برتن خورشید می‌پیچد به ناز، چادر نیلوفری رنگ غروب.تک‌‌ درختی خشک در پهنای دشت، تشنه می ‌ماند در این تنگ غروب.از کبود آسمان‌ها روشنی، می‌ گریزد جانب آفاق دور.درافق، برلاله سرخ شفق؛ می ‌چکد از ابرها باران نور.می گشاید دود شب آغوش خویش، زندگی را تنگ می گیرد به برباد وحشی می دود در کوچه ها؛ تیرگی سر می شکد از بام و درشهر می خوابد به لالایی سکوت، اختران نجوا کنان بر بام شبنرم نرمک باده ی مهتاب را، ماه می ریزد درون جام شب!نیمه شب ابری به پهنای سپهر، می رسد از راه و می تازد به ماهجغد می خندد به روی کاج پیر، شاعری می ماند و شامی سیاهدردل تاریک این شب های سرد؛ ای امید نا امیدی های منبرق چشمان تو همچون آفتاب، می درخشید بر رخ فردای منفریدون مشیری@CafePatough