📖 درسهایی که نخواهیم آموخت: یک ارزیابی شتاب زدهدکتر ابراهیم سوزنچی کاشانی📌 اینکه این جنگ چه بود و چرا شروع شد و چرا تمام شد، اگرچه من در موردش قبلا صحبت کردم، اما بماند برای تحلیلگران هوشمند دیگر. موضوع صحبت در مورد درسهای آن برای آینده است. بدون مقدمه تحلیلی، درسهایی که باید یاد بگیریم اینهاست:📌 تغییر ساختار و سازمان اطلاعاتی امنیتی کشور. این حجم از تجهیز پهباد و دوش پرتاب و غیره بغل گوش ما، یعنی یک جای کار می لنگد. البته معلوم است کجا می لنگد، این نهادها وارد کارهایی شدند که به آنها مرتبط نبود و وظیفه اصلی خود را فراموش کردند. سریعترین و رادیکال ترین تغییرات در اسرع وقت در این بخش باید صورت گیرد. اما شاه کلید آن شاید ایجاد نهاد اطلاعاتی جدید و قدرتمند ذیل قوه قضائیه باشد. 📌 تغییر دکترین امنیتی بازدارندگی متکی بر توان نظامی به سمت دکترین امنیتی بازدارندگی نظامی/اقتصادی. در اسرع وقت باید سرمایه گذاری مشترک در ایران توسط کشورهای منطقه مخصوصا عربستان در حوزه های مختلف مزیت دار صورت گیرد تا منافع اقتصادی مشترک بین ایران و آنها تعریف گردد. این کار به صورت کنسرسیومهای منطقه ای صورت پذیرد📌 بازتعریف رابطه با چین به شکل یک رابطه استراتژیک مقتدر ذیل نهاد رهبری به شکلی که همه کشور ملزم به تبعیت از آن باشند و از ساختار رسمی دولتی که اکنون دست معاون اول است خارج شود📌 بازتعریف دولت به عنوان یک نهاد تامین کننده نیازهای مردم که عموما از طریق تصدی گری رخ می دهد به سمت یک دولت تنظیم گر و عدم مداخله گر در حوزه های مختلف علی الخصوص ارز 📌 و از همه مهمتر، هوش مصنوعی، هوش مصنوعی، هوش مصنوعی. دولت ناتوان به جای اینکه هی در درون خودش بچه بازی کند و بخواهد سر اینکه چه کسی مسوول است دعوا کند، سریع باید هوش مصنوعی را به مانند انرژی اتمی به عنوان مهمترین ماموریت خود بپذیرد و معاون علمی فناوری را مسوول مستقیم توسعه هوش مصنوعی در کشور نماید و ما نیز در شورای عالی از این امر حمایت کرده و تصویب کنیم که در سطح یک معاون رئیس جمهور باید هوش مصنوعی بدون وقفه و با بالاترین ضریب اهمیت پیگیری گردد.