بارداری روانی در نیمه دوم عمراز لحظه‌ای که نطفه‌ای شکل می‌گیرد، زندگی تازه‌ای آغاز می‌شود.نه ماه، تم

بارداری روانی در نیمه دوم عمراز لحظه‌ای که نطفه‌ای شکل می‌گیرد، زندگی تازه‌ای آغاز می‌شود.نه ماه، تمام جسم و جان مادر در خدمت رشد آن نطفه قرار می‌گیرد تا زمان تولد فرا برسد.اما هیچ کودکی نباید برای همیشه در رحم بماند.رحمی که روزی امن‌ترین پناهگاه او بود، اگر زمان زایمان بگذرد، می‌تواند به خطرناک‌ترین زندانش تبدیل شود.روان انسان نیز در نیمه دوم عمر، بارداری دیگری را تجربه می‌کند.در جایی از این مسیر، نطفه تصویری آرمانی در درون ما بسته می‌شود؛ تصویری که نماد زندگیِ نزیسته ماست.شاید آرزوی سال‌ها نوشتن باشد. شاید خلق کردن. شاید بخشیدن. شاید تغییر مسیر. شاید آشتی با خود. شاید خدمت به انسان‌ها.این تصویر، آرام نمی‌ماند.بارها در سکوت، ما را صدا می‌زند و از ما می‌خواهد که متولدش کنیم.اما بسیاری از ما از درد زایمان می‌ترسیم.از دردِ تغییر. از دردِ ترک عادت‌ها. از دردِ دل کندن از قبیله. از دردِ پذیرفتن اینکه شاید سال‌ها در مسیری زندگی کرده‌ایم که مسیر اصیل ما نبوده است.پس تولد را به تعویق می‌اندازیم.سال‌ها می‌گذرد و ما با جنینی زندگی می‌کنیم که باید به دنیا می‌آمد، اما هرگز نیامد.غافل از آنکه رنج زایمان، چند صباحی بیش نیست؛ اما رنجِ به دنیا نیاوردنِ خویشتن، گاه تا پایان عمر ادامه پیدا می‌کند.به گمانم مهم‌ترین مسئولیت نیمه دوم عمر، مراقبت از این بارداری روانی است؛ اینکه نگذاریم تصویر آرمانیِ وجودمان، در تاریکی روان سقط شود.زیرا بزرگ‌ترین تراژدی زندگی، مرگ انسان نیست؛تولد نیافتنِ انسانی است که می‌توانستیم باشیم.