روحِ خورشيد ميانِ تنِ شب محبوس استخسته از پت‌پتِ بى‌حوصلهٔ فانوس استبفرستيد مسيحا نفسى را كه دلمكهنه دِيرى‌ست و ديرى‌ست كه بى‌ناقوس استچند سالى‌ست كه از خست دريا خسته‌ستماهىِ قصهٔ ما راهىِ اقيانوس استعشق هرگز به تب مرگ نمى‌انديشدتا شبستان دل آتشكدهٔ ققنوس استبند بند بدنم زنده به عشق است و هنوزخط‌به‌خط رد حضورش به دلم ملموس است"نرم و آهسته سراغ دلم آمد اماتَرك نازكِ تنهايى من محسوس است"چشم وا مى‌كنم و مانده فقط عطر تنشواژه‌ى آخر افسانهٔ ما افسوس است ...#فاطمه_مشاعی♥️☕️ @caafee