دوستی متنی را برایم فرستاد که در آن نویسنده توصیه کرده بود والدین جوری برنامه‌ریزی کنند که بچه‌ها تا هجده سالگی یک زبان خارجی،یک حرفه یک ساز و...فرابگیرند. دوست نازنینم از من پرسید نظرم درباره‌اش چیست، عرض کردم مطلقا مزخرف.و چرا مزخرف؟ چون تعمیم و تحکم دارد. تعمیم به این معنا که گوناگونی حیرت‌انگیز ذات انسانی را نادیده می‌گیرد و فراموش می‌کند چیزی که برای یک کودک یا نوجوان مناسب است احتمال دارد برای دیگری آزارنده و نامناسب باشد. و تحکم به این معنا که حق کنشگری و انتخاب‌گری را از کودک و نوجوان سلب می‌کند. آدمهای زیر هجده سال هم آدمند و مثل هر آدمی حق انتخاب کردن دارند. آیا وظیفه مادر و پدر این است که یک نسخه واحد را به خورد فرزندشان دهند چون بر او چیرگی دارند؟تا جایی که می‌دانم مهمترین وظیفه والدین برابر فرزندشان پدید آوردن محیط امنی است که در آن کودک و نوجوان از طریق بازی، تخیل و مشارکت به کشف خویش بپردازد و تامین امنیت روانی برای او تا بداند نتیجه این اکتشاف هر چه که شد کودک طرد یا تنبیه نمی‌شود...وظیفه والدین پرورش دادن فرزندی انتخاب‌گر و مسئولیت‌پذیر است نه واداشتنش به آموختن زبان یا حرفه‌ای خاص. چه تفاوتی دارد بچه وادار شود انتگرال بیاموزد یا سه‌تار؛ وقتی که زشتی در واداری است.✍امیرحسین کامیار@chelsalegi