🕊 تفنگت را زمین بگذارکه من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجارتفنگ در دست تو یعنی زبان آتش و آهنمن اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان‌کنندارم جز زبانِ دل، دلی لبریزِ از مهر تو ای با دوستی دشمن زبان آتش و آهنزبان خشم و خونریزی ستزبان قهر چنگیزی ستبیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شایدفروغ آدمیت راه در قلب تو بگشایدبرادر گر که می‌خوانی مرا، بنشین برادروارتفنگت را زمین بگذارتفنگت را زمین بگذار تا از جسم تواین دیو انسان‌کش برون آیدتو از آیین انسانی چه می‌دانی؟اگر جان را خدا داده ستچرا باید تو بستانی؟چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر رابه خاک و خون بغلتانی؟ گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جوییو حق با توستولی حق را برادر جان، به زور این زبان‌ نافهم آتش‌بارنباید جُست!اگر این بار شد وجدان خواب‌آلوده‌ات بیدار،تفنگت را زمین بگذار!🖌 شعر: فریدون مشیری✍🏻 طرح: بهزاد شیشه‌گران@ChelcheraghMag