روان‌شناسی شخصیت «گدا» در مهمونی؛ وقتی فقر، فقط نداشتن پول نیست...قسمت هشتمدر قسمت‌های قبل دیدیم که فامیل دور به متن گدا واکنش نشان نمی‌دهد؛ به لحن و حال‌وهوای او واکنش نشان می‌دهد.اما در ادامه سکانس، یک اتفاق ظریف‌تر رخ می‌دهد.فقط صدای فامیل دور تغییر نمی‌کند...بدنش هم وارد این فضا می‌شود.سر پایین می‌آید.بدن خم می‌شود.ریتم حضورش با گدا هماهنگ می‌شود.انگار یک نفر فقط ناراحت نیست؛بلکه دیگری را هم وارد جهان هیجانی خودش کرده است.احساس، فقط در کلمات منتقل نمی‌شود.گاهی لازم نیست کسی بگوید:«غمگین باش.»کافی است چند دقیقه کنار انسانی بنشینی که غمگین است.کم‌کم سرعت حرف زدنت تغییر می‌کند.حالت صورتت تغییر می‌کند.بدنت سنگین می‌شود.حتی ممکن است بدون اینکه دقیقاً بدانی چرا، حالت عوض شود.این همان چیزی است که در روابط انسانی بارها اتفاق می‌افتد:هیجان یک انسان می‌تواند فضای روانی انسان دیگری را تغییر دهد.یک مثال آشناوارد خانه می‌شوی.همسرت چیزی نمی‌گوید.فقط ساکت است.گوشه‌ای نشسته.چند دقیقه بعد می‌بینی خودت هم حوصله حرف زدن نداری.می‌پرسی:«چی شده؟»می‌گوید:«هیچی.»اما تو می‌فهمی که «هیچی» نیست.چون قبل از اینکه چیزی گفته شود، فضا را احساس کرده‌ای.یا برعکس...کنار آدمی قرار می‌گیری که واقعاً شاد است.می‌خندد.با انرژی حرف می‌زند.چشم‌هایش زنده است.ممکن است چند دقیقه بعد خودت هم لبخند بزنی.بدون اینکه تصمیم گرفته باشی شاد شوی.این همان چیزی است که در زندگی روزمره به آن می‌گوییم:«حال خوبش به من هم منتقل شد.»اما اینجا یک خطر وجود دارد.اگر مرز روانی ضعیف باشد، انسان فقط احساس دیگری را درک نمی‌کند؛آن را مال خودش می‌کند.این دو با هم فرق دارند.همدلی یعنی:«می‌فهمم تو غمگینی.»درهم‌آمیختگی هیجانی یعنی:«تو غمگینی، پس من هم باید غمگین باشم.»در اولی، من کنار احساس تو هستم.در دومی، احساس تو وارد هویت من می‌شود.فامیل دور را از این زاویه دوباره ببینیم.او شاید بیش از آنکه «غمگین» باشد، تحت تأثیر غم قرار گرفته است.این تفاوت ظریفی است.و در زندگی واقعی بسیار مهم است.چون بعضی آدم‌ها بعد از هر دیدار با یک فرد خاص، حالشان تغییر می‌کند.با یک دوست صحبت می‌کنند و افسرده می‌شوند.با یک عضو خانواده حرف می‌زنند و مضطرب می‌شوند.و بعد از چند ساعت تازه متوجه می‌شوند:«این احساس اصلاً از خود من شروع نشده بود.»دفعه بعد که ناگهان حالت عوض شد، از خودت بپرس:«این احساس از کجا شروع شد؟»قبل از اینکه بگویی:«من امروز خیلی بی‌حوصله‌ام.»ببین پنج دقیقه قبل کجا بودی.با چه کسی حرف زدی؟چه چیزی دیدی؟چه فضایی را تجربه کردی؟گاهی پیدا کردن لحظه ورود یک احساس، از تحلیل کردن خود آن احساس مهم‌تر است.و اینجا دوباره هنر این سکانس خودش را نشان می‌دهد.گدا فقط آواز نمی‌خواند.او یک فضای هیجانی می‌سازد.فامیل دور وارد آن فضا می‌شود.و ما، به‌عنوان تماشاگر، بیرون آن ایستاده‌ایم و می‌خندیم.اما شاید سؤال عمیق‌تر این باشد:«من در زندگی، چند بار وارد احساسات دیگران شده‌ام و بعد فراموش کرده‌ام که این احساس از اول مال من نبوده؟»شاید بلوغ روانی فقط این نباشد که احساسات خودمان را بشناسیم.گاهی باید بتوانیم تشخیص دهیم:کدام احساس، صدای من است...و کدام احساس، صدای کسی است که مدتی کنار من بوده؟📌 ادامه دارد...✍️ 👤 #مهدی_شفیعی#Mahdi_Shafiei🌗 ژرفای ناخودآگاه را دریابیم...📌 کانال‌های مکمل:مهدی شفیعی | کارل گوستاو یونگ | سمبل‌ها و اسطوره‌ها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام🔗 @carljung ©️