#خطاهای_رایج در کاربست CBT❌ خطای ۵۶: اتکا به تشخیص قبلی بدون ارزیابی مجددگاهی مراجع با یک تشخیص قبلی وارد درمان می‌شود و درمانگر همان تشخیص را بدون ارزیابی مستقل می‌پذیرد.برای مثال، مراجع می‌گوید: «روان‌پزشکم گفته من افسردگی دارم.»درمانگر نیز بدون بررسی کافی، درمان CBT افسردگی را آغاز می‌کند. این در حالی است که تشخیص قبلی می‌تواند درست، ناقص، تغییرکرده یا مربوط به دوره‌ی دیگری از زندگی مراجع باشد.❌ چرا این خطاست؟چون درمانگر ممکن است ناخواسته اطلاعات جدید را با تشخیص قبلی تطبیق دهد و شواهد مخالف را نادیده بگیرد.برای مثال، ممکن است توالی زیر اتفاق بیافتد:تشخیص قبلی ← فرض قطعی ← تفسیر همه‌ی نشانه‌ها بر اساس همان تشخیص.✅ رویکرد درست:تشخیص قبلی را یک داده‌ی مهم، اما نه حقیقت نهایی در نظر بگیرید.بررسی کنید:- تشخیص چه زمانی و بر چه اساسی گذاشته شده است؟- وضعیت فعلی مراجع با آن تشخیص سازگار است؟- از زمان تشخیص چه تغییراتی رخ داده است؟- آیا نشانه‌ی جدیدی ایجاد شده است؟- آیا تشخیص‌های افتراقی دیگری مطرح هستند؟- آیا مشکل یا اختلال همبود وجود دارد؟اگر درمانگر صلاحیت تشخیصی لازم را دارد، ارزیابی خود را انجام دهد و در صورت نیاز با متخصص مربوطه هماهنگ شود.💡 نکته‌ی بالینی:تشخیص قبلی را نه رد کنید و نه کورکورانه بپذیرید. آن را در کنار اطلاعات فعلی قرار دهید.یک سؤال مهم برای درمانگر: «اگر این مراجع امروز برای اولین‌بار نزد من مراجعه می‌کرد، بر اساس اطلاعات فعلی چه فرمول‌بندی و تشخیصی را در نظر می‌گرفتم؟»این سؤال کمک می‌کند درمانگر گرفتار لنگراندازی تشخیصی نشود؛ یعنی از همان ابتدای کار به یک تشخیص بچسبد و اطلاعات بعدی را فقط در چارچوب آن تفسیر کند.🔰 کانال «درمان شناختی-رفتاری»@CBTtoday