به نام آفریدگار احساس و اندیشه در شیبِ شبِ غم‌ها، همواره گرفتارم ای‌کاش که صبح آید، بر دشتِ شبِ تار

به نام آفریدگار احساس و اندیشه در شیبِ شبِ غم‌ها، همواره گرفتارم ای‌کاش که صبح آید، بر دشتِ شبِ تارم از دامنه‌ها تابد، مهری که کند روشن سرتاسرِ احساس‌و، قلبم بشود گلشن آوازِ دل‌انگیز از: امواجِ صفا جاری گردد به گلِ جان‌و، با جوششِ بسیاری، امّید درخشد در،…@bzahakimi* بانوی وجودِ من، کوهِ گُلِ رویا راجویا شود از: دستی، رستم‌صفت‌و، بُرنافریادِ دلِ بانو، در کوهِ صفای عشقپیچیده شود هر دم، با شور و نوای عشقدر کوه، فرانک را، چون مادرِ خود بینمرویای فراخی را، همبسترِ خود بینممانندِ فریدون که: ایمن شده از ضحّاکایمن بشوم؛ وقتی، با دل بروم زین خاکزین خاک روم تا آن، سرقلّه‌ی کوهِ مهربر بامِ چکادش دل، دیده‌ست شکوهِ مهرآرامشِ احساسم، آن‌جاست؛ که بشْناسمقدرِ گُلِ ریواسِ این سینه‌ی حسّاسمزهرا حکیمی بافقی، کتاب ترنّم احساس، ص۱۰۰.* در ادامه‌ی ابیات پیشین که به چگونگی پرورش زال اشاره داشت، بیت جاری و‌ نیز بیت بعدی، تلمیح‌گونه‌ای‌ست به: الف. در افسانه‌های ایرانی «بانوی کوه» صدایی‌ست که به زنی سرگردان نسبت داده می‌شده؛ که در کوهستان پنهان بوده و سوز دل را در گوشه‌ی آوازی به همین نام، بیان می‌کرده است. ب.‌ همچنین، بیت جاری و ابیات پایانی مثنوی فراروی، به ماجرای «فرانک» و چگونگی پرورش «فریدون» در این بخش از شاهنامه نیز اشاره دارد:«ضحّاک (اژدهاک، بیوراسب) از موبدان شنیده بود: سرانجام، فریدون‌نامی او را خواهد کشت؛ همان فریدونی که گاوی به نام برمایه، در حکم دایه‌ی او خواهد بود؛ پس به جستجوی او برآمد و در جهان، آشکار و نهان، او را جست؛ این در حالی بود که هنوز فریدون دیده به هستی نگشوده بود؛ تا این که:«خجسته فریدون ز مادر بزاد.»از دیگر سوی، گاو برمایه؛ _همان گاو که: «ز گاوان ورا برترین پایه بود،» از مادر جدا شد._در همین گیر و دار، دژخیمانِ اژدهاک، «آبتین»، پدر فریدون را کشتند؛ تا مغز سرش را به مارهای بیوراسب بخورانند.«فرانک» همسر آبتین، از ترس آن که مبادا فرزندش فریدون نیز به سرنوشت شوهر دچار گردد، او را از همان اوان شیرخوارگی، از دیده‌ها پنهان نموده، به مرغزاری برد که زیستگاه گاو برمایه بود؛ تا فرزندش در مکانی امن، «از پستان گاوی طاووس‌رنگ»، تغذیه شود؛ بنابر این، از نگهبان مرغزار خواست تا کودکش را برای مدّتی نگهداری نماید و او را از شیر گاو برمایه پرورش دهد.پس از گذشت سه سال، جستجوی ضحّاک در پی فریدون و گاو برمایه، همچنان ادامه داشت.فرانک که پیوسته در اندیشه‌ی جان فریدون بود، ترسید که مبادا مخفیگاه فرزندش برملا گردیده؛ بلایی جان او را تهدید بنماید؛ بنابر این، برای نجات فرزند، سراسیمه به مرغزار شتافت و او را از آن‌جا برداشت.با خود اندیشید: «بهتر است جان شیرین و پاره‌ی پیکرم را به البرزکوه ببرم؛ تا از چنگ دشمنان محفوظ باشد و هیچ‌کس را بـر او دسترس نباشد.»چون فرانک به البرزکوه برآمد، دریافت که در آن‌جا مردی پارسا، دور از ازدحام خلق روزگار می‌گذراند. فرزند را به آن مرد پرهیزگار سپرد و از او خواهش کرد پدروار مراقبش باشد تا به دور از زحمت ضحّاک، رشد و نمو یابد. آن مرد خداپرست پذیرفت.ترس فرانک بی‌مورد نبود؛ زیرا، از اتّفاق روزگار، پس از آن که فرزندش را به البرزکوه برد، در مورد گاو برمایه و مرغزار خبرهایی به گوش ضحّاک رسید. ضحّاک به مرغزار آمد و گاو برمایه را کشت؛ امّا، هرچه گشت، نشانی از فریدون نیافت.فریدون در دامن کوه و در پناه مرد پارسا بالید و بزرگ شد و سرانجام از کوه به دشت آمد و از مادر جویای اصل و نسب خویش گردید. فرانک لحظه لحظه‌ی گذشته‌ی او را برایش گزارش داد. فریدون چون سخنان مادر را شنید، مغزش از ستم‌های ضحّاک به جوش آمد و برآن شد تا به پیکـار با او برخیزد و او را به سزای ستمگری‌هایش برساند.فرانک که پیوسته از سرنوشت فرزند بیمناک بود، از این تصمیم فریدون، هراسش افزون گشت. با دل‌نگرانیِ تمام، کوشید تا او را از این عزمی که جزم کرده، بازدارد؛ _زیرا، ضحّاک جادوپرست، جهانداری بود، با تاج و گاه، و چون اراده می‌نمود، از هر کشوری، صد هزار سرباز کمربسته، سربسته‌ی فرمان او بودند._؛ بنابراین، زبان به اندرز فرزند گشود و از او خواست تا معقولانه بیندیشد و جهان را به چشم جوانی ننگرد.فریدون که راهی جز نبرد با ضحّاک نمی‌دید، از مادر طلب نیـایش نمـود و قدم در راه کارزار گذاشت و فرانک، چاره‌ای جز سپردن فرزند به دادار جهان‌آفرین و نیایش به درگاه جهان‌کردگار نیافت.» زهرا حکیمی بافقی، کتاب خانواده در شاهنامه، اصفهان: بهچاپ، ۱۳۹۱.📕📕📕