زير آسمان وطنی كه در آن فقط مرگ را به مساوات تقسيم می‌كردندسند زده‌ام يكجا همه را به حرمت چشمان تومه

زير آسمان وطنی كه در آن فقط مرگ را به مساوات تقسيم می‌كردندسند زده‌ام يكجا همه را به حرمت چشمان تومهر و موم شدهبا آتش سيگار متبرک ملعونكه می‌تركاند يكی يكیحفره‌های ريه‌هايم راتا شمارش معكوس، آغاز شده باشد بر اين مقصود بی‌مقصدكفايت می‌كرد مرا حرمت آويشنمرا مهتاب مرا لبخندو آويشن، حرمت چشمان تو بود. نبود؟پس دل گره زدم به ضريح انديشه‌ایكه آويشن را می‌سرودآری گلم! دلم!حرمت نگه داركه اين اشک‌ها خون‌بهای عمر رفته‌ی من استسرگذشت كسی كه هيچ‌كس نبودو هميشه گريه مي كرد #حسین_پناهی#کافه_تنهایی 🎴 @cafe_tanhaee