خواهشی دارم از بچه‌هایی که مشاور هستید یا دانشجو، فرض کنید من یه کنکوری هستم که دقیقاً وسط دوراهیِ “

خواهشی دارم از بچه‌هایی که مشاور هستید یا دانشجو، فرض کنید من یه کنکوری هستم که دقیقاً وسط دوراهیِ “موندن و جنگیدن برای یه رشته خاص” یا “رفتن و شروع زندگی و پذیرش واقعیت” گیر کردم بدون کلیشه‌های انگیزشی و نصیحت‌های تکراری، اگر جای من بودید با چه منطقی تصمیم…تصمیم گیری پشت موندن یا رفتن خیلی تصمیم گیری سختیه و برای هرکسی متفاوته. برای من یکی از سخت‌ترین تصمیم گیری‌های زندگیم بوده.هرکس مسیر متفاوتی داره و قرار نیست هممون توی یک مسیر پا بذاریم. مسیر خودتون رو کشف کنید. اگه الان صرفا تحت تاثیر حرفای بقیه توی یه مسیر اشتباه قرار بگیرید(چه بسا پدر و مادر!)، چند سال بعد قرار نیست مسئولیت اشتباه بودن این مسیر رو قبول کنن و خودتونین و خودتون و یه مسیری که هم عمرتونو تلف کرده هم تلاشاتونو.پس با خودتون روراست باشین. برای کسایی که کسب و کار خانوادگی خاصی دارن، توی صنعت خاصی دست دارن و پشتوانه‌ی مالی خوبی از سمت خانواده دارن، مطمئن نیستن که میتونن یکسال تمام بازهم تلاش کنن، مشکل خاص خانوادگی یا جسمانی و … دارن که میدونن قراره امسالم باهاشون باشه، هنوزم نمیدونن که اشتباه کارشون کجا بوده و مسیرشون رو مشخص نکردن، اصلا تا حالا اهل درس نبودن و دوست هم ندارن توی اینده‌شون زیادی درگیر درس باشن، پشت موندن گزینه‌ی خوبی نیست. بهتره حالا هر رشته‌ای قبول شدن برن و مسیرشون رو از کنکور سوا کنن. بر اساس علاقه‌شون یه رشته‌ای انتخاب کنن و هرچه سریعتر وارد محیط کاری بشن.پشت موندن فقط تحت شرایطی مقدوره که حمایت نسبی مالی(نه لزوما خیلی خیلی زیاد! در حد تهیه کتاب‌های دست دو و …) و عاطفی(خیلی مهم!) خانواده پشتتون باشه. یا یه هدف خیلی خاص و مشخص داشته باشی. (یعنی مثلا مدنظر داشته باشی که فقط میخوام فیزیوتراپی قبول شم. فقط میخوام بهشتی بخونم. فقط میخوام تهران بیارم و هدفایی مثل اینها.)و تحت این شرایط هم باید اصلا جای ریسک نذاری و دیگه صد خودت رو توی این مسیر بذاری، چون وضعیت مملکت اصلا مشخص نیست.پس فقط اگه از تلاش خودت مطمئنی دوباره وارد مسیر کنکور شو. ولی اینبار به خودت قول بده که حقتو بگیری. مطمئن باش اگه درست تصمیم بگیری، از پسش برمیای. برای کسی مثل من که هیچ پشتوانه‌ی مالی و کسب و کار خانوادگی و … نبوده برای اینده‌م، یه رشته‌ی مشخص از بچگی توی ذهنم بود، اشتباهاتمو مشخص کرده بودم و مسیرم رو برای خودم مشخص کرده بودم، نمیتونستم حسرت نرسیدن رو تحمل کنم، تنها چاره پشت موندن بود. شاید اگه منم شرایطم متفاوت بود همون سال اول یه رشته‌ی دیگه انتخاب میکردم و میرفتم. توام نویسنده‌ی داستان خودتی. بنویس؛ هرطوری که خودت دوس داری. زندگی بقیه رو مشق نکن.