‌امثال محسن نامجو به "وطن" بازنمی‌گردند، به پناهگاه بازمی‌گردند.چند سال پیش در اثر یک سوءتفاهم محض، او را متهم به تمسخر قرآن کردند. او بارها و بارها در دفاع از خود گفت که هرگز هیچ قصد توهینی نداشته است و حقیقتاً هم نداشت و همانطور که اصلاح‌طلبان به درستی تشخیص دادند، کار او صرفاً یک کار هنری برای ادای دِینی خلاقانه به نوستالژی‌های قلبی‌اش بود، همانطور که با سایر دلبستگی‌های عاطفی‌اش همچون دعای ماه رمضان و سایر ادعیه هم چنین کرده بود. با این حال، وقتی از دفاعیه‌های بی‌ثمر خسته شد، در یک مصاحبه گفت که "آدم بالاخره باید تکلیفش را با سیستم روشن کند". حالا امروز پس از آنکه او از چشم ایرانیان خارج از کشور افتاد، کنسرت‌هایش تحریم شد، و دادگاه‌های آمریکا قانع نشدند که دختران ایرانی وقتی در خلوت می‌گویند "نه" یعنی "آره، زود باش"، بالاخره تکلیفش را با سیستم روشن کرد. او باید تکلیفش را با یک انتخاب روشن می‌کرد. بیایید فرض کنیم (حتا به محال) امان‌نامه‌ای که این روزها سران دولتی و حکومتی برای او و مهاجرانی و سروش و امثالهم صادر می‌کنند، یک دام فریب است و او به محض بازگشت به ایران دستگیر می‌شود. آیا او حساب این دام را نکرده است؟ قطعاً کرده است اما از آن‌سو فرق بین "نه" و "نه‌ی با کرشمه" را هم به خوبی می‌داند. طبیعتاً به مردمی که قاطعانه به آنها "نه" گفته‌ است، دیگر امیدی نیست، اما هنوز به سیستمی که لبیک او را در قالب "نه‌ی با کرشمه" قبول می‌کند، امید بسیار است. بنابراین جناب خواننده، که بسیاری از آهنگ‌هایش را دوست دارم و همین الان هم دارم یکی از آنها را زمزمه می‌کنم، احتمالاً دستش برنده‌ست، فقط کافی‌ست "این قرار عاشقانه را عدد دهد"#نامجو #وطن #عددمیلاد روشنی پایان