💬تحلیل یک فیلم : پیش و پس از چهل سالگی! «من پیش از تو» | Me Before You | 2016دیروز با خبر تصویب قان

💬تحلیل یک فیلم : پیش و پس از چهل سالگی! «من پیش از تو» | Me Before You | 2016دیروز با خبر تصویب قانون «کمک به مرگ» در فرانسه، دوباره به سراغ فیلمی رفتم که سال‌ها پیش دیده بودم؛ «من پیش از تو» با بازی امیلیا کلارک و سم کلافلین، فیلمی که در سال ۲۰۱۶ ساخته شد و در نخستین مواجهه، شاید بیشتر یک عاشقانه تأثیرگذار به نظر برسد.آن سال‌ها، از میان همه چیز، آن رگه‌های ملتهب عاشقانه، جوراب‌های بلند زنبوری، دکلتهٔ قرمز و لبخندهای دلنشین، ساده و صمیمی امیلیا کلارک بیشتر در خاطرم مانده بود؛ همان جزئیاتی که عشق میان لوئیزا و ویل را برای مخاطب جوان، شیرین و ماندگار می‌کرد. اما حالا، سال‌ها بعد، فیلم را نه فقط به‌عنوان یک داستان عاشقانه، بلکه به‌عنوان روایتی درباره رنج، اختیار، کرامت انسانی و معنای زندگی دوباره دیدم.آن روزها نگاه من مذهبی‌تر بود و تصمیم ویل برای پایان دادن به زندگی‌اش را نمی‌توانستم بپذیرم. تصورم این بود که اگر عشق واقعی در میان باشد، اگر انسانی تو را آن‌قدر دوست داشته باشد که حاضر باشد تمام جهانش را برای ماندنت کنار تو بگذارد، پس هنوز دلیلی برای ماندن وجود دارد.اما زندگی همیشه به همین سادگی نیست.ویل عاشق لوئیزاست و لوئیزا نیز با تمام وجود عاشق او می‌شود؛ اما عشق آنها از جنس نجات معجزه‌آسای قصه‌ها نیست. لوئیزا می‌خواهد ویل را به زندگی برگرداند، برایش جهان را دوباره رنگ‌آمیزی کند، تجربه‌های تازه بسازد و به او یادآوری کند که هنوز می‌توان دوست داشت، خندید و زندگی کرد. و شاید یکی از تلخ‌ترین وجوه فیلم همین‌جاست؛ اینکه گاهی آدمی را عمیقاً دوست داری، اما نمی‌توانی رنجی را که در درون او خانه کرده، از میان برداری.تجربه زیسته به من یاد داده است که رنج همیشه قابل مشاهده نیست. گاهی تنهایی، فرسودگی، درد جسمانی، از دست رفتن استقلال و خاموش شدن تدریجی امید، انسان را به جایی می‌رساند که دیگران، حتی با تمام عشق و همراهی‌شان، نمی‌توانند به تمامی جهان درونی او را درک کنند.از منظر فرهنگ و ارتباطات، فیلم برای من بیش از هر چیز درباره «معنایی» است که جامعه به زندگی، معلولیت، وابستگی، استقلال و مرگ می‌دهد. ما معمولاً درباره انتخاب دیگری با معیارهای خودمان داوری می‌کنیم، در حالی که تجربه زیسته هر انسان، جهانی است که از بیرون به‌سادگی قابل فهم نیست. پرسش اصلی شاید این نباشد که «آیا ویل حق داشت؟» بلکه این باشد که «چه کسی حق دارد درباره رنجی که دیگری در تن و جان خود تجربه می‌کند، داوری نهایی کند؟»من هنوز پاسخ قطعی برای این پرسش ندارم. اما امروز دیگر نمی‌توانم مانند سال‌ها پیش، با اطمینان درباره انتخاب ویل قضاوت کنم. شاید بلوغ فکری همین باشد که بعضی پاسخ‌های قطعی جای خود را به پرسش‌های عمیق بدهند.و با همه اینها، نمی‌توان از زیبایی عشق لوئیزا و ویل هم گذشت؛ عشقی که قرار نبود الزاماً به ماندن ختم شود. گاهی دوست داشتن یعنی خواستنِ حضور دیگری، و گاهی شاید سخت‌ترین شکل دوست داشتن، پذیرفتن انتخابی است که با خواسته ما همسو نیست.«من پیش از تو» برای من امروز دیگر فقط فیلمی درباره عشق نیست؛ روایتی است درباره مرز باریک میان زندگی و رنج، میان اختیار و تسلیم، و میان دوست داشتن و حق انتخاب.شاید بعضی آدم‌ها وارد زندگی ما نمی‌شوند که تا همیشه بمانند؛ می‌آیند تا معنای تازه‌ای از دوست داشتن، فقدان، انتخاب و زندگی را به ما نشان دهند.#زهرا_ساقی 🍏@saghi_mediaa@chehel_salegi