خطاهای_رایج در کاربست CBT❌ خطای ۵۳: تشخیص اشتباهگاهی درمانگر پیش از آن‌که ارزیابی کافی انجام دهد، بر اساس چند نشانه‌ی برجسته، یک تشخیص را قطعی فرض می‌کند و درمان را بر همان اساس آغاز می‌کند.برای مثال، مراجع با بی‌خوابی، کاهش انرژی و بی‌حوصلگی مراجعه می‌کند و درمانگر سریعاً آن را افسردگی اساسی (MDD) در نظر می‌گیرد؛ اما بررسی کامل ممکن است نشان دهد مشکل اصلی اضطراب، سوگ، مصرف یک ماده یا دارو، اختلال دوقطبی یا یک وضعیت جسمی است.❌ پیامد:وقتی تشخیص اشتباه باشد، ممکن است:تشخیص اشتباه ← فرمول‌بندی اشتباه ← انتخاب مداخله‌ی نامتناسب ← عدم پاسخ مناسب به درمانحتی اگر تکنیک CBT به‌درستی اجرا شود، ممکن است به دلیل هدف‌گیری اشتباه، نتیجه‌ی مطلوب ایجاد نشود.✅ رویکرد درست:قبل از تثبیت تشخیص:- شرح‌حال کامل بگیرید.- زمان شروع و سیر نشانه‌ها را بررسی کنید.- اختلال‌های همبود (Comorbidities) را بررسی کنید.- تشخیص‌های افتراقی را در نظر بگیرید.- مصرف مواد و داروها را بررسی کنید.- عوامل پزشکی مرتبط را نادیده نگیرید.- عملکرد مراجع را در حوزه‌های مختلف بررسی کنید.- در صورت وجود ابهام یا پیچیدگی، ارزیابی یا ارجاع تخصصی انجام دهید.💡 نکته‌ی بالینی:تشخیص اولیه یک فرضیه‌ی بالینی است، نه یک برچسب قطعی.اگر داده‌های جدید با تشخیص اولیه سازگار نباشند، درمانگر باید بتواند تشخیص و فرمول‌بندی خود را بازبینی کند.قاعده‌ی مهم:> به تشخیص اولیه متعهد باشید، اما به شواهد متعهدتر باشید.در CBT، خطای تشخیصی فقط یک اشتباه در نام‌گذاری اختلال نیست؛ می‌تواند کل مسیر فرمول‌بندی، انتخاب تکنیک و ارزیابی نتیجه‌ی درمان را تحت‌تأثیر قرار دهد.🔰 کانال «درمان شناختی-رفتاری»@CBTtoday