می‌گفت:رفیق صمیمیم، هفت سال پیش از دنیا رفت.از اون روز به بعد، دیگه نه خبری ازش داشتم، نه حتی چیزی ا

می‌گفت:رفیق صمیمیم، هفت سال پیش از دنیا رفت.از اون روز به بعد، دیگه نه خبری ازش داشتم، نه حتی چیزی از خونواده‌ش شنیدم.تا امروز.یه تماس ناشناس داشتم. صدای یه پسر بچه اون طرف خط:«ببخشید آقا، می‌تونید دوچرخه منو تعمیر کنید؟»گفتم: «شماره‌مو از کجا آوردی؟ اصلاً می‌دونی من کی‌ام؟»با سکوت چند ثانیه‌ای گفت:«نه.نمی‌دونم شما کی هستین.فقط کنار میز بابام یه عکس بود. یه عکس از شما دوتا با هم.پشتش نوشته بود:اگه یه روز به چیزی احتیاج داشتی و من نبودم،به این شماره زنگ بزن.خودم هستم، فقط تو یه جسم دیگه.»