موفقیت معیار نیمه اول عمر برای زیستن سالم است و در نیمه دوم عمر معیار سربلندی استدر نیمه اول عمر، مو

موفقیت معیار نیمه اول عمر برای زیستن سالم است و در نیمه دوم عمر معیار سربلندی استدر نیمه اول عمر، موفقیت معیار زندگی‌ام بود.باید شغلی بهتر پیدا می‌کردم، درآمد بیشتری به دست می‌آوردم، از دیگران جلو می‌زدم و هر روز نشانه‌ای تازه از موفق بودن را به خودم و دیگران نشان می‌دادم.جامعه هم معیارهایش را روی میز گذاشته بود؛ تحصیلات عالی، شغل پردرآمد، جایگاه اجتماعی، ازدواج موفق و...اما حالا که در نیمه دوم عمر ایستاده‌ام و به پشت سر نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم موفقیت دیگر آن هیجان گذشته را در من ایجاد نمی‌کند.اکنون بیش از آنکه بخواهم مطابق معیارهای بیرونی زندگی کنم، می‌خواهم از اسارت کدهای اجتماعی رها شوم.هنوز هم می‌خواهم کار کنم، بیاموزم، خلق کنم و اثر بگذارم؛ اما اینکه در نگاه دیگران موفق محسوب شوم یا نه، دیگر دغدغه اصلی من نیست.امروز معیار دیگری برای سنجش زندگی‌ام پیدا کرده‌ام؛ سربلندی.سربلندی یعنی شب که سر بر بالش می‌گذارم، از خودم بپرسم:«آیا امروز آن کاری را انجام دادم که روحم از من می‌خواست؟»اگر پاسخ این سؤال «آری» باشد، حتی اگر دنیا آن روز را شکست بداند، من احساس باخت نمی‌کنم.موفقیت را دیگران می‌بینند و شاید تحسین کنند.اما سربلندی را فقط خودت می‌بینی و در سکوت، به احترامش سر فرود می‌آوری.آری، سربلندی یعنی در انجام آنچه روحم از من می‌خواست، تعلل نکردم.یعنی وقتی قبیله از من خواست اخلاقم را قربانی منفعت کنم، تسلیم نشدم.یعنی بارها از درون شکستم، اما مسیرم را کج نکردم و عهدم را نشکستم.یعنی در تلخ‌ترین روزها و تاریک‌ترین لحظه‌ها، مأموریت زندگی‌ام را فارغ از نتیجه فراموش نکردم.شاید در پایان زندگی، مهم‌ترین سؤال این نباشد که دنیا درباره من چه گفت.بلکه این باشد:«آیا آنچه را که روحم از من می‌خواست، زندگی کردم؟»اگر پاسخ این سؤال «آری» باشد، حتی اگر موفقیت‌های بزرگی هم نصیبم نشده باشد، می‌توانم با سربلندی از زندگی عبور کنم.برای هم‌نسلانم آرزو نمی‌کنم همیشه موفق باشند؛آرزو می‌کنم سربلند باشند.