گلایهدیگر مرا به معجزه دعوت نمی کنیبا من ز درد حادثه صحبت نمی کنیدیریست پشت پنجره ماندم که رد شویاما تو مدتی ست اجابت نمی کنیقدلی که داده ای بهمن از یاد برده ایگفتی ز باغ پنجره هجرت نمی کنیبیمار عشق توست پرستوی روح مناز این مریض خسته عیادت نمی کنیباشد برو ولی همه جا غرق عطر توستگرچه تو هیچ خرج صداقت نمی کنییکبار از مسیر نگاهم عبور کنآنقدر دور گشته که فرصت نمیکنیگل های باغ خاطرهدر حال مردنندبه یاس های تشنه محبت نمی کنیرفتی بدون آنکه خداحافظی کنیدیگر به قاب پنجره دقت نمی کنیامروز سیب سرخ رفاقت دلش گرفتاین سیب را برای چه قسمت نمی کنییعنی من از مقابل چشم تو رفته اماین کلبه را دوباره مرمت نمی کنیزیبا قرارمان همه جاهر زمان که شدگرچه تو دیگر اجابت نمیکنی