🌺 غزل ۱۱۰ ــــــــــــــــــپیرانه‌سرم عشقِ جوانی به سر افتادوآن راز که در دل بِنهفتم به دراف

🌺     غزل ۱۱۰   ــــــــــــــــــپیرانه‌سرم عشقِ جوانی به سر افتادوآن راز که در دل بِنهفتم به درافتاداز راهِ نظر مرغِ دلم گشت هواگیرای دیده نگه کن که به دام که درافتاددردا که از آن آهوی مشکینِ سیه‌چشمچون نافه بسی خون دلم در جگر افتاداز رهگذرِ خاکِ سر کوی شما بودهر نافه که در دست نسیم سحر افتادمژگانِ تو تا تیغِ جهانگیر برآوردبس کشتهٔ دل‌زنده که بر یکدگر افتادبس تجربه کردیم در این دِیرِ مکافاتبا دُردکشان هر که درافتاد برافتادگر جان بدهد سنگِ سیه لعل نگرددبا طینتِ اصلی چه کند بدگهر افتادحافظ که سر زلفِ بتان دست‌کشش بودبس طُرفه‌حریفیست کش اکنون به سر افتاد         🌹حافظ شیرازی💖