ظلم به احمدِ دروناین روزها احمد همه جا دیده می‌شود.چهره‌اش معصوم است.حرف‌هایش بی‌تکلف است.از آرایش ک

ظلم به احمدِ دروناین روزها احمد همه جا دیده می‌شود.چهره‌اش معصوم است.حرف‌هایش بی‌تکلف است.از آرایش کردن لذت می‌برد.غذا را نعمت می‌داند، نه وسیله‌ای برای عکس گرفتن.از موتورسواری زنان دفاع می‌کند، بی‌آنکه بخواهد بیانیه‌ای صادر کند.به زندگی نگاه می‌کند...و زندگی را همان‌گونه که هست، دوست دارد.شاید به همین دلیل است که میلیون‌ها نفر دوست دارند چند دقیقه پای حرف‌هایش بنشینند.نه چون حرف عجیبی می‌زند.بلکه چون چیزی را در ما بیدار می‌کند که سال‌هاست فراموشش کرده‌ایم.احمد، فقط یک آدم نیست.او یادآور بخشی از روان ماست که هنوز بلد است ساده لذت ببرد.از یک بشقاب غذا.از یک لباس.از یک گفت‌وگوی معمولی.از بودن.سال‌هاست یاد گرفته‌ایم همه چیز را پیچیده کنیم.حتی شادی را.حتی عشق را.حتی خودِ زندگی را.آن‌قدر حساب کرده‌ایم...مقایسه کرده‌ایم...برنامه‌ریزی کرده‌ایم...که یادمان رفته چگونه بی‌دلیل خوشحال باشیم.احمد، این فراموشی را به یادمان می‌آورد.اما از همین‌جا، خطری آرام آغاز می‌شود.وقتی کسی محبوب می‌شود، جهان مردانه فوراً او را کشف می‌کند.چطور بیشتر دیده شود.چطور بیشتر درآمد داشته باشد.چطور بیشتر تولید کند.چطور بیشتر بفروشد.آرام‌آرام، همان سادگی که دوستش داشتیم، زیر بارِ موفق شدن، له می‌شود.این سرنوشت فقط احمد نیست.سرنوشت همه ماست.بارها در زندگی، آن بخش ساده، بی‌غل‌وغش و زنده وجودمان را قربانی کرده‌ایم تا پذیرفته شویم.تا موفق‌تر به نظر برسیم.تا بیشتر تحسین شویم.و هر بار، چیزی از جانمان را جا گذاشته‌ایم.شاید ظلمی که امروز به احمد می‌شود، پیش از آنکه ظلم به یک انسان باشد، ظلم به احمدِ درونِ همه ماست.همان بخشی که هنوز می‌تواند از یک لقمه غذا لذت ببرد.هنوز می‌تواند بی‌دلیل مهربان باشد.هنوز می‌تواند جهان را، پیش از آنکه تحلیل کند، زندگی کند.مراقب باشیم.جهان، دیر یا زود، از احمد یک محصول می‌سازد.اما ما مجبور نیستیم احمدِ درونمان را هم به محصول تبدیل کنیم..بعضی چیزها، تا وقتی ساده‌اند، نجات‌بخش‌اند.و بعضی آدم‌ها، فقط آمده‌اند تا بخش فراموش‌شده‌ای از خودمان را به یادمان بیاورند.