تابد فروغ مهر و مه از قطره های اشکباران صبحگاه ندارد صفای اشکگوهر به تابناکی و پاکی چو اشک نیستروشند

تابد فروغ مهر و مه از قطره های اشکباران صبحگاه ندارد صفای اشکگوهر به تابناکی و پاکی چو اشک نیستروشندلی کجاست که داند بهای اشک؟ماییم و سینه‌ای که بود آشیان آهماییم و دیده‌ای که بود آشنای اشکگوش مرا ز نغمهٔ شادی نصیب نیستچون جویبار ساخته ام با نوای اشکاز بسکه تن ز آتش حسرت گداخته استاز دیده خونِ گرم فشانم بجای اشکچون طفل هرزه‌پوی به‌هرسوی می‌دویماشک از قفای دلبر و من از قفای اشکدیشب چراغ دیده‌ی من تا سپیده سوختآتش فتاد بی تو به‌ماتم سرای اشکخواب آور است زمزمه جویبارهادر خواب رفته بخت من از های‌های اشکبس کن رهی که تاب شنیدن نیاوریماز بس‌که دردناک بود ماجرای اشک#رهی_معیری@chaameghazal 🧩