زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزدکدامین سینه را کان غمزهٔ پر فن نمی‌سوزدمگر ترکیب فانوس است، جانا، استخوان من؟درون می‌سوزدم، چون شمع، پیراهن نمی‌سوزد!ز هجرم بر جگر داغی، ز عشقم هر نفس دردیمن از غم سوختم، جانا، دلت بر من نمی‌سوزدمگو چندین، کز این سوزاک بیهوده بکش دامنکه دل می‌سوزم و جان کسی دامن نمی‌سوزدبدین‌سان کز تب هجران تنم در زیر پیراهنهمی‌سوزد، عجب دانم که پیراهن نمی‌سوزدهمه شب زار می‌سوزم به تاریکی و تنهاییکه با من هیچ دلسوزی درین مسکن نمی‌سوزدچراغ من نمی‌سوزد شب از دم‌های سرد منچراغ خانهٔ همسایه هم روشن نمی‌سوزدچو تو در باغ می‌آیی، هم از لطف و رخ خود دانکه پیشت زآتش خجلت گل و سوسن نمی‌سوزدغم خسرو همی‌دانی و نادان می‌کنی خود رامرا این سوخت، ورنه طعنهٔ دشمن نمی‌سوزد#امیرخسرو_دهلوی@chaameghazal 🌱