🔻جهان درون یک مستطیل سبز؛ بازتعریف هویت ملی در عصر مهاجرت🖊علی حاتمی؛ پژوهشگر مسائل اجتماعی و جمعیت

🔻جهان درون یک مستطیل سبز؛ بازتعریف هویت ملی در عصر مهاجرت🖊علی حاتمی؛ پژوهشگر مسائل اجتماعی و جمعیتیبه کانال چشم‌انداز ایران بپیوندید✅جهان در میانه یکی از عمیق‌ترین دگرگونی‌های جمعیتی قرن خود قرار دارد. بر اساس گزارش چشم‌انداز جمعیت جهان ۲۰۲۴ سازمان ملل، روندهای رشد جمعیت، سالخوردگی و مهاجرت بین‌المللی در حال تغییر چهره زمین‌اند. پیش‌بینی می‌شود جمعیت جهان طی حدود ۵۰ تا ۶۰ سال آینده به اوج حدود 3/10 میلیارد نفر در میانه دهه ۲۰۸۰ برسد (از 2/8 میلیارد در ۲۰۲۴) و سپس رو به کاهش بگذارد. برای نخستین‌بار، احتمال رسیدن جمعیت به اوج در همین قرن بسیار بالا (۸۰ درصد) برآورد شده است؛ احتمالی که یک دهه پیش تنها حدود ۳۰ درصد دانسته می‌شد. در ۵۰ کشور، مهاجرت عامل اصلی تعدیل کاهش جمعیت ناشی از نرخ باروری پایین خواهد بود و امروز نزدیک به ۴ درصد جمعیت جهان در کشوری غیر از زادگاه خود زندگی می‌کند؛ نسبتی که در میان نخبگان و ورزشکاران بسیار بالاتر است.✅ جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ این تحول را در مقیاسی بی‌سابقه بازتاب داد. با ۴۸ تیم و ۱۲۴۸ بازیکن، شمار بازیکنانی متولد در کشوری غیر از کشوری که در آن بازی می‌کنند، به حدود ۳۰۰ نفر (بین ۲۸۹ تا ۳۱۰، بسته به روش شمارش) رسیده که نزدیک به یک‌چهارم کل بازیکنان است. این نسبت که در ۲۰۰۶ حدود ۹ درصد و در ۲۰۲۲ (قطر) 5/16 درصد بود، اکنون به بالاترین رقم تاریخ رسیده است. در ادامه، این پدیده را در چند الگوی متمایز بررسی می‌کنم.✅ تعدادی از تیم‌های ملی حاضر در جام جهانی فوتبال 2026 بازتابی از تاریخ مهاجرت‌های چندنسلی و روابط استعماری کشورهای خود هستند. پژوهشی به سرپرستی دانشگاه زوریخ نشان می‌دهد که هشت قدرت استعماری اروپایی شامل انگلستان، پرتغال، اسپانیا، فرانسه، بلژیک، هلند، آلمان و ایتالیا، به‌طور مداوم برخی از موفق‌ترین تیم‌های ملی جهان را به میدان می‌فرستند. در ادامه این مطالعه بر روی ۴۹ بازیکن با ریشه‌های خانوادگی و اصالتی در مستعمرات سابق که در حال حاضر نماینده تیم‌های ملی انگلستان، پرتغال، اسپانیا، فرانسه، بلژیک یا هلند هستند، متمرکز بود. یافته گویای این پژوهش آن است که اگر این بازیکنان به کشورهای اجدادی‌شان بازگردانده شوند، شانس قهرمانی فرانسه تقریباً نصف و شانس برزیل تقریباً دو برابر می‌شود؛ نشانه‌ای از آنکه قدرت‌های استعماری همچنان از یک «مخزن استعداد» گسترده‌تر بهره می‌برند.✅در سوی دیگر، کشورهایی با تکیه بر فرزندان مهاجران خود که در اروپا متولد و پرورش یافته‌اند، تیم ملی خود را متحول کرده‌اند.مراکش با ۱۹ بازیکن متولد خارج (حدود ۷۳ درصد ترکیب) پرچم‌دار این الگوست. این تیم که پس از موفقیت تاریخی ۲۰۲۲ (نخستین تیم آفریقایی راه‌یافته به نیمه‌نهایی) به‌طور سیستماتیک از بازیکنان بااصالت مراکشی مقیم اروپا بهره برده، در بازی افتتاحیه برابر برزیل (تساوی ۱–۱) رکورد زد؛ برای دقایقی از بازی هیچ‌یک از ۱۱ بازیکن حاضر در زمین‌ در خاک مراکش متولد نشده بودند. براهیم دیاز (متولد مالاگا) که یک بازی هم برای اسپانیا انجام داده بود، با انتخاب مراکش نمونه همین گذار است.✅اما رکورددار این بخش کشور کوراسائو است؛ ۹۶ درصد بازیکنانش (۲۵ نفر از ۲۶ بازیکن) در هلند متولد شده‌اند و تنها بازیکن متولد خود جزیره، تاهیت چانگ است. این جزیره کارائیبی -که تا انحلال آنتیل هلند در ۲۰۱۰ بخشی از آن بود و میراث نزدیک به ۴۰۰ سال حکومت هلند را با خود دارد- با جمعیتی حدود ۱۵۶ هزار نفر کوچک‌ترین کشور تاریخ جام جهانی است. همچنین جمهوری دموکراتیک کنگو نیز با بیش از ۲۰ بازیکن متولد خارج (عمدتاً فرانسه و بلژیک) برای نخستین‌بار پس از سال ۱۹۷۴ به مرحله حذفی رسید.#فوتبال#جام_جهانی#علی_حاتمی #دیاسپورا 🔻(متن کامل این گفت‌وگو را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 158 بخوانید)🗓چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran