سی سال بود خودم را در آیینه ندیده بودمجوان که بودم، اسیر شانه و سشوار و... بودم.دنبال فرصتی بودم که آینه‌ای پیدا کنم و خودم را نگاه کنم.موهایم را مرتب کنم.صورتم را وارسی کنم.ولی یادم نمی‌آید کدام روز بود که دیگر مثل قبل در آینه خودم را وارسی نکردم.چیزی حدود سی سال...چرا؟چون می‌خواستم سریع خودم را وسط این شهر پرهیاهو گم و گور کنم.بروم دنبال بدبختی و گرفتاری.دنبال کار.دنبال پول.دنبال موفقیت.دنبال اینکه از زندگی عقب نمانم.نمی‌خواستم خودم را ببینم.نمی‌خواستم با خودم چشم در چشم شوم.احتمالاً وقتی چشم در چشم می‌شدم، چشمانم برایم دلسوزی می‌کردند و از من می‌خواستند زمان بیشتری را به خودم سر بزنم.و من فرصت این حرف‌ها را نداشتم.باید می‌رفتم.باید می‌رسیدم.باید چیزی می‌شدم.سال‌ها گذشت.موهایم کم‌کم سفید شدند.بعضی‌هایشان هم ریختند.اما من همچنان کمتر به آینه نگاه می‌کردم.انگار اگر خودم را نمی‌دیدم، می‌توانستم خیال کنم هنوز همان آدم جوانم.تا اینکه امروز صبح، صحنه عجیبی رخ داد.این بار که به آینه نگاه کردم، چشمانم به من گفتند:«ما چشم‌انتظاریم...نگاهت را از ما ندزد.شاید فرصت چندانی برای اینکه ما را ببینی، نمانده باشد...»ساکت ماندم.اجازه دادم حرف‌هایشان را بزنند.گفتند:«سی سال است منتظرت هستم.فکر می‌کردیم وقتی موهایت سفید می‌شوند، یا وقتی می‌ریزند، مجبور شوی در ما دقیق‌تر شوی و خستگی مارا ببینی.فکر می‌کردیم یک روز بالاخره می‌ایستی و از خودت می‌پرسی این مردی که این‌همه دویده، حالش چطور است؟»آیینه را بغل کردم.گریه کردم.از چشم هایم عذر خواستم.به آن ها گفتم:«من سال‌ها مجبور بودم به دادگاهی بروم.و آدمی که هر روز به دادگاه می‌رود، حوصله‌ای برای رسیدن به خودش ندارد.»گفتند:«کدام دادگاه؟»گفتم:«دادگاهی که هر صبح و هر شب برقرار می‌شد و مرا به صلابه می‌کشید:چرا بیشتر نشدی؟چرا بیشتر نداشتی؟چرا بیشتر نرسیدی؟»چشمانم هم پا به پای من اشک می‌ریختند.کمی سکوت کردیم.بعد به آنها نگاه کردم.برای اولین بار، نه به موهای سپیدم نگاه می‌کردم، نه به خط‌های صورتم.به خودم نگاه می‌کردم.به مردی که سی سال دویده بود تا چیزی بشود، اما کمتر فرصت کرده بود ببیند چه کسی شده است.دلم برایش سوخت.نه برای موهای سپیدش.نه برای خط‌های صورتش.برای همه سال‌هایی که خودش را ندیده بود.آرام دستم را روی چشمانم کشیدم.انگار می‌خواستم به آن ها بگویم:«من برگشتم.این بار دیگر از تو فرار نمی‌کنم.»شاید نیمه دوم عمر، آغاز همین بازگشت باشد.بازگشت از شهر به خانه.از هیاهو به سکوت.از اثبات خود به دیدن خود.از «بیشتر شدن» به «خود بودن».شاید آدم یک روز می‌فهمد تمام این سال‌ها، کسی که بیشتر از همه انتظارش را می‌کشیده، و چشم انتظارش بوده خودش بوده است.و شاید آینه، بعد از پنجاه‌سالگی، دیگر جایی برای دیدن پیری نباشد.جایی باشد برای دیدن آدمی که بالاخره به خانه برگشته است تا دمی در آن بیاساید و قرار گیرد...نویسنده : یاسر رضایی