تویی آن کوچه‌‌باغِ دوردستکه در انتهایِ تمامِ تقویم‌هابه‌ انتظار نشسته‌ ام.نامت را که می‌خوانمچراغ‌ها

تویی آن کوچه‌‌باغِ دوردستکه در انتهایِ تمامِ تقویم‌هابه‌ انتظار نشسته‌ ام.نامت را که می‌خوانمچراغ‌هایِ شهر، یک‌به‌یکدر من روشن می‌شوند؛و من، مسافری‌امکه می‌خواهد در توبه مقصد برسدو تا ابد،در همان خیابانِ بن‌بستِ چشم‌هایتزندگی کندکـ☕️ـافه شعر