‍ ‍‍ #ابولؤلؤ #اسلام_و_ایرانیان#فرحة_الزهراء #فتوحات#صفین #معجزات_الائمه#حکومت_علوی #قتل_عثمان#صفین #تبعیض_نژادی #مالک_اشتر#معاویه✅ امیرالمؤمنین علیه السلام و خون‌خواهی هرمزان#قسمت_سوم❥༻⃘⃕࿇﷽༻⃘⃕❀༅⊹━┅┄محمد قال: حدثنا أبو يوسف عن محمد بن إسحاق عن وهب بن كئسان أن عبيد الله بن عمر قتل الهرمزان في التهمهّ في دم عمر، فقال علي لعثمان: اقتل عبيد الله به فقال عثمان: قُتل أبوه بالأمس، وأَقتُلُ هذا اليوم؟ لا أفعل. هنا رجل من أهل الأرض قتل، وأنا وليه، أعفو عن هذا، وأؤدي ديته(الأصل للشیباني، ج11، ص37).#ترجمه : محمد گفت: ابویوسف از محمد بن اسحاق، از وهب بن کیسان برای ما روایت کرد که عبیدالله بن عمر ، هرمزان را به اتهام دست داشتن در خون عمر کشت. پس علی علیه‌السلام به عثمان فرمود: عبیدالله را به خون هرمزان بکش. عثمان گفت: پدرش دیروز کشته شده، آیا امروز او را بکشم؟ چنین نخواهم کرد. این مردی از اهل زمین است که کشته شده، و من ولیّ او هستم؛ از این قاتل درمی‌گذرم و دیه‌ی او را می‌پردازم.وكان عبيد الله بن عمر بن الخطاب لما قتل أبوه، اتهم الهرمزان، ورجلا من أهل الحيرة- نصرانيا كان سعد بن أبي وقاص أقدمه المدنية معه فكان يعلم ولده (و) الناس الكتاب والحساب يقال له: جفينة- بالموالات لأبي لؤلؤة، فقتلهما وقتل ابنه أبي لؤلؤة، فوقع بينه وبين عثمان في ذلك كلام حتى تغاضبا ثم بويع علي فقال: لأقيدن منه من قتل ظلما. فهرب إلى الكوفة فلما قدمها علي نزل الموضع الذي يعرف بكويفة ابن عمر، وإليه ينسب- ودس من طلب له من علي الأمان، فلم يؤمنه وقال: لئن ظفرت به فلا بد لي من أن أقيد منه وأقتله بمن قتل. فأتاه الأشتر- وكان أحد من طلب له الأمان- فأعلمه بما قال علي، فهرب إلى معاوية(أنساب الأشراف، ج2، ص294-295).#ترجمه: عبیدالله بن عمر بن خطاب، هنگامی که پدرش کشته شد، هرمزان و مردی از اهل حیره را متهم کرد؛ آن مرد نصرانی بود و سعد بن ابی‌وقاص او را همراه خود به مدینه آورده بود و او به فرزندان سعد و مردم، نوشتن و حساب می‌آموخت و نامش جفینه بود. عبیدالله آن دو را به دوستی و همکاری با ابولؤلؤ متهم ساخت؛ پس آن دو را کشت، و نیز پسر ابولؤلؤ را کشت. در این باره میان او و عثمان سخنانی درگرفت، تا آن‌جا که بر یکدیگر خشم گرفتند.ذسپس با علی علیه‌السلام بیعت شد. پس علی علیه‌السلام فرمود: به یقین از او به سبب کسانی که به ستم کشته است، قصاص خواهم گرفت.عبیدالله به کوفه گریخت. هنگامی که علی علیه‌السلام وارد کوفه شد، عبیدالله در جایی فرود آمد که به کویفه‌ی ابن عمر معروف است و به او نسبت داده می‌شود. او پنهانی کسی را فرستاد تا برایش از علی علیه‌السلام امان بگیرد؛ اما حضرت به او امان نداد و فرمود: اگر بر او دست یابم، ناگزیر از او قصاص خواهم گرفت و او را به خون کسانی که کشته است، خواهم کشت. پس اشتر ـ که یکی از کسانی بود که برای عبیدالله درخواست امان کرده بود ـ نزد او آمد و آنچه علی علیه‌السلام گفته بود به او خبر داد؛ پس عبیدالله به سوی معاویه گریخت.المدائني عن غياث بن إبراهيم أن عثمان صعد المنبر فقال: أيها الناس، إنا لم نكن خطباء وإن نعش تأتكم الخطبة على وجهها إن شاء الله، وقد كان من قضاء الله أن عبيد الله بن عمر أصاب الهرمزان، وكان الهرمزان من المسلمين ولا وارث له إلا المسلمون عامة وأنا إمامكم وقد عفوت أفتعفون؟ قالوا: نعم، فقال علي: [أقد الفاسق فإنه أتى عظيما، قتل مسلما بلا ذنب، وقال لعبيد الله: يا فاسق لئن ظفرت بك يوما لأقتلنك بالهرمزان](أنساب الأشراف ، ج5، ص510).#ترجمه : مدائنی از غیاث بن ابراهیم نقل کرده است که عثمان بر منبر رفت و گفت: ای مردم، ما خطیب نبوده‌ایم؛ و اگر زنده بمانیم، خطبه به صورت درست و شایسته‌اش نزد شما خواهد آمد، ان‌شاءالله.از قضای الهی چنین بود که عبیدالله بن عمر، هرمزان را کشت. هرمزان از مسلمانان بود و وارثی جز عموم مسلمانان نداشت؛ و من امام شما هستم و او را بخشیدم. آیا شما نیز می‌بخشید؟گفتند: آری. پس علی علیه‌السلام فرمود:این فاسق را قصاص کن؛ زیرا کاری بزرگ مرتکب شده است: مسلمانی را بی‌گناه کشته است. و به عبیدالله فرمود:ای فاسق!اگر روزی بر تو دست یابم، تو را به خون هرمزان خواهم کشت.✍🏻 پی‌نوشت: اهتمام امیرالمومنین علیه السلام در خونخواهی جناب هرمزان ، در حالی که او هیچ ولیً دمی نداشت و در برهه‌ای که عمَر جامعه را به سمت باور جاهلی شعوبیگری برده بود و در تبعیض بین عرب و عجم چنان افراط می‌کرد که گویی غیر عرب از انسانیت هیچ بهره‌ای نبوده است بسیار حائز اهمیت است ، آن هم در شرایطی که این دفاع از یک غیر عرب ، آنهم در ماجرای قتل خلیفه ، خوشایند سران عرب نبود و قطعاً منجر به دشمنی‌های با آن حضرت می‌شد ، ←این تنها شمه‌ای از عدالت محوری حضرت امیر علیه السلام به عنوان نماد تامّ اسلام واقعی است.+ قسمت اول ؛ قسمت دوم➖➖➖➖➖@borrhan