به نام آفریدگار احساس و اندیشهدر شیبِ شبِ غم‌ها، همواره گرفتارمای‌کاش که صبح آید، بر دشتِ شبِ تارماز دامنه‌ها تابد، مهری که کند روشنسرتاسرِ احساس‌و، قلبم بشود گلشنآوازِ دل‌انگیز از: امواجِ صفا جاریگردد به گلِ جان‌و، با جوششِ بسیاری،امّید درخشد در، جامِ دلِ من؛ هر دم (۱)جاری به رگم گردد، از موجِ محبّت، دمشورِ تبِ شیدایی، در من بدمد، در دم (۲)با حسّ مسیحایی، درمان بکند دردمشیرین شود احساس‌از: گل‌بوسه‌ی میگونش (۳)گلگون بشود قلب‌از: سرخابیِ بی‌چونشچون خسروِ قلبِ من، داند تپشِ دل را، (۴)بی‌شک به دلم بارد، شیرینیِ رویاهاسیمرغِ دلِ پاکش، مرغِ دلِ من را پاک، (۵)با خود ببرد زین‌جا؛ تا بستری‌از: افلاکبا بالِ نگهداری، سازد به سرم سایهوآن پایه‌ی مهرِ او، گردد سر و سرمایهزالِ نفَسم با او، زیبا بزند، آواپیریِ دلم را او، زیبنده کند بُرنابا شهپرِ پروازش، رویا بدهد من رامن را ببرد تا مهر امواجِ پَرش، بالادر دامنه‌هایی از: قافِ تپشِ امّیدگیرد، عطشِ قلبم، حسّی به گُلِ خورشیدبانوی وجودِ من، کوهِ گُلِ رویا را (۶)جویا شود از: دستی، رستم‌صفت‌و، بُرنافریادِ دلِ بانو، در کوهِ صفای عشقپیچیده شود هر دم، با شور و نوای عشقدر کوه، فرانک را، چون مادرِ خود بینمرویای فراخی را، همبسترِ خود بینممانندِ فریدون که: ایمن شده از ضحّاکایمن بشوم؛ وقتی، با دل بروم زین خاکزین خاک روم تا آن، سرقلّه‌ی کوهِ مهربر بامِ چکادش دل، دیده‌ست شکوهِ مهرآرامشِ احساسم، آن‌جاست؛ که بشْناسمقدرِ گُلِ ریواسِ این سینه‌ی حسّاسمزهرا حکیمی بافقی، کتاب ترنّم احساس، صص ۱۰۰ و‌ ۱۰۱.*…*…*…*…*…*…*…*…** چند نکته‌ی ادبی:۱. واژه‌ی «دم» در قافیه‌ی مصراع نخست بیت جاری به معنای «لحظه» و در قافیه‌ی دومین مصراع به معنی «نفَس» کاربرد یافته‌است. (جناس تام)۲. بین «در دم» به معنای «فورا»؛ «در لحظه» با «دردم» به مفهوم «دردِ من» جناس تام مرکب جاری‌ست.۳. با توجّه به این‌که نام اسب شیرین (معشوقه‌ی خسرو پرویز)، «گلگون» بود، در این‌جا بین واژه‌ی «شیرین» به معنای «هر چیز دلپذیر» با «گلگون» به معنی «سرخ‌رنگ» آرایه‌ی ایهام تناسب جاری‌ست.۴. به گونه‌ای ضمنی، بین «خسرو» با «شیرین» در واژه‌ی «شیرینی» آرایه‌ی ایهام تناسب بادید می‌آید.۵. در بیت جاری، کاربرد واژه‌ی «پاک» جناس‌گونه است؛ در ترکیب «دلِ پاکش» «صفت» و در قافیه‌ی مصراع نخست بیت جاری، «قید»، به معنای «کاملا» است.درضمن، «زال» نام پدر رستم و یکی از معانی آن، «پیر»؛ «فرتوت» است. بیت جاری و چند بیت پس از آن، به چگونگی پرورش «زال» در سایه‌ی «سیمرغ» اشاره دارد.(سام از این‌که پسرش زال، با موی سپید و در رخسار پری یا دیو، دیده به جهان گشوده بود، خرسند نبود؛ بنابر این، او را در پای البرزکوه که سیمرغ بر آن آشیان داشت، رها نمود و سیمرغ زال را مانند بچّه‌های خودش پرورش داد.)