ما قطع شدیمفرشته ذاکرما قطع می‌شویم، پرت می‌شویم و کشته می‌شویم یا با گلوله یا بی‌گلوله. مرگ ما را ا

ما قطع شدیمفرشته ذاکرما قطع می‌شویم، پرت می‌شویم و کشته می‌شویم یا با گلوله یا بی‌گلوله. مرگ ما را احاطه کرده است. آن بخش از ما که با زخم‌های باز و با چشم‌هایی خاک‌آلود هنوز نمرده است، با سرگیجه و تلوتلوخوران بلند می‌شود و می‌خواهد دوباره وصل شود. اما به هیچ وصل شدنی نمی‌تواند دل ببندد. منتظر است که رشته‌ی هرآنچه ساخته است دوباره قطع شود، دوباره ‌پرت شود به نقطه‌ای نامعلوم و دوباره گودال مرگ جلوی پایش دهان بگشاید. مرگ از هر سوراخی هجوم می‌آورد. مرگ حضورش مطمئن و زندگی حضورش نامطمئن شده است.به دست آوردن و محافظت از ابتدایی‌ترین امور ارزشمندِ زندگی با افتادن در دهان مرگ گره خورده است. کم کم انگار نه تنها خود آن چیزهای ارزشمندی که برای به دست آوردن‌شان ناگزیر شده‌ایم از پل مرگ گذر کنیم، که خود مرگ هم ارزشمند می‌شود. این را از آنجا می‌شود فهمید که هر جا مشغول زندگی هستیم، صدایی از زیر پوست‌مان بلند می‌شود که تف و لعنت می‌فرستد، سرزنش‌مان می‌کند و خروارها احساس گناه بارمان می‌کند. اگر متوجه شویم که هنوز میل به زندگی کردن در ما قدرت دارد، احساس یک خیانتکار را داریم. زنده‌ای که با زندگی کردنش، دارد به کشته شدگان ارزشمندش خیانت می‌کند.این کاملا طبیعی به نظر می‌رسد. اما طبیعی نیست. ما عمیقا سوگواریم سوگوار عزیزانی که باید الان زنده می‌بودند و زندگی می‌کردند. آنها مرگ انتخاب‌شان نبود. از زندگی کردن شرمگین نبودند. از این که ذره ذره، زنده‌گی‌شان تبدیل به مرده‌گی شده، خشمگین بودند. میل به مرده‌گی، میلی طبیعی نیست. شرم داشتن از زنده‌گی، طبیعی نیست. احساس گناهِ  بازماندگی‌ احساس سالمی نیست. اگر به این احساسات‌مان حواس ندهیم، به خودمان و زنده‌مانده‌ها خشم و نفرت می‌ورزیم و این طوری انگار همه چیز طبیعی‌تر است، ولی طبیعی نیست. یادمان باشد در وضعیت تروما، چه ترومای شخصی و چه ترومای جمعی -آن هم ترومای تکرارشونده- خیلی چیزها دیگر سرجایش نیست. و خیلی چیزها که طبیعی به نظر می‌رسد اصلا طبیعی نیست. سرزنشِ هرآنچه ما را به زندگی وصل می‌کند و میل به سرخوردن در دهان مرگ هم اصلا طبیعی نیست. ما خشمگین و سوگواریم نه گناهکار و مجرمhttps://t.me/chahar4rah چهارراه