌کند.من دلم می‌خواهد آن‌قدر زندگی کنم که پیر شوم.تفاوت این دو، از زمین تا آسمان است.بسیاری از ما سال‌ها را پشت سر می‌گذاریم، اما زندگی را به تعویق می‌اندازیم.همیشه قرار است روزی سفر کنیم، روزی عاشقانه‌تر زندگی کنیم، روزی از شغلی که دوستش نداریم بیرون بیاییم، روزی به خواسته‌های عمیق دلمان گوش بدهیم...اما آن «روزی» گاهی هرگز از راه نمی‌رسد.و حاصلش این می‌شود که سنمان بالا می‌رود، اما روحمان همان‌جایی می‌ماند که سال‌ها پیش رهایش کرده بودیم؛ روحی که بارها صدایمان زد، اما آن‌قدر سرگرم روزمرگی بودیم که صدایش را نشنیدیم. آرام‌آرام، آن بخش زنده وجودمان در سکوت، پژمرده می‌شود. به گمانم دو جور پیری وجود دارد.یک پیری، حاصلِ زندگی کردن است.و پیری دیگر، حاصلِ فقط زمان را گذراندن.در اولی، هر چین صورت، خاطره راهی است که با شجاعت رفته‌ای.در دومی، هر سال، یادآور فرصت‌هایی است که مدام به فردا موکول شدند. عجیب است؛ برای اینکه فقط جوان‌تر به نظر برسیم، ساعت‌ها وقت و هزینه صرف می‌کنیم، اما برای اینکه عمیق‌تر زندگی کنیم، گاهی حتی چند دقیقه هم کنار خودمان نمی‌نشینیم.اگر با ما همراه و همسفر نیمه دوم عمر هستی، شاید مهم‌ترین تصمیم این نباشد که چگونه دیرتر پیر شوی؛ بلکه این باشد که چگونه عمیق‌تر پیر بشوی.من که دوست دارم زودتر پیر شوم...چون آرزو دارم وقتی به پایان راه رسیدم، سال‌های عمرم فقط زیاد نباشند؛ زندگی‌ام هم به همان میزان زیاد و غنی شده باشد.«راستی...اگر کسی قرار بود داستان زندگی تو را بخواند، آن‌قدر کشش داشت که تا صفحه آخر همراهش بماند؟و مهم‌تر از آن...خودت هنوز مشتاقی ببینی سرنوشت قهرمان این داستان چه خواهد شد؟»