باری، اگر روزی کسی از من بپرسدچندی که در روی زمین بودی چه کردی؟من می گشایم پیش رویش دفترم را:در زیر این نیلی سپهر بی کرانهچندان که یارا داشتم، در هر ترانهنام بلند عشق را تکرار کردممن مهربانی را ستودممن با بدی پیکار کردمپژمردن یک شاخه گل را رنج بردممرگ قناری در قفس را غصه خوردموز غصه مردم، شبی صد بار مردم ...@sokhen_nab