جباران رومی...در گوشه و کنار شهر، خوان نعمت می گستردند و (برای فریب) عوام و اوباش را اطعام می کردند...آنان گندم،شراب، و سکه ی نقره میان مردم توزیع می کردند و آنگاه همه بی شرمانه فریاد می زدند زنده باد شاه توده های جاهل نمی فهمیدند که بخشی از دارایی خود را تحت عنوان خیرات دریافت می کنند و نمی دانستند که اگر شاه از دارایی آنان ندزدیده بود، پس از کجا می آورد که میان ایشان خیرات پخش کند. شاهان در یک روز به مردم سکه ی نقره می دادند و مردم پای سفره ی ولی نعمت خود شکمی از عزا در می آوردند، و در عوض، توده ها به پاس بزرگواری و سخاوتمندی تیبریوس و نرون، آنان را می ستودند و یک عمر هستی و نیستی خود را به پای آنان می ریختند.سیاست اطاعت؛رساله درباره بردگی اختیاری✍اتین دو لا بوئسی📚صفحه 31@cafe_andishe95