نیمه اول عمر، فصل اطمینان‌هاست؛ نیمه دوم عمر، فصل تردیدها.آدمی سراسر عمرش در حال انتخاب کردن است.در جوانی، انتخاب‌هایمان را با قاطعیت انجام می‌دهیم. با اطمینان حکم صادر می‌کنیم، مسیر درست را می‌شناسیم و حتی به دیگران هم توصیه می‌کنیم چگونه زندگی کنند.آن روزها، جهان برایمان ساده‌تر از آن چیزی است که واقعاً هست.اما هرچه از جوانی فاصله می‌گیریم، آرام‌آرام عوارض انتخاب‌هایمان آشکار می‌شود. ازدواجی که روزی آن را انتخاب بی‌نقص می‌دانستیم، وجوه دیگری از خود را نشان می‌دهد. شغلی که آرزویش را داشتیم، هزینه‌های پنهانش را آشکار می‌کند. باورهایی که زمانی با اطمینان از آن‌ها دفاع می‌کردیم، دیگر آن استحکام گذشته را ندارند.در اینجاست که تردید، بی‌صدا وارد زندگی می‌شود.شاید یکی از نشانه‌های ورود به نیمه دوم عمر همین باشد؛ اینکه دیگر کمتر مطمئن هستیم و بیشتر پرسش داریم.دیگر زندگی را سیاه و سفید نمی‌بینیم. هر انتخابی، هم سودی دارد و هم زیانی؛ هر تصمیمی، هم چیزی به ما می‌دهد و هم چیزی از ما می‌گیرد.از این پس، تضادها مهمان همیشگی ذهن ما می‌شوند.اما خطر، خودِ تضاد نیست.خطر آنجاست که برای فرار از اضطرابِ تردید، یکی از دو قطب را انتخاب کنیم و وانمود کنیم قطب دیگر وجود ندارد.پختگی، فرار از تضاد نیست؛ تواناییِ زندگی کردن با آن است.انسان بالغ، کسی نیست که برای همه پرسش‌های زندگی پاسخ قطعی پیدا کرده باشد؛ بلکه کسی است که آموخته است مدتی با پرسش‌ها زندگی کند، بی‌آنکه از آن‌ها بگریزد.شاید نیمه دوم عمر، بیش از آنکه فصل یافتن پاسخ‌ها باشد، فصل آشتی کردن با پرسش‌هاست.این روزها بیشتر سوال کنید و بیشتر به خود و باورهایتان شک کنید