تمام پنجره‌ من،خیال او شده بود.تمام پوست‌ام از عطر آشتی بیمار،تمام ذهن من از نور و نسترن سرشار.من از رطوبت سبز نگاه او دیدمکه در نهایت چشم‌اش کبوتر دل من،قلم‌رویی ز برهنه‌ترین هواها داشتو اشتیاق تب‌آلود بام‌های بلند،در آفتاب ز پرواز دور او می سوختز روی پنجره من،خیال او پر زد.و شب ادامه گرفتو من ادامه گرفتم.#یدالله_رویایی@border0