⁨ ⁨ ⁨ برای خورشیدِ زندگی‌ام؛بیژندرست‌ست که با صحنه خداحافظی کردی تا «شاید وقتی دیگر»،درست‌ست که باور داری هم‌چون استاد و مرشدت؛ بنان،پس از هفتاد سالگی نمی‌خواهی مدادپاک‌کنِ خویش گردی،درست‌ست که دلت بسیار تنگ است و دستانت آن‌چنان تاب خورده که مداد را به سختی دست می‌گیری تا جدول‌های بانمک‌ات را حل کنی،ولی…باور کن «به حرارتِ خورشید»،به گردشِ زمین،«به جوششِ چشمه»،به زیبایی طبیعت که عاشق‌ش هستی و در دامانش،«به این برکت» که همیشه خودت سوگند می‌خوری،تو هنوز سرچشمه‌ی همه‌ی تابش‌های صحنه‌ایهنوز دف در دستانت زیباترین رقصِ جهانش را داردهنوز آوای تارهای صوتی‌اتهم دل می‌لرزاند هم شور می‌آفریند.پدرِ هم‌راهِ انسانیت‌م!پدرِ مهربان و شیرین‌سخنم!پدرِ فرسنگ‌ها دور از آغوشم!خواهشمندم همچنان برای خودتو برای اطرافیانتبخوان و بنوازتا گوشِ شیطان کر شودتا نور و آب به سرزمین‌مان بازگردد،تا برسد آن روز که رویای خوشِ شبانه‌ات راستین گرددو چون بازمانده‌ای پرتوان،روی صحنه برگردی!دخترت هانا(پس از تماشای این فیلم از تو در کنارِ رفقایت در آغازِ ۷۶ سالگی‌ات)Video by Meysam Sheikhi