بعضی حرف‌ها واقعاً لازم نیست گفته بشن...مثلاً اینکه به کسی بگیچقدر چاق شدییاچقدر لاغر شدیواقعاً قرار چه اتفاقی بیفته؟چه چیزی در زندگی تو تغییر می‌کنه وقتی وزن و ظاهر یک نفر رو به روش میاری؟یا اینکه بپرسی چرا ازدواج نمی‌کنی؟چرا بچه‌دار نمی‌شی؟چرا جدا شدی؟چرا هنوز سرِ کار نرفتی؟چرا این‌قدر تغییر کردی؟چرا این‌جوری لباس می‌پوشی؟گاهی ما اسمِ کنجکاوی‌هامون رو می‌ذاریم «نظر دادن»،اسمِ قضاوت‌هامون رو می‌ذاریم «دلسوزی»و اسمِ دخالت‌هامون رو می‌ذاریم «شوخی»...در حالی که پشتِ زندگی هر آدم، چیزهایی وجود داره که ما ازشون خبر نداریم.شاید کسی روزها با چیزی جنگیده که تو در چند ثانیه، با یک جمله بهش یادآوری می‌کنی.شاید چیزی که برای تو یک شوخی ساده‌ست، برای دیگری یک زخم قدیمیه.قرار نیست هر چیزی که می‌بینیم، تحلیلش کنیم.قرار نیست درباره‌ی هر تغییری در زندگی آدم‌ها سؤال بپرسیم.قرار نیست چون چیزی به چشم ما اومده، حتماً به زبانمون هم بیاد.گاهی شعور یعنی بفهمی چه چیزی را نباید بگویی،و احترام یعنی بدانی کجا باید سکوت کنی.همه‌ی حرف‌ها گفتنی نیستند...بعضی حرف‌ها فقط باید در ذهن بمانند. 🤍#هنگامه @captionkhaas