."کافه معمولی جهان"جهان‌های جدیدی در غبار می‌درخشندو از زاغه‌های ذهن بیرون می‌آیند،تا با ایده‌های پش

."کافه معمولی جهان"جهان‌های جدیدی در غبار می‌درخشندو از زاغه‌های ذهن بیرون می‌آیند،تا با ایده‌های پشه‌‌وار خفه شوند.اینجا، در کافه‌ی معمولی و پیش‌پاافتاده جهانسخت‌ترین کارخلق هنر است،مثل خوردن سالاد.اطراف را بنگر. اجزایی که باید با آن‌ها کار کرد،گم شده‌اند. پس باید آنها را خلق یا پیدا کرد.منتقدان باید سخاوتمند باشند ولی بندرت سخاوتمندند.از نظر آنها آسان استکه آب را با آتش خاموش کرد.اما هیچ تلاشی بیهوده نبوده استمهم نیست که با ما چه کرده‌اند:منتقدانزنانِ از دست‌رفتهشغل‌های از دست‌رفته،لعنت به همه‌شان.آن‌ها به اندازه‌ی این کافه معمولی، این جهان معمولی،جالب نیستند،ما می‌دانیم که جای بهتری باید وجود داشته باشد،اما ندارد؛این راز ماستکه زیاد هم نیست،اما کافی است.ما آتشی معمولی و پژمرده‌کننده را انتخاب کرده‌ایم.خلق هنر یعنیبرای همیشه تنها و دیوانه بودن.#چارلز_بوکوفسکی برگردان #مهیار_مظلومی از کتاب #آنچه_بیش_از_همه_اهمیت_دارد_این_است_که_چگونه_از_میانه_آتش_بگذریhttps://www.instagram.com/p/DBRxz2RxlPv/?igsh=MW12dTN2emd2MzA5bg==