الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامیکه پیدا نیست کارم را درین گیتی سرانجامیکنون چون توبه بشکستم، به خلوت با تو بنشستم،ز می باید که در دستم، نهی هر ساعتی جامینباید خورد چندین غم، بباید زیستن خرّم،که از ما اندرین عالم، نخواهد ماند جز نامیهمی خور بادهٔ صافی، ز غم آن به که کم لافی،که هرگز عالم جافی، نگیرد با کس آرامیمنه بر خط گردون سر، ز عمر خویشتن بر خورکه عمرت را ازین خوش‌تر، نخواهد بود ایّامیچرا باشی چو غمناکی؟ مدار از مفلسی باکی،که ناگاهان شوی خاکی، ندیده از جهان کامیمترس از کار نابوده، مخور اندوه بیهوده،دل از غم دار آسوده، به کام خود بزن گامیتو را دهرست بدخواهی، نشسته در کمین‌گاهیز غدّاری به هر راهی، بگسترده تو را دامی#سنایی@chaameghazal 🌱