امید دیگر به کارم نمی‌آید...جوان که بودم، زندگی‌ام سراسر خواستن بود.شغل خوب می‌خواستم. تحصیلات دانشگ

امید دیگر به کارم نمی‌آید...جوان که بودم، زندگی‌ام سراسر خواستن بود.شغل خوب می‌خواستم. تحصیلات دانشگاهی می‌خواستم. ازدواج و ساختن یک زندگی را می‌خواستم. ثروت، اعتبار و آینده‌ای بهتر را می‌خواستم.همین خواستن‌ها بود که مرا به زندگی پیوند می‌داد. هر خواسته، نقطه اتصالی بود که به خاطرش صبح از خواب برمی‌خاستم، تلاش می‌کردم و رنج راه را به جان می‌خریدم.شاید امید، چیزی جز همین نباشد؛ پیدا کردن نقطه‌ای در آینده که به خاطر رسیدن به آن، زندگی کردن معنا پیدا کند.اما ظاهراً نیمه دوم عمر، فصل دیگری از زندگی است.فصل نخواستن‌ها.خواسته‌هایی که روزی با جان و دل برایشان جنگیدی، دیگر آن شور گذشته را ندارند. بعضی از آن‌ها نه‌تنها مایه لذت نیستند، بلکه به باری بر دوش انسان تبدیل می‌شوند.عجیب است... درونت آرام‌آرام دیگر نمی‌خواهد، اما جهان بیرون همچنان اصرار دارد که بخواهی؛ بیشتر جمع کنی، بیشتر داشته باشی، بیشتر به خودت وصل کنی. گویی آزادی انسان را برنمی‌تابد.من از بعضی رابطه‌ها خسته‌ام. از بعضی نقش‌هایی که سال‌ها بر دوش کشیده‌ام. از جمع کردن‌هایی که خیال می‌کردم روزی نجاتم خواهند داد.دیگر نمی‌خواهم مدام برای آینده زندگی کنم. می‌خواهم نقد زندگی کنم؛ همین امروز را، همین لحظه را.احساس می‌کنم زمان، دیگر آن‌قدر فراوان نیست که بتوان همه چیز را به فردا حواله داد یا برای انباشتن بیشتر، آرامش امروز را قربانی کرد.بسیاری از چیزهایی که روزی برای به دست آوردنشان جنگیدم، امروز دیگر به کارم نمی‌آیند. نه اینکه بد باشند؛ فقط دیگر متعلق به این فصل از زندگی من نیستند.ما در نیمه دوم عمر بیش از امید برای ادامه به درک عمیق ،معنا و پختگی نیاز داریم ما نیاز به فهمیدن این حقیقت داریم که سبک‌بار بودن، گاهی ارزشمندتر از پُربار بودن است.این روزها با گوشت و پوست و استخوانم به این نکته رسیده ام که هر خواستنی، ارزش دل‌بستن و وقت گذاشتن ندارد....گمان می‌کنم بسیاری از ما که به نیمه دوم عمر رسیده‌ایم، دیر یا زود با این تجربه روبه‌رو می‌شویم.اگر تو هم امروز با این حس همراهی، به تو می گویم ؛به عصر نخواستن‌ها خوش آمدی.اما گمان نکن که نخواستن، آسان‌تر از خواستن است.خواستن، شوق می‌خواهد؛ اما نخواستن، شجاعت.