سالها پیش زمانی که دبستان بودم یه پسره همکلاسیم بود، یادمه فامیلش علیدوستی بود.یه پسر سیه چرده، درسش خوب بود،ولی ظاهرش همیشه بهم ریخته بود، تمیز بود اما لباسهای مندرس و چرک میپوشید، همیشه سر کلاس خواب آلود بود.دروغ چرا خیلی خنگ بود ولی با تلاش خودش رو میرسوند و نمره می‌آورداوایل سال بچه ها فهمیدن وضع مالیش خیلی بده، توی پارکینگ یه مجتمع زندگی میکردند، صبها مدرسه بود و شبا با باباش می‌رفت بازیافت پلاستیک.کم کم بچه ها زوم کردن روش و بیشتر رفتن توی نخش.شروع کردن به بهانه های مختلف آتو گرفتن و مسخره کردنعلیدوستی مثل ماها لباس خوب نداشت، لقمه توی کیفش نبود، دفتر مشق های سال قبلش رو برای سال بعد استفاده میکرد و اول مهر لوازم تحریر و کیف نو نداشت.بچه مدرسه‌ای ها رو هم که میشناسی، هر کس باهاشون متفاوت باشه رو مسخره میکنن.دیگه هر روز کار کلاس شده بود مسخره و تحقیر کردنش.کم کم منزوی شد و از همه کناره گرفت، فکر کن توی500نفر آدم حتی یه دوست هم نداشته باشی که هیچ، همه هر روز مسخرت کنن.هر روز براش تلخ تر از دیروز بودکژدار و مریز با این شرایط کنار میومد و با ناراحتی روزها رو سپری میکرد.کم کم نمراتش شروع کردن افت کردن و توی درسها هم پسرفت کرد.اما اوجش روزی بود که همه‌ی بچه ها زنگ آخر سر کوچه‌ی مدرسه دورش کردند و شروع کردن مسخره کردنش، کیفش رو پرت کردن توی فاضلاب و هر چی آت و اشغال بود ریختن روش سرش.اونم با چشمای پر اشک درحالی که لب‌هاش از شدت بغض می‌لرزید فقط نگاه میکرد، انگار با نگاهش فقط داشت میپرسید: جرم من چیه؟از فرداش دیگه مدرسه نیومد، بچه ها میگفتند چندروز بعدش مادرش خمیده و نزار درحالی که انگار همه‌ی غم‌های عالم روی دوشش بود اومد پرونده‌ی بچش رو گرفت.حال مادرش رو درک میکنم، آخه مگه همه‌ی امید یه مادر این نیست که بچش درس بخونه و برای خودش کسی بشه؟اون مادر این رویا رو تموم شده دیدمن و امثال من زندگی علیدوستی و خانوادش رو نابود کردیم، روزی نیست که یادش نیفتم و به خودم لعنت نفرستم به خاطرش، گزافه نیست اگه بگم حاضرم همه چیزم رو بدم که شرایط رو عوض کنم.غرض اینکه ما هرروز با حرفهامون، با کارهامون، آگاهانه یا ناآگاهانه داریم زندگی علیدوستی ها رو نابود میکنیمغرض اینکه خیلی ها کشته‌ی حرفها هستند.یعنی حرف های ما، توهین های ما، برچسب های ما عملا طرف رو نابود می‌کنه.خودمون از این زخم‌ها زیاد خوردیم، زیاد کشیدیم، کاش یاد بگیریم که به بقیه زخم نزنیم.همیشه یادمون باشه، حرفها بیشتر از گلوله ها آدم کشتن.@Caffe_Ketabb