نیمه دوم عمر زمان جدی گرفتن تاول های پاست.....برتراند راسل می‌گوید:«چگونه به تاول‌های پایم بگویم تما

نیمه دوم عمر زمان جدی گرفتن تاول های پاست.....برتراند راسل می‌گوید:«چگونه به تاول‌های پایم بگویم تمام راهی که آمده‌ام اشتباه بوده است؟»آری، اعتراف به این موضوع خوفناک است.اما واقعیت این است که ما اغلب در نیمه اول عمر، اسیر عقده‌ها، ترس‌ها، غرایز و امیالی هستیم که اگر تا پایان عمر نیز همان‌ها سکان زندگی‌مان را در دست داشته باشند، شاید هرگز طعم یک زندگی اصیل را نچشیم.ما در نیمه اول عمر، بر اساس پرسش‌هایی زندگی می‌کنیم که دیگران از کودکی پیش روی ما گذاشته‌اند:چه شغلی پیدا می‌کنی؟ چقدر درآمد خواهی داشت؟ دیگران درباره‌ات چه خواهند گفت؟ چگونه از بقیه جلو می‌زنی؟سال‌ها می‌دویم تا پاسخ این پرسش‌ها را بدهیم، بی‌آنکه لحظه‌ای مکث کنیم و از خودمان بپرسیم:«اصلاً سؤال‌های زندگی من همین‌ها هستند؟»شاید بزرگ‌ترین اتفاق نیمه دوم عمر، پیدا کردن پاسخ‌های تازه نباشد؛ بلکه جرئتِ عوض کردن سؤال‌ها باشد.از اینجا به بعد، پرسش‌ها تغییر می‌کنند:اگر هیچ‌کس مرا تشویق نکند، باز هم این مسیر را انتخاب می‌کنم؟اگر قرار باشد کسی نفهمد چه کرده‌ام، آیا باز هم انجامش می‌دهم؟اگر امروز آخرین روز زندگی‌ام باشد، آیا از شیوه زیستنم احساس سربلندی خواهم کرد؟شاید نیمه دوم عمر، زمانی آغاز می‌شود که دیگر جرئت می‌کنیم به تاول‌های پایمان بگوییم:«ممکن است همه آن راه اشتباه نبوده باشد؛ اما دیگر قرار نیست همان مسیر را فقط به احترام تاول‌ها ادامه بدهم.»