در اعماق تاریکفرشته ذاکردر اعماقِ تاریک ایستاده‌ایم و کورسوی نوری در افق دیده نمی‌شود. مردم جان به ل

در اعماق تاریکفرشته ذاکردر اعماقِ تاریک ایستاده‌ایم و کورسوی نوری در افق دیده نمی‌شود. مردم جان به لب رسیده، تیر خلاص می‌خورند. ما نمی‌دانیم با این هجمه‌ها چه کار کنیم. نمی‌دانیم این همه خشم و خون و غم و استیصال را چگونه هضم کنیم. این همه آشوب را چگونه سر و سامان دهیم.ناامنی، احساس خطر و ترس و خشم، دیگِ جوشانی‌ست که دود و بخورش آدم را کور می‌کند. هر صدایی و هر لمسی زود آدم را از جا می‌پراند و آماده حمله می‌کند.بدن‌ها و روان‌ها رفته‌اند روی حالت بقا. در وضعیت بقا ذهن همه چیز را ساده‌سازی می‌کند: تهدیدآمیز_ غیرتهدیدآمیز؛ با من_ علیه من. دیدگاه‌های مخالف با دیدگاه‌های من، به سرعت تهدیدآمیز ارزیابی می‌شود که باید به نحوی از بین بروند. از سوی دیگر، در بیرون از ذهن و بدن ما، همه چیز گنگ و پیچیده است‌ و راه حلی روشن و قطعی‌ وجود ندارد.در این وضعیت ساز و کارهای دفاعی ابتدایی روان ما فعال می‌شوند. فرد ناامن، ترس‌ها و انقباض‌های فکری خودش را پروجکت می‌کند روی دیگری. قضاوت‌ها صفر و صدی می‌شود. اگر فرد خودش را متعلق به گرایش فکری راست می‌داند، باعث و بانی تمام بدبختی‌های مملکت می‌شوند چپ‌ها. اگر خود را متعلق به گرایش فکری چپ بداند، عامل تمام سیاهی‌ها می‌شوند راست‌ها. مطلق‌گرایی شایع می‌شود و تیغ‌های قضاوت آنقدر تیز می‌شود که آماده‌ی کشتن دیگری‌ست. دیگری‌ای که با من هم‌نظر یا هم‌عمل نیست پس یک تهدید است.اگرچه این وضعیت پیامد طبیعی سال‌ها، بلکه دهه‌ها تحمیل انواع و اقسام فشارهای سیاسی و اجتماعی‌ست، اما اگر مراقبت نکنیم می‌تواند ما را به دامان فاجعه‌ای به مراتب خطرناک‌تر از فاجعه‌ای که درون آن هستیم بیاندازد: خوردن یکدیگر در شرایط قحطی.در این شرایط باید مرتب به خودمان یادآوری کنیم که در وضعیت بحران بیش از هر زمانی ما نیاز به همدلی و در کنار هم ایستادن داریم. نیاز داریم درباره افکار و احساسات‌مان با هم حرف بزنیم.اگر به هنگام گفت‌وگو چند نکته مهم را به خودمان تذکر بدهیم، همه راه‌ها مسدود نمی‌شود و ما هنوز می‌توانیم از روابط انسانی‌مان مراقبت کنیم:- قرار نیست من طرف مقابلم را قانع کنم که جهت فکری‌اش تغییر کند و با من هم‌فکر شود، من صرفا می‌خواهم به او گوش بدهم و سعی کنم دغدغه‌های او را بفهمم.- من اگر همدلانه می‌شنوم معنایش این نیست که دیگری را تایید می‌کنم. - قرار نیست با این گفت‌وگوها به راه حل‌های نهایی و قطعی برسیم، شاید به هیچ راه حل مشترکی نرسیم. هدف این است که از رابطه‌ی انسانی‌مان مراقبت کنیم. - در نهایت هدف این است که با وجود اختلاف نظر، کنار یکدیگر بمانیم. احساس تنهایی و طردشدگی را کم کنیم و بروز مشکلات روانشناختی عمیق اجتماعی را کنترل کنیم.* بعد از هر بار اعتراضات اجتماعی، ما با موجی از افسردگی و خودکشی روبه‌رو می‌شویم که به روان اجتماعی‌مان زخم می‌زند. ما می‌توانیم با مراقبت از تعامل‌های‌مان، جلوی بخشی از این زخم‌های جبران‌ناپذیر را بگیریم.https://t.me/chahar4rah چهارراه