روان‌شناسی شخصیت «گدا» در مهمونی؛ وقتی فقر، فقط نداشتن پول نیست...قسمت اولچرا شخصیت «گدا» این‌قدر آش

روان‌شناسی شخصیت «گدا» در مهمونی؛ وقتی فقر، فقط نداشتن پول نیست...قسمت اولچرا شخصیت «گدا» این‌قدر آشناست؟بیشتر مردم وقتی شخصیت «گدا» را در برنامه مهمونی می‌بینند، می‌خندند. اما اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که ما به یک «گدا» نمی‌خندیم؛ بلکه به بخشی از روان خودمان می‌خندیم.این دقیقاً همان چیزی است که کارل گوستاو یونگ از آن با عنوان «سایه» یاد می‌کند.سایه، آن بخش از شخصیت ماست که سال‌ها تلاش کرده‌ایم آن را نبینیم؛ احساس نیاز، ضعف، وابستگی، حسادت، کمبود، ترس و درماندگی.شخصیت گدا، این بخش‌ها را بدون هیچ آرایشی جلوی چشم ما می‌گذارد.او از نیازهایش خجالت نمی‌کشد.او برای گرفتن محبت، غذا یا توجه، خودش را کوچک می‌کند.و همین ما را می‌ترساند.زیرا بیشتر ما دقیقاً همین کار را انجام می‌دهیم؛ فقط لباس شیک‌تری پوشیده‌ایم.گدا فقط پول نمی‌خواهد...بزرگ‌ترین اشتباه این است که فکر کنیم این شخصیت فقط نماینده فقر اقتصادی است.در واقع او نماینده فقر روانی است.ممکن است کسی میلیاردها تومان ثروت داشته باشد اما از نظر روانی یک گدا باشد.چگونه؟او دائماً دنبال تأیید دیگران است.با یک پیام جواب نگرفتن به هم می‌ریزد.اگر کسی تحویلش نگیرد احساس بی‌ارزشی می‌کند.اگر تعریفش نکنند، احساس می‌کند وجود ندارد.در چنین حالتی او پول دارد، اما عزت نفس ندارد.او ثروتمند است، اما گدای توجه است.حتماً افرادی را دیده‌اید که همیشه می‌گویند:«دوستم داری؟»«از دستم ناراحت نیستی؟»«هنوز برات مهمم؟»این سؤال‌ها ظاهراً درباره عشق هستند؛ اما در عمق، درخواست محبت نیستند، بلکه گداییِ اطمینان هستند.آن‌ها نمی‌توانند ارزشمندی خود را از درون احساس کنند.پس مجبورند مدام آن را از دیگران قرض بگیرند.گاهی فرد هیچ‌وقت مستقیم چیزی نمی‌خواهد.اما اگر سلامش را جواب ندهی تا چند روز ناراحت می‌شود.اگر دعوتش نکنی احساس تحقیر می‌کند.اگر در جمع از او تعریف نکنی، درونش فرو می‌ریزد.او در ظاهر انسان مقتدری است.اما در واقع گدای احترام است.در شبکه‌های اجتماعی این شخصیت بسیار فراوان است.هر استوری، هر عکس، هر پست، یک سؤال پنهان دارد:«من را می‌بینید؟»اگر لایک کم شود، اضطراب شروع می‌شود.اگر کسی واکنش نشان ندهد، احساس پوچی ایجاد می‌شود.در اینجا مشکل اینستاگرام نیست.مشکل این است که فرد آینه درونی ندارد.بنابراین مجبور است خودش را در آینه چشم دیگران ببیند.چرا از دیدن این شخصیت لذت می‌بریم؟زیرا طنز، امن‌ترین راه دیدن حقیقت است.اگر کسی مستقیم به ما بگوید:«تو گدای محبتی.»احتمالاً ناراحت می‌شویم.اما وقتی همین حقیقت را در قالب یک شخصیت طنز می‌بینیم، دفاع‌های روانی ما ضعیف‌تر می‌شوند و می‌توانیم بدون احساس حمله شدن، لحظه‌ای به خودمان نگاه کنیم.به همین دلیل، طنز گاهی از نصیحت اثرگذارتر است.شاید سؤال اصلی این نباشد که:«آیا من مثل این شخصیت هستم؟»بلکه سؤال واقعی این باشد:من در کدام بخش از زندگی‌ام گدایی می‌کنم؟گدای عشق؟گدای احترام؟گدای تأیید؟گدای توجه؟گدای موفقیت؟یا حتی گدای معنویت، وقتی ارزش خود را فقط با تأیید دیگران از فعالیت‌های معنوی می‌سنجم؟تا زمانی که پاسخ این سؤال را پیدا نکنیم، ممکن است ظاهرمان کاملاً آراسته باشد، اما درونمان همچنان دستش را به سوی دیگران دراز کرده باشد.📌 ادامه دارد...✍️ 👤 #مهدی_شفیعی#Mahdi_Shafiei🌗 ژرفای ناخودآگاه را دریابیم...📌 کانال‌های مکمل:مهدی شفیعی | کارل گوستاو یونگ | سمبل‌ها و اسطوره‌ها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام🔗 @carljung ©️