اعتماد به ضعف؛ نیاز ضروری نیمه دوم عمر امروز برای دیدن پدر به بخش ICU می‌روم.دستانش را در دست می‌گیر

اعتماد به ضعف؛ نیاز ضروری نیمه دوم عمر امروز برای دیدن پدر به بخش ICU می‌روم.دستانش را در دست می‌گیرم.با صدایی که به سختی شنیده می‌شود، می‌گوید:«مرا از اینجا ببر... خسته شده‌ام.»این همان دستی است که روزی، دست‌های لرزان مرا گرفته بود تا راه رفتن بیاموزم.آن روز، او قدرت بود و من ضعف.امروز، من ایستاده‌ام و او به ضعف رسیده است.وقتی ضعف او را می‌بینم، چیزی درونم می‌شکند.اکنون بیش از هر زمان دیگری می‌فهمم که ضعف، آخرین معلم انسان در نیمه دوم عمر است.پدر قدرتمندم، امروز با چشمانی که در چشمانم گره خورده‌اند، آخرین درس‌های زندگی را با من مرور می‌کند پسرم...ضعف، غرورت را می‌شکند.ضعف، توهم جاودانگی را از تو می‌گیرد.ضعف، یادت می‌آورد که محدودی.و آرام‌آرام، سلاح‌هایی را که سال‌ها با آن‌ها با دنیا جنگیده‌ای، از دستت می‌گیرد.ریتم زندگی کند می‌شود.آن‌قدر کند که دیگر نمی‌توانی بی‌تأمل از کنار لحظه‌ها عبور کنی.هیاهوها فروکش می‌کنند.همه دور و برت را خلوت می کنند سکوت، همه جا را پر می‌کند.و تازه در این سکوت است که صداهایی را می‌شنوی که سال‌ها در شلوغی زندگی نشنیده بودی؛احساساتی که فرصت بروز نیافتند،دلتنگی‌هایی که به تعویق افتادند،و عشق‌هایی که گفتنشان را به فردا موکول کردی.اولین معلم زندگی به من آموخت چگونه با ضعف بجنگم.درس بخوانم.کار و تلاش کنم.زمین بخورم و دوباره برخیزم.اما امروز، آخرین معلم زندگی، یعنی ضعف، آرام در گوشم نجوا می‌کند:قدرت، امانتی است که دیر یا زود از تو پس گرفته خواهد شد.تا آن روز، آن را در شایسته‌ترین جای ممکن خرجش کن.دستی را بگیر...رنجی را سبک کن...قلبی را آرام کن...و آنگاه...مرا، یعنی ضعف را، در آغوش بگیر.قدرت، مهمان است؛ اما ضعف، واقعیت محض زندگی همه ماست که از دور همپای زندگی ما حرکت می کند و بالاخره روزی رخ خواهد نمودنویسنده:یاسر رضایی