جمع اضداد فرشته ذاکراولین مواجهه‌ام با آقای بیضایی، دیدن فیلم سگ‌کشی بر پرده‌ی سینما بود. "واقعیت" چ

جمع اضداد فرشته ذاکراولین مواجهه‌ام با آقای بیضایی، دیدن فیلم سگ‌کشی بر پرده‌ی سینما بود. "واقعیت" چنان بی‌رحمانه و لخت گذاشته شده بود روی میز که تا چند روز گیج بودم. با خودم فکر می‌کردم با این وضع چطور می‌توانیم دوام بیاوریم. بعد فیلم مسافران را دیدم، و بعد باشو غریبه کوچک و... فهمیدم چطور می‌شود دوام آورد و یکی از نابودکنندگان نشد. در میانه‌ی حجم انبوه زن‌ستیزی (که هم از سوی مردان و هم از سوی زنان بود)، نگاه او به زن و زنانگی، چراغ امید را در دلم روشن نگه می‌داشت. امید و آمالش برای ایران، و برگ‌هایی که از لابه‌لای دفتر تاریخ می‌کشید بیرون و نشان‌مان می‌داد، مرحمی بود بر زخم‌های تحقیرشدگی‌های ملی‌مان. آقای بیضایی آمیزه‌ی عجیبی از چیزهایی بود که در ذهن من کنار هم نمی‌نشستند و طول کشید تا عمق نیرومندی شخصیت و آثارش را بفهمم و برای خودم توشه بردارم.چهره، تن صدا، و صراحت بیانش، نشان از مردانگی‌‌ای داشت که برایم آشنا بود. مردانگی‌ای که از زن می‌ترسید و تا حد امکان یا از او فاصله می‌گرفت یا نزدیک می‌شد و به بندش می‌کشید. اما آقای بیضایی نه تنها از زن نمی‌ترسید که زن را منبع آفرینش، آبادانی و سخت‌کوشی می‌دانست. نه تنها از پیوند با زن نمی‌هراسید، که اجازه می‌داد زنان در او راه یابند و فرزندان اندیشه و هنرشان به زیبایی متولد شوند.آقای بیضایی بارها و بارها در سخنانش می‌گوید من برای حرف‌هایی که همین طوری بی‌دلیل از دهان این و آن می‌پرد بیرون و معلوم نیست طرف تا چند وقت دیگر خودش همین حرف‌ها را بزند یا نه، وقت نمی‌گذارم. همین شجاعت او در کنار زدن قضاوت‌ها و ادامه دادن به راهی که برای خودش شفاف و روشن بود، از او مردی ساخت که بیش از آن که مشغول جنگیدن با این و آن باشد، مشغول ساختن چیزهایی شد که دلش می‌خواست وجود داشته باشند.آقای بیضایی الگوی انسانی‌ای را پیش روی جامعه ما گذاشت، که ما سخت به آن نیاز داریم؛او پیوند عمیقش با زنان را تهدیدی برای مردانگی‌اش نمی‌دید، پس نه تنها نفرتی نسبت به زنان از او بیرون نمی‌جهید که عشقش به زنان را با صدای بلند آواز می‌داد؛ با وجود آن که مرارت‌های زیادی به خاطر بهائی بودن والدینش و به خاطر تفکر مستقلش بر او تحمیل شد، این مرارت‌ها هرگز بهانه‌ی فرو رفتن در نقش قربانی و یا زبانه کشیدن شعله‌های نفرت از ایرانی بودنش نشد، که عاشقانه‌تر برای احیای ایران و فرهنگ ایرانی سنگ‌های خارا را تراشید، در عین حال که با زبان رسا و بدون لکنت از حقش و سهمش از این آب و خاک دفاع کرد؛روشن بودن خواسته‌ها و مسیری که در آن قدم گذاشته بود از او جریان آبی ساخته بود که هر جا به مانع می‌خورد، اگر چه رنج می‌کشید ولی دوباره آبراهه‌ی جدیدی خلق می‌کرد و به جریان می‌افتاد.این همه در ذهن من تصویری از ایشان ساخته که در عین شجاعت و صراحت لهجه، بسیار فروتن و بی‌ های‌وهو بود. در عین خستگی‌ها و مرارت‌های فراوان، سخت‌کوش و استوار بود. در وجودش نیروی مردانگی با نیرویی زنانه هم‌آغوش بود. گفتار و کردارش صادقانه و منسجم بود. و با وجود ناکامی‌های فراوان، او را کامیاب می‌بینم.آقای بیضایی از شما ممنونم که چنین الگوی نیکویی را برای ما و فرزندان‌مان به میراث گذاشتید. شما چیزهایی را کنار هم نشاندین که در فرهنگ ما عادت بر آن است که اینها را نمی‌شود با هم جمع کرد. برای این خرق عادت سپاسگزارم.https://t.me/chahar4rah چهارراه