زنده باد نفرتبخش اول فرشته ذاکر در هفته‌های گذشته چند مطلب نوشتم که همه نصفه_نیمه ماند. هیچ کدام را نتوانستم تمام کنم. همه چیز در آن بیرون با یک شدتی در جریان است که هر چه تلاش می‌کنم به آن وصل شوم، نمی‌شود. پیوند زود جایش را به گسست می‌دهد و بالعکس. شمشیرها از هر سو چنان آخته است که حرف در دهانم و کلام در ذهنم می‌خشکد. نه این که از حرف زدن بترسم، حرف زدن را بیهوده می‌بینم. کلام قرار است ما را به یکدیگر پیوند دهد، ولو پیوندی انتقادی. اما اکنون، کلام ماهیت خودش را از دست داده است. کلمه دیگر واژه‌ای نیست که معنایی را در زهدان خودش حمل کند و به دیگری برساند. کلمه گلوله‌ی آتشی‌ست که به سوی دیگری پرتاب می‌شود و می‌سوزاند و سوراخ می‌کند. کلمه‌ها از جنس گلوله‌اند؛ گلوله‌های هجدهم و نوزدهم دیماه ۱۴۰۴. در این فضا احساس اختگی می‌کنم. "کاری" کردن "عملی" داشتن، انگار ناممکن شده است. در میدان جنگ، هر کس تیرانداز ماهرتری باشد، زنده‌تر است. در میدان جنگ باید انسانی را کشت تا انسانی دیگر را نجات داد. باید صدایی را خفه کرد تا صدایی را نجات داد. قاعده‌ی بازی، اکنون مرگ است؛ و فرمانروا، نفرت. می‌دانم که برای ادامه‌ی رابطه، ادامه‌ی زندگی، به نفرت هم نیاز داریم و نفرت کار خودش را خوب بلد است. می‌دانم که عشق اکنون، پیکری‌ست خونین. تکه‌ و پاره، زیرِ دست و پا. می‌دانم که عشق قلمرویی شکست خورده است؛ و نفرت، نیرومند و با نفس‌هایی آتشین، پیروز و تازنده. کاملا همدلانه، موج سوزان نفرت را درک می‌کنم و به نفرت‌ورزان حق می‌دهم که خشاب‌های‌شان پر و آماده باشد. این زبانی‌ست که طرف مقابل رابطه به میدان آورده است. آدمکشی، رابطه را می‌سوزاند، عشق را لال می‌کند و آدمی را اخته می‌کند. مردمی که به هر دری زدند تا زبانی برای گفت‌وگو‌ با حاکمیت‌شان پیدا کنند و نکردند، قتل عام‌شان به آنها پیام داد که شما را اخته می‌کنم. اختگی، آدمی را فلج می‌کند و توان هر گونه حرکتی را از او سلب می‌کند. اختگی، زندگی را از معنا تهی می‌کند. پوچی زیر پوست آدم‌ها می‌خزد. از لای درز پنجره‌های بسته، از زیر درهای قفل شده، به درون خانه‌ها می‌خزد و زندگیِ درون خانه‌ها را یخ‌زده می‌کند. اینجاست که نفرت دست به کار می‌شود. برای نجات معنا، برای نجات زندگی، برای نجات عشق. نفرت به میدان می‌آید برای جنگیدن، برای سوزاندن و کشتن. نفرت چیزهایی را می‌کشد تا چیزهایی بتوانند زنده شوند. موفق هم می‌شود. پس زنده باد نفرت!آری، زنده باد نفرت، تا جایی که راه را گم نکرده باشد. نفرت نیرویی خروشان و توفنده است که در مرده‌ترین روزها دست ما را می‌گیرد و از جا بلندمان می‌کند، به ما که فلج شده‌ایم توان حرکت می‌دهد. و چه چیز بهتر از این نیرو، در روزهایی که مرگ از هر سوراخی خودش را به ما می‌رساند.اما یک زنهار در این نیرو هست. نفرت به جز کشتن و سوزاندن و ویران کردن، کار دیگری بلد نیست. آنچه را که لازم است بسوزاند خوب بلد است بسوزاند، اما آنچه را که لازم است ساخته شود مطلقا بلد نیست بسازد. ذاتش با ساختن بیگانه است. پس اگر برای نجات از مرده‌گی تنها به نفرت بسنده کنیم، زود راه را گم می‌کنیم. آنجا که باید چیزی را بین خودمان بسازیم هم مشغولِ سوزاندن می‌شویم. برای این که رابطه انسانی‌مان زنده بماند عشق و نفرت مدام باید دست به دست شوند و جای خود را به یکدیگر بدهند. نفرت تا زمانی نجات‌دهنده است که برای محافظت و تیمار عشق می‌جنگد. اگر عشق به تمامی بمیرد و نفرت بتازد، دیگر نقطه‌ی پایانی بر جنگ نیست. نقطه‌ی پایانی بر کشت و کشتار نیست. و معنایی که از دل این نفرت زاییده می‌شود، جنینی مرده است.https://t.me/chahar4rah چهارراه