#خطاهای_رایج در کاربست CBT❌ خطای ۵۴: نادیده گرفتن اختلال‌های همبودگاهی درمانگر تشخیص اصلی را مشخص می‌کند، اما بررسی نمی‌کند که آیا مراجع هم‌زمان اختلال یا مشکل بالینی دیگری نیز دارد یا خیر. برای مثال، مراجع با تشخیص افسردگی مراجعه می‌کند و درمانگر تمام درمان را بر کاهش خلق پایین و افکار منفی متمرکز می‌کند؛ اما در ارزیابی دقیق‌تر مشخص می‌شود که مراجع هم‌زمان نشانه‌های قابل‌توجه اضطراب، مصرف مشکل‌ساز مواد یا وسواس نیز دارد.❓چرا این یک خطاست؟- زیرا ممکن است مشکل همبود:شدت نشانه‌های مشکل اصلی را افزایش دهد.- روند درمان را پیچیده‌تر کند.- مانع اجرای تکالیف درمانی شود.- نیازمند مداخله‌ی اختصاصی باشد.- یا حتی در برخی موارد، فرمول‌بندی اولیه را تغییر دهد.✅ رویکرد درست:پس از شناسایی مشکل اصلی، بررسی کنید:«آیا نشانه یا مشکل مهم دیگری وجود دارد که با این مشکل هم‌زمان باشد؟»همچنین بررسی کنید:کدام مشکل اولویت بیش‌تری دارد؟مشکلات چگونه یکدیگر را تقویت می‌کنند؟آیا یک مشکل، عامل حفظ‌کننده‌ی مشکل دیگر است؟آیا برنامه‌ی درمان باید برای همبودها تغییر کند؟آیا نیاز به ارجاع یا همکاری با متخصص دیگری وجود دارد؟💡 نکته‌ی بالینی:یک تشخیص درست نیز ممکن است تصویر کاملی از مراجع ارائه نکند. برای مثال، اگر مراجع افسردگی دارد، نباید فرض کنیم هر نشانه‌ای که می‌بینیم الزاماً بخشی از افسردگی است. گاهی یک علامت، سرنخ یک مشکل دیگر است.بنابراین، در ارزیابی اولیه و در طول درمان، این سؤال را حفظ کنید:«آیا چیزی وجود دارد که هنوز در فرمول‌بندی من توضیح داده نشده است؟»این سؤال ساده می‌تواند از تمرکز تونلی (Tunnel Vision) درمانگر جلوگیری کند؛ یعنی حالتی که درمانگر پس از رسیدن به یک تشخیص، سایر اطلاعات مهم را فقط از زاویه‌ی همان تشخیص تفسیر می‌کند.🔰 کانال «درمان شناختی-رفتاری»@CBTtoday