روانشناسی‌ که روان را پدیده‌ ثانوی می‌داند، بهتر است که خود را روانشناسی مغز بنامد و به نتایج ناچیز علم فیزیولوژی بسنده کند. روان استحقاق آن را دارد که مستقلا یک پدیده به‌حساب آید.✍️ 👤 #کارل_گوستاو_یونگ#Carl_Gustav_Jungدر جهانی که علم با سرعتی خیره‌کننده به سمت رمزگشایی از ساختارهای مادی پیش می‌رود، گاهی فراموش می‌کنیم که انسان چیزی بسیار فراتر از مجموعه‌ای از سلول‌ها و سیناپس‌های عصبی است.در کار بالینی و در مواجهه با ابعاد گوناگون ذهن و رفتار انسان، اهمیت غیرقابل‌انکار مغز و فیزیولوژی همواره خود را نشان می‌دهد. علم عصب‌شناسی دستاوردهای عظیمی در درک مکانیسم‌های رفتار و درمان رنج‌های بشری داشته است و پایه‌ای محکم در روان‌شناسی امروز محسوب می‌شود. مغز، در واقع بستر و سازِ شگفت‌انگیزی است که موسیقیِ هستیِ ما از طریق آن به صدا در می‌آید. اما پرسش اساسی اینجاست: آیا می‌توان تمامِ زیبایی، حزن، عمق و معنای یک قطعه موسیقیِ اصیل را صرفاً به چوب و تارهای آن ساز تقلیل داد؟روانِ ما، همان موسیقی است.وقتی روان را صرفاً محصول جانبی یا پدیده‌ای ثانویِ فعالیت‌های مغزی بدانیم، در واقع «جان»، «معنا» و «خردِ پنهان» انسان را نادیده گرفته‌ایم. روان انسان استحقاق آن را دارد که به عنوان یک واقعیتِ زنده، مستقل و بی‌کران به رسمیت شناخته شود. این همان قلمرویی است که رویاها، نمادها، سایه‌ها، کشمکش‌های عمیق وجودی و مسیرِ بیداریِ ما در آن شکل می‌گیرد.روان‌شناسیِ اصیل و جامع، ضمن احترام کامل به دستاوردهای علمی و بیولوژیک و استفاده از آن‌ها، در ایستگاهِ جسم متوقف نمی‌شود؛ بلکه از آن عبور می‌کند تا به ساحتِ اصیلِ آگاهی برسد. در این نگاه، رنج‌های روانی نه فقط یک عدم تعادل شیمیایی، بلکه پیامی برای تحول هستند. درک این استقلال و پویاییِ روان، همان نقطه‌ای است که ما را از یک ساختار صرفاً بیولوژیکی، به مسافری در مسیرِ آگاهی و کشفِ خویشتن تبدیل می‌کند.✍️ 👤 #مهدی_شفیعی#Mahdi_Shafiei🌗 ژرفای ناخودآگاه را دریابیم...📌 کانال‌های مکمل:مهدی شفیعی | کارل گوستاو یونگ | سمبل‌ها و اسطوره‌ها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام🔗 @carljung ©️