‍ 🔻نکوداشت اسمعیل خلیلی در دانشگاه تهران 🖊الناز شیریبه کانال چشم‌انداز ایران بپیوندید✅ دکتر شیرین احمدنیا: آقای خلیلی سهم زیادی در اعتلای انجمن جامعه‌شناسی ایران بعنوان یک نهاد علمی داشت. ایشان با انسان مدارا می‌کرد نه با ظلم. به همین دلیل هم خبر درگذشت او با ارسال پیام‌های زیادی به انجمن همراه بود.✅ دکتر نوری‌نیا: خلیلی جستجوگری در تاریخ بود، پویشگری در اخلاق و کاوش‌گری در جامعه. لیست کتاب‌هایی که در بیمارستان برایم نوشت از کتاب آفرینش و تاریخ تا مجموعه کتاب‌های ابن عربی نشان می‌داد که چقدر علاقمند به تاریخ ایران است و در آن غور کرده بود. او صاحب ایده‌ای متفاوت بود که امیدوارم آن را نوشته باشد.✅ دکتر خدیجه کشاورز: در آکادمی‌های ما عادت‌واره‌ای وجود دارد که زنان را به حاشیه می‌راند و زنان هم گویا به در حاشیه بودن عادت کرده‌اند. اما آقای خلیلی متفاوت بود و این فضا را طور دیگری می‌دید. او همیشه دعوت به اندیشیدن و بازاندیشی می‌کرد. او عاشق ایران بود و گویی دغدغه‌ها و غصه‌های وطن پاره‌پاره روح او را خراشید و او را به بیماری مبتلا کرد.✅ دکتر هادی خانیکی: در زمان تأسیس کمیسون فرهنگی که جلسات مختلفی تشکیل شد، مسئله او این بود که چطور حکومت و دولت می‌تواند جامعه‌ای را ادره کند که نمی‌داند چیست و چطور جامعه می‌تواند سیر تکامل خود را طی کند، وقتی نمی‌داند حاکمیت چیست؟ برای او داده اجتماعی یک عدد بی‌جان نبود، یک پدیده واقعی بود.✅ دکتر مقصود فراستخواه: او علیه امپراطوری علم و سازمان‌های علمی شورش کرد. همه سازمان‌های علمی به نوعی تن به ارزش‌های کارایی داده بودند. اما آقای خلیلی مؤمن به اسطوره شمارش نشد و از آن سرپیچی کرد.✅ خانم مینو مرتاضی: نادرترین نوع قدرت، قدرت لطافت در زمانه عسرت است. آقای خلیلی قدرت و توان شگرف داشت. وقتی ایشان به تعبیری بر روزمره آوار می‌شد، این توان شگرف را داشت که از دل طرد و انکار، بیماری و سختی، هستی انسانی را بیرون بکشد. او این قدرت را داشت که هستی و واقعیت انسانی را ببیند، اما ژست منجی به خود نگیرد.✅ دکتر نازنین شاه‌رکنی: دانشگاه برای او هیچ‌گاه تبدیل به خانه نشد و البته این داستان بسیاری از افراد دیگر نیز هست. داستانی که نشان می‌دهد دانشگاه فرد را می‌پرورد و او را فرسوده می‌کند، فرصت اندیشه به فرد می‌دهد و درنهایت او را طرد می‌کند.✅ دکتر سیدحسین سراج‌زاده: تلاش او این بود که ایده‌آل‌ها در کنش جمعی محقق شود. دیدگاه کمال‌گرایانه‌ای داشت و من به او نقد می‌کردم که برخی افق‌های ظرفیت انجام ندارد. اما او اراده‌ای پولادین داشت که حتی در زمان ابتلا به بیماری بعنوان نماینده انجمن جامعه‌شناسی ایران در کنفرانس انجمن بین‌المللی در هند شرکت کرد که بدون همراهی همسرش این کار امکان‌پذیر نبود.✅ دکتر محمدجواد غلامرضا کاشی: اکثر ما برای دیده شدن و کسب موقعیت در قاب نام‌ها قرار می‌گیریم که این قاب‌ها در صحنه‌های علمی و سیاسی ساخته شده‌اند. پذیرش این قاب‌ها به معنای دوری کردن از خود است. یکی از برجسته‌ترین افرادی که صمیمیت با خود را به پذیرش قاب‌ها و الزامات آن ترجیح داد، مدعی نبود و همان وجود طبیعی بود که او را دوست‌داشتنی می‌کرد، آقای خلیلی بود.✅دکتر عبدالامیر نبوی: آقای خلیلی پزشکی را رها کرد تا جامعه‌شناسی را دنبال کند تا شاید پاسخی برای روح بیقرارش بیابد. او تا لحظه از دنیا رفتنش نگران بحران اجتماعی ایران بود و رد این بحران‌های اجتماعی را در نهادهای اجتماعی می‌دید. او دلیل بحران‌های جامعه ایران را به شیوه آشنایی مردم ایران با جامعه ربط می‌داد.✅ احسان هوشمند: جامعه‌شناسی ایران، پس از انقلاب سال 1357 در بی‌مهری به تاریخ ایران مسیر خود را پیموده است و آقای خلیلی به بازگشت نگاه تاریخی تأکید داشت. میراث امید او، تأمل و شکیبایی بود. اما در زمانه‌ای زیست که داشتن شغلی که بتواند امنیت نسبی او را تأمین کند، از او دریغ شد.✅دکتر علی ربیعی: او یک جامعه‌شناسِ انسان است نه یک انسانِ جامعه‌شناس. وقتی از حضور در نهاد علم طرد شد، حضورش پررنگ‌تر شد. ✅دکتر مجتبی پورترکارانی: زندگی آقای خلیلی نشان می‌دهد یا انتخاب نامتعارف مثل تغییر رشته از پزشکی به جامعه‌شناسی در جامعه ما با چه برخوردهای سختی روبرو می‌شود. انتخاب او در هر جامعه‌ای می‌توانست یک انتخاب حرفه‌ای باشد نه انتخابی با هزینه‌های گزاف.#اسمعیل_خلیلی #نکوداشت#گزارش🔻(متن کامل این گزارش را در سایت چشم‌انداز ایران بخوانید)🗓چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.✳️ به کانال رسمی چشم‌انداز در بله بپیوندید:👇🏿http://ble.ir/cheshmandaziran