🎭 یکی از پیچیده‌ترین بازی‌های روان، جایی است که ما دقیقاً شبیه به همان چیزی می‌شویم که از آن فرار م

🎭 یکی از پیچیده‌ترین بازی‌های روان، جایی است که ما دقیقاً شبیه به همان چیزی می‌شویم که از آن فرار می‌کردیم. پسرهایی که سال‌ها زیر سایه سنگین، اضطراب‌ها و کنترل‌های مداوم یک مادرِ مداخله‌جو بزرگ شده‌اند، معمولاً با یک خشم پنهان وارد دنیای بزرگسالی می‌شوند. آن‌ها در ظاهر از این قفس شاکی‌اند، اما وقتی پای انتخاب شریک عاطفی به میان می‌آید، ناخودآگاه به سمت دخترانی کشیده می‌شوند که بی‌نهایت ساده، مطیع و به اصطلاح «سربه‌زیر» هستند.🌑 اما اگر کمی عمیق‌تر به این الگو نگاه کنیم متوجه می‌شویم که این انتخاب، برخاسته از یک عشق اصیل نیست؛ بلکه یک مکانیسم دفاعی برای بقاست. روانِ این مرد، از ترس اینکه مبادا دوباره بلعیده و کنترل شود، تصمیم می‌گیرد خودش جایگاه قدرت را تسخیر کند. او برای فرار از قربانی بودن، بی‌آنکه متوجه باشد، نقاب همان مادرِ کنترل‌گر را به چهره می‌زند و تمام ابعاد رابطه را در دست می‌گیرد. سایه‌ای که از آن فراری بود، حالا در وجود خودش بیدار شده است. بحران و فروپاشیِ این چرخه دقیقاً از نقطه‌ای آغاز می‌شود که این شریکِ همیشه مطیع، بخواهد فردیت و هویتی از خود نشان دهد. تصور کنید دختری که همیشه تابع بوده، یک روز تصمیمی کاملاً معمولی اما مستقل بگیرد؛ مثلاً بگوید: «من این آخر هفته نیاز دارم با دوستانم باشم و به آن مهمانی نمی‌آیم» یا در مورد یک تصمیم ساده‌ی روزمره با سلیقه مرد مخالفت کند.🌪 در این لحظه، در روانِ مرد یک زلزله رخ می‌دهد. او دیگر شریک عاطفی‌اش را در برابر خود نمی‌بیند؛ بلکه فرافکنیِ عظیمی اتفاق می‌افتد و تصویرِ هیولاوارِ «مادرِ مسلط و بلعنده» روی آن دخترِ ساده می‌نشیند. روانِ مرد احساس خطر می‌کند و آژیر کشیده می‌شود: «دوباره قرار است استقلال من گرفته شود!» واکنش‌ها در این نقطه بسیار نامتناسب، تکانشی و ویرانگر است. مرد به جای یک گفتگوی بالغانه برای درک مرزهای طرف مقابل، یا با خشمی طوفانی و کلامی گزنده سعی می‌کند زن را سرکوب کرده و به همان قالبِ بی‌خطرِ قبلی برگرداند، یا به یکباره دیواری از یخ می‌کشد و ناگهان رابطه را ترک می‌کند تا دوباره در تله نیفتد.🥀 گاهی هم بازی بسیار پیچیده‌تر و خاموش‌تر پیش می‌رود؛ مرد آن‌قدر حساسیت به خرج می‌دهد، ایرادهای بنی‌اسرائیلی می‌گیرد و فضای رابطه را با انتقادهای فلج‌کننده مسموم می‌کند که روانِ دختر به مرز جنون و استیصال رسیده و خودش رابطه را تمام کند. این‌گونه، مرد بدون تحمل بارِ گناه و عذاب وجدانِ رها کردن، پیروزمندانه به قلعه‌ی تنهایی و امنیتِ خیالی‌اش بازمی‌گردد. 🌱 تا زمانی که این گرهِ کور با «تصویر درونیِ مادر» باز نشود، فرار کردن به آغوشِ آدم‌های جدید و تکرار این سناریو هیچ دردی را دوا نمی‌کند. بیداری و یکپارچگی تنها زمانی رخ می‌دهد که انسان جسارت کند و با این سایه و ترسِ عمیقش از آسیب‌پذیری روبرو شود؛ آنگاه متوجه خواهد شد که یک رابطه بالغانه، میدان جنگی برای پس‌گرفتنِ قدرتِ از دست‌رفته‌ی کودکی نیست، بلکه فضایی است برای تجربه برابر عشق در کنار پذیرشِ تفاوت‌ها. ✍️ 👤 #مهدی_شفیعی#Mahdi_Shafiei🌗 ژرفای ناخودآگاه را دریابیم...📌 کانال‌های مکمل:مهدی شفیعی | کارل گوستاو یونگ | سمبل‌ها و اسطوره‌ها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام🔗 @carljung ©️