🎛پیام کانت این است که اخلاق درباره معصومیت انسان یا خیر طبیعی او نیست. اخلاق نقش حیاتی در زندگی ما ایفا می‌کند، زیرا ما اساساً موجوداتی معصوم یا ذاتاً خوب نیستیم، بلکه موجوداتی هستیم که ماهیت عمیق‌تر ما در توانایی محدود کردن خود از طریق عقل و طبق اصل، انجام کارهایی است که اغلب هیچ تمایل طبیعی یا معصومانه‌ای برای انجام آنها نداریم، اما فقط در صورتی می‌توانیم آنها را انجام دهیم که خودمان آنها را انجام دهیم. شنیدن این حرف، چه در مورد اخلاق و چه در مورد خودمان، بدون شک برای ما ناخوشایند است، زیرا با گفتن اینکه زندگی ما به عنوان موجودات اخلاقی محکوم به یک زندگی اساساً غیرطبیعی، ناراحت‌کننده و پر از تضاد است، به خودپسندی ما تجاوز می‌کند. فضیلت برای کانت همیشه نوعی قدرت است - قدرت شخصیت - که با مقاومتی که باید بر آن غلبه کند سنجیده می‌شود - مقاومتی که توسط شکست‌ها و نقص‌های اخلاقی خودمان ایجاد می‌شود: در نهایت با تمایل شدید به شر که ما به عنوان انسان بر خود وارد کرده‌ایم. موجوداتی (عقلانی و غیراجتماعی). آزادی اخلاقی برای ما همیشه باید خودگردان باشد؛ نه آزادی‌ای که کاملاً در تضاد با اجبار باشد، بلکه آزادی‌ای که حتی تا حدی در خود-اجباری عقلانی باشد. فضیلت هرگز نمی‌تواند چیزی باشد که ما می‌توانیم به دست آوریم یا به ما داده شود، چه به طور طبیعی و چه به لطف الهی، به عنوان نوعی حالت آنتی‌نومیک فرااخلاقی از خوبی خودجوش، که ما را کاملاً در قلمرو شایستگی یا ابرشایستگی، در شرایطی از آزادی اخلاقی کامل فراتر از خود-محدودیتی و خودگردانی قرار می‌دهد. او ایده این نوع فضیلت را نه تنها اشتباه، بلکه متکبرانه و از نظر اخلاقی خطرناک می‌داند او فکر می‌کند که پرداختن به چنین خیال‌پردازی‌هایی به معنای «با تکبری مغرورانه، مانند داوطلبان، فرض می‌کنیم که خودمان را درگیر فکر وظیفه نمی‌کنیم و مستقل از فرمان، می‌خواهیم کاری را که فکر می‌کنیم برای انجام آن نیازی به فرمان نداریم، به دلخواه خود انجام دهیم». برعکس، «وظیفه، نه شایستگی» است که «نه تنها باید تعیین‌کننده‌ترین تأثیر را بر ذهن داشته باشد، بلکه... نافذترین تأثیر را نیز داشته باشد».Allen W. Wood ■ The Free Development of Each: Studies on Freedom, Right, and Ethics in Classical German Philosophy.p 37_38ارسین@cafe_andishe95