"خاطره‌روایی از چکنه ""استاد عزیز خیاط"#قسمت_دوم "چای پررنگِ عصرهای تنهایی"بهار که می‌رسید، چکنه حال و هوای دیگری پیدا می‌کرد. دیوارهای کاهگلی در روشنایی آفتاب گرم‌تر به نظر می‌رسیدند و مردم بیشتر جلوی خانه‌ها و مغازه‌ها می‌نشستند. عصرها، وقتی کار روزانه کمی سبک‌تر می‌شد، کوچه‌ها آرام‌آرام جان می‌گرفتند.استاد عزیز هم گاهی از مغازه کوچک خود بیرون می‌آمد.با آفتابه مخصوص خود وضو می‌گرفت، اما اگر هنوز وقت نماز نرسیده بود، همان نزدیکی، کنار دیوار مغازه حاج حسن سیفی روی سنگی پشت به دیوار می‌نشست. یک لیوان چای پررنگ جلویش می‌گذاشت و آرام‌آرام می‌نوشید.گاهی چند نفر از اهالی هم کنارش می‌نشستند.ـ اوستاد، امروز چرخ خیاطی‌ات کار می‌کند؟استاد عزیز سیگارش را گوشه لب جابه‌جا می‌کرد و با همان صدای خس‌خس‌دار می‌گفت:ـ چرخ که کار می‌کنه... این منم که دیگه مثل چرخ کار نمی‌کنم!همه می‌خندیدند.خودش هم لبخند می‌زد.این شوخی‌های ساده، شاید برای دیگران فقط چند لحظه خنده بود، اما برای استاد عزیز، همین لحظه‌ها بخش کوچکی از زندگی اجتماعی‌اش محسوب می‌شد.او در ظاهر تنها نبود.مردم می‌آمدند، می‌رفتند، لباس می‌آوردند، درباره قیمت پارچه حرف می‌زدند، از حال همدیگر می‌پرسیدند و گاهی چند دقیقه‌ای کنار او می‌نشستند.اما وقتی هرکدام راه خودشان را می‌رفتند، دوباره آن اتاق کوچک می‌ماند و استاد عزیز.او آدم مذهبی و اهل عبادت بود. نماز را خوب و مرتب می‌خواند و حتی به بچه‌ها قرآن درس می‌داد. برای بچه‌های روستا، آن پیرمرد خیاط فقط صاحب یک چرخ خیاطی نبود؛ گاهی معلم قرآنشان هم بود.عجیب بود؛ مردی که بیشتر مردم او را با نخ و سوزن و پارچه می‌شناختند، در گوشه‌ای از زندگی‌اش با قرآن و نماز هم مأنوس بود. وقت نماز که می‌رسید، حال و هوایش عوض می‌شد. آن شوخی‌ها و حرف‌ها کنار می‌رفت و راه مسجد را در پیش می‌گرفت.نمازش را با جدیت می‌خواند.بعد دوباره به همان مغازه کوچک برمی‌گشت؛ به همان چرخ، همان چراغ والوری، همان قوری زرد و همان لباس‌هایی که معلوم نبود چه زمانی نوبتشان می‌رسد.گاهی اگر کسی به او می‌گفت:ـ اوستا، این شلوار را چرا هنوز تمام نکردی؟با اطمینان جواب می‌داد:ـ تمامه!ـ کجاش تمامه؟ هنوز دوخت نخورده!ـ خب، حالا می‌خوره!و دوباره همان لبخند آرام روی صورتش می‌نشست.اگر کسی اشتباهی را در کارش به او گوشزد می‌کرد، به آسانی قبول نمی‌کرد. شاید سال‌ها کار با نخ و سوزن و چرخ خیاطی باعث شده بود به روش خودش اطمینان داشته باشد.اما این سرسختی، با تندی و بدخلقی همراه نبود. استاد عزیز نرم بود. دل کسی را نمی‌شکست و اهل دعوا و درگیری نبود.روزها می‌گذشتند.ماه‌ها می‌گذشتند.سال‌ها می‌گذشتند.و مغازه استاد عزیز تقریباً همان‌طور باقی می‌ماند.یک تکه پارچه گوشه‌ای بود.یک لباس جای دیگری آویزان بود.نخ و سوزن در جایش نبود. چای در قوری گرد زردرنگ آرام‌آرام می‌جوشید.و پیرمرد پشت چرخ نشسته بود.گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید آن مغازه برای استاد عزیز فقط محل کار نبود؛ شاید تمام دنیای او بود.خانه‌اش همان‌جا بود.کارش همان‌جا بود.استراحتش همان‌جا بود.چای خوردنش همان‌جا بود.و حتی معاشرتش با مردم هم از همان درِ چوبی کوچک آغاز می‌شد و به همان‌جا برمی‌گشت.برای دستشویی هم به حیاط همسایه می‌رفت و از آن استفاده می‌کرد.این‌ها چیزهایی بود که آن روزها برای ما عادی به نظر می‌رسید.اما امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم پشت این عادت‌های ساده، زندگی مردی جریان داشته که آرام‌آرام از بسیاری از آدم‌ها فاصله گرفته بود؛ نه اینکه مردم او را فراموش کرده باشند، نه.اتفاقاً مردم دوستش داشتند.به او احترام می‌گذاشتند.صدایش می‌کردند «اوستا».برای دوخت لباس سراغش می‌آمدند.گاهی کنارش می‌نشستند و با او شوخی می‌کردند.اما احترام با همدمی فرق دارد.آدم ممکن است در میان صدها نفر شناخته شده باشد و باز هم شب که درِ خانه‌اش بسته می‌شود، تنها بماند.شاید استاد عزیز هم از همین آدم‌ها بود.پیرمردی که سال‌ها لباس مردم را اندازه می‌گرفت، اما کسی نمی‌دانست اندازه تنهایی خودش چقدر است.آن روزها ما بچه بودیم.تنهایی را فقط به معنای تنها نشستن می‌فهمیدیم.نمی‌دانستیم ممکن است آدمی کنار مردم بنشیند، چای بخورد، شوخی کند، نماز بخواند، قرآن درس بدهد و باز هم در عمق وجودش تنها باشد.امروز وقتی به آن مغازه کوچک فکر می‌کنم، بیشتر از چرخ خیاطی، پارچه‌ها و ته‌سیگارهای روی زمین، چهره پیرمردی را می‌بینم که سال‌ها آرام و بی‌صدا در آن اتاق کوچک زندگی می‌کرد.محمود صادقی┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄ #اولین_و_بزرگترین_کانال_خبری_چکنه_و_سرولایت #روبیکا #ایتا #سروش #تلگرام #بله 🆔 @chakanehir#اینستاگرام🆔 @chakanehirir┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄