وقتی در ساختن یک روح آسمانی موفق شدیم، و اگر به واسطه‌ی این آفرینش کلیت نیروی مان وارد این طرح گردید، آن وقت ما با یک میل درهم کوبنده برای همراه شدنِ با خورشید الهی و بدل گردیدن به بخشی از عظمت آن انباشته می‌شویم. اما فراموش می‌کنیم که بعد از این چیزی بیش از صُوَری تو خالی نیستیم، زیرا شکل دادن به روح آسمانی ما را به تمامی از رمق انداخته است. ما نه تنها فقیریم بلکه سر تا پا به ماده‌ای کرخت و سست بدل شده‌ایم که هرگز مستحق اشتراک در الوهیت نمی‌باشد. بسان رنجی وحشتناک یا نوعی تعقیب و آزاری شیطانی و گریز ناپذیر، فلاکت و نیازمندی ماده‌ی ما به درون مان می‌خزد.ماده‌ی بی قدرت شروع به مکیدن می‌کند و مشتاق آن است که شکلش را دوباره به درون به ببلعد. اما چون ما پیوسته در حب به طرح و نقشه‌ی خود هستیم، پس باور داریم که روح آسمانی ما را به خود می‌خواند و تلاش‌هایی نومیدانه به خرج می‌دهیم تا خدا را در قلمروهای بالاتر دنبال نماییم، یا آنکه موعظه کنان و فرصت طلبانه روی به همنوعان خود می‌‌کنیم تا به هر نحو ممکن آنان را به دنبال نمودن خدا وا بداریم.متاسفانه کسانی هستند که می‌گذارند تا آنان به زبان خود و ما، به این کار مجاب شوند.📕 #کتاب_سرخ #کتاب_قرمز✍️ 👤 #کارل_گوستاو_یونگ#Carl_Gustav_Jung🌗 ژرفای ناخودآگاه را دریابیم...📌 کانال‌های مکمل:مهدی شفیعی | کارل گوستاو یونگ | سمبل‌ها و اسطوره‌ها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام🔗 @carljung ©️