زبونِ خَلق ز خُلقِ نکوی خویشتنمچو غنچه تنگدل از رنگ و بوی خویشتنمبه عیب من چه گشاید زبان طعنه حسود؟ک

زبونِ خَلق ز خُلقِ نکوی خویشتنمچو غنچه تنگدل از رنگ و بوی خویشتنمبه عیب من چه گشاید زبان طعنه حسود؟که با هزار زبان عیب‌جوی خویشتنممرا به ساغر زرّین مهر حاجت نیستکه تازه‌روی چو گل از سبوی خویشتنمنه حسرت لب ساقی کشد نه منّت جامبه حیرت از دل بی‌آرزوی خویشتنم!به خواب از آن نرود چشم خسته‌ام تا صبحکه همچو مرغِ شب افسانه گوی خویشتنمبه روزگار چنان رانده گشتم از هر سویکه مرگ نیز نخواند به سوی خویشتنمبه تابناکی من گوهری نبود رهیگهرشناسم و در جستجوی خویشتنم#رهی_معیری @chaameghazal 🌱