رقص مردگان در خیابان انهدام! رؤیا صدر اگر بخواهم از اثر طنزآمیز متفاوتی که در سال گذشته منتشرشده است نام ببرم، یک عنوان در ذهنم برجسته می‌شود و بر آثار دیگر سایه می‌اندازد: شب ملخ نوشتۀ جواد مجابی کتاب با تصویر روزهای موشک‌باران تهران در جنگ هشت‌ساله آغاز می‌شود؛ سه انفجار در محل‌های پزشکی قانونی، گورستان شهر و یک نقطه نامشخص اتفاق می‌افتد، ماجرا در یک فضای آخرالزمانی پیش می‌رود و پیامدهای هولناک انفجارها و هم‌نشینی زندگان و مردگان با زبانی سینمایی توسط یک راوی بازگو می‌شود و در کنار صحنه‌های دیگری از جنگ و پیامدهای آن می‌نشیند تا همه در کنار هم گرد مرگی را که بر شهر و بر سرزمین پاشیده‌ شده است به نمایش بگذارند. اما هنر مجابی این است که عنصر طنز را با این فضای عجیب‌ و هولناک عجین کرده و آن را در ساختار رمان تنیده است. این طنز به‌روشنی در تمامی اثر به چشم می‌آید و گاه چنان بر فضای آن حاکم می‌شود که رمان را یکسره به سمت‌وسوی طنز می‌کشاند. کتاب عناصر آثار پست‌مدرن را در خود دارد. ترکیب قالب‌های نگارشی مختلف از گزارش روزنامه‌ای و روایت داستانی گرفته تا یادداشت نویسی و شعر، درهم‌ریختگی زمان و مکان، تغییر زاویۀ دید، بینامتنیت، ساختار تکه‌تکه اثر (که حس غریب شهر ویران‌ را در ذهن می‌نشاند) از آن جمله است. استفاده از این شگردها در اثر با طنز همراه است؛ توگویی بازگویی عمق فاجعه جز با زبان طنز ممکن نیست! گرفتنِ فاصلۀ انتقادی از سوژه، اقتضای آفرینش طنز است. مجابی در شب ملخ بافاصله به جنگ نگاه می‌کند، این امر امکان درگیری عاطفی و شعاری با آن را از او می‌گیرد، کمک می‌کند که ابعاد فاجعه‌بار جنگ را ببیند و رها از کلیشه‌ها، به روایت پیامدهایش بنشیند. کتاب، زبان و نگاهی کنایی دارد و مجابی از طنز بالاترین بهره را برای انتقال این نگاه و زبان برده است تا در سایۀ روایت جنگ به هراس‌ها و ناامنی‌ها و خرافاتی که در رفتار فردی و اجتماعی ما لانه کرده است بپردازد. در کتاب عبارات کلیشه‌ای در جای خود نمی‌نشینند و هجو می‌شوند. مثلاً بعد از «انفجار هولناک»، گزارش می‌شود که: «هواپیماهای دشمن پس‌ازاین عمل مذبوحانه در تاریکی شب متواری شدند» یا درجاهایی دیگر، طنز عبارتی حالتی کنایی به خودش می‌گیرد. در گردهمایی شهر، «چند کلاه‌بردار محترم» هم شرکت دارند؛ یا در بروشور اجرای نمایشی به نام «پایتخت مجروح»، روی کلمۀ مجروح را خط می‌زنند و می‌نویسند: «پیروز». اما این طنز در عبارت نمی‌ماند و در موقعیت‌ها هم جاری می‌شود. تضاد، تناقض، بزرگنمایی و کوچک نمایی، شگردهایی است که با استفاده از آن مجابی به آفرینش موقعیت‌های طنزآمیز در اثر می‌پردازد. در رمان، شخصیت‌های تاریخی به میدان می‌آیند، افراسیاب به پاسبان رشوه می‌‌دهد و سعدی و شاعر نوسرا باهم بگومگو می‌کنند. البته نوع طنز رمان، بیشتر از نوع گروتسک است و طنزهای موقعیت از دل شرایط فاجعه‌بار بیرون می‌آیند. مثلاً رهبر ارکستر تالار رودکی، تپانچۀ کمری را بجای چوب رهبری گرفته و با آن در طول اجرا به اعضای بی‌انضباط گروه شلیک می‌کند.  با استناد به معرفی‌نامۀ چندسطری ابتدای کتاب، شاید بتوان ازنظر مجابی، مضمون اصلی اثر را شوخی با مرگ دانست ولی رمان از آن فراتر می‌رود. او بارها گفته که طنز را نگاهی تردید انگیز به وضعیت بشری می‌داند و مضمون آثار طنزش را وضعیت بشری قرار می‌دهد. شب ملخ، بازتاب این نگاه عمیق است. این است که برای مخاطب امروز لمس شدنی است و در آینۀ آن وضعیت اکنون خود را می‌بیند؛ چندان‌که شاید باور نکند انتشار اولیۀ کتاب مربوط به سال 1369 است که بعد از دو هفته جمع‌آوری و ممنوع شده و در سال جاری ویرایش جدید آن‌که عنوان: «چاپ اول» را روی پیشانی دارد توسط نشر وزن دنیا انتشاریافته است!@Bookcitycc