یک غزل گفته‌ام مثل یک سیب، با ردیف بیفتد بیفتدشاید این شعر بی‌مایه باشد، شاید این قافیه بد بیفتدمن و

یک غزل گفته‌ام مثل یک سیب، با ردیف بیفتد بیفتدشاید این شعر بی‌مایه باشد، شاید این قافیه بد بیفتدمن ولی امتحان کردم امشب، آسمان ریسمان کردم امشبشاید این شعر بی‌مایه روزی، دست یک روح مرتد بیفتدمن ولی در پی یک سوالم: این که پایان این ماجرا چیست؟این که آخر چرا مرگ باید روی یک خط ممتد بیفتد؟شعله باید برانگیزم از خویش، دار باید بیاویزم از خویشتا کی آخر در آیینه چشمم، بر نگاهی مردد بیفتدبر لب بام خورشید بودیم، بر لب بام خورشید آریبر لب بام خورشید ناگاه، ماه در پایت آمد بیفتداشک بر سطر لبخند افتاد، خواندم از گونه‌های تو در بادسیب یک لحظه یک اتفاق است، اتفاقی که باید بیفتداتفاقی شبیه شکستن، خلسه‌ای مثل از خود گسستناتفاقی که امروز.. فردا.. یا نه هر لحظه شاید بیفتدخیز و در شهر غوغا کن آزر! آتشی تازه بر پا کن آزر!رفته است آن تبردار دیروز، پای بت‌های معبد بیفتدموج باید برانگیزی از من، ماه باید بیاویزی از منموج یا ماه تا نبض دریا، یک دم از جزر و از مد بیفتدمرگ طنزی فصیح است آری، باید از عمق جان خواند و خندیدگرچه این شعر بی‌مایه باشد، گرچه این قافیه بد بیفتد#محمد_حسین_بهرامیان#کافه_تنهایی 🎴 @cafe_tanhaee