🔻هنر علیه فراموشی(گفت‌وگو با احمد کارگران، کارگردان و بهرنگ عباس‌پور، کارشناس موسیقی درباره پرفورمن

🔻هنر علیه فراموشی(گفت‌وگو با احمد کارگران، کارگردان و بهرنگ عباس‌پور، کارشناس موسیقی درباره پرفورمنس «درجست‌وجوی حقیقت در خاک جنوب»)تقدیم به کودکان میناب🖊مهدی فخرزاده به کانال چشم‌انداز ایران بپیوندید✅سه نوازنده و یک خواننده از بیرون فضای اجرا، وارد «میدان» می‌شوند و این نقطه آغاز پرفورمنس «درجست‌وجوی حقیقت در خاک جنوب» است. میدانی مارپیچ از خاک و موسیقی. اجرا با «چاووشی‌خوانی» آغاز شد. عباس‌پور که طراح موسیقی این پرفورمنس بود می‌گوید «چاووشی‌خوانی نوعی از موسیقی است که برای بدرقه زائری که می‌خواهد به مکانی مقدس برود خوانده می‌شود». سه ساز «دهل»، «کَسِر» و «پیپه»، کوک می‌شوند و نواخته می‌شوند. خواننده در ادامه آواهای تعزیه را می‌خواند؛ بدرقه‌ای تلخ و تعزیتی ناگوار برای کودکانی که آخرین آوای طنین‌انداخته در گوششان، آوای ناکوک و ناهنجار موشک‌های آمریکایی بود. ✅بهرنگ عباس‌پور نخستین دلیل برای انتخاب این ترکیب از سازها را، همخوانی آن‌ها با فرهنگ جنوب می‌داند: «این سازها و آواها، نشانی از فرهنگ جنوب بود که در ترکیب با عناصری مانند خاک و خاک سرخ (یا به تعبیر مردم محلی «گلک»)، سادگی و رنگارنگی فرهنگ جنوب را نشان می‌داد. این سازها، ریتم زندگی در جنوب هستند و با تمام اجزای زندگی مردم در جنوب ایران رابطه دارند. حتی کودکان این سازها را می‌نوازند. از سویی این موسیقی نسبتی داشت با مفاهیم ضدجنگ که در پرفورمنس توسط آقای احمد کارگران طراحی شده بود».✅ شاید یکی از وجوه حقیقتی که قرار بود در این برنامه روایت شود، درک واقعی از اتفاقی بود که با حمله به مدرسه «شجره طیبه» میناب، یا هر مدرسه‌ دیگری در هر جای جهان افتاده بود. حالا ابژه‌های جنگجویان آمریکایی فقط اعداد نیستند، آن‌ها کودکانی هستند که جنگ، آرزوها، زندگی و خانواده آن‌ها را ویران کرده است.✅ کارگران: در این اثر، خاک صرفاً یک عنصر طبیعی نیست؛ خاک به حافظه، تاریخ و هویت جمعی تبدیل می‌شود. در بسیاری از رخدادهای تلخ تاریخی، آنچه دفن می‌شود فقط پیکر انسان‌ها نیست، بلکه حقیقت نیز زیر لایه‌های فراموشی، سانسور، گذر زمان و بی‌تفاوتی پنهان می‌شود. به همین دلیل مخاطب باید برای رسیدن به حقیقت، مانند یک کاوشگر، عمل کند و آن را با تلاش شخصی از زیر خاک بیرون بیاورد.✅ کارگران: میناب برای من تنها یک نقطه روی نقشه نیست. جنوب ایران فرهنگی غنی، حافظه‌ای عمیق و تاریخی طولانی دارد، اما در بسیاری از روایت‌های رسمی، کمتر دیده شده است. من سال‌هاست در آثارم به عناصر جنوب، خاک، صنایع دستی، موسیقی و حافظه این منطقه پرداخته‌ام و طبیعی بود که این زبان بصری در این اثر نیز ادامه پیدا کند.برای من مهم بود که این کودکان دوباره صاحب نام، روایت و هویت شوند. هنر شاید نتواند یک فاجعه را جبران کند، اما می‌تواند اجازه ندهد انسان‌ها در حافظه جمعی به عدد تبدیل شوند.✅ کارگران: اگر حقیقت را امری زنده و پویا بدانیم، جست‌وجوی آن هیچ‌گاه پایان پیدا نمی‌کند. این اثر برای من پایان یک پروژه نیست، بلکه آغاز یک مسیر است.✅کارگران: برنامه من این است که این مجموعه در قالب‌های مختلف ادامه پیدا کند؛ در شهرهای دیگر، با روایت‌های دیگر و درباره حافظه‌هایی که در معرض فراموشی قرار دارند. معتقدم هر جامعه‌ای نقاط خاموشی در حافظه خود دارد که هنر می‌تواند آن‌ها را دوباره آشکار کند.✅ کارگران: دوست دارم این پروژه در آینده به یک آرشیو زنده از روایت‌های انسانی تبدیل شود؛ جایی که مخاطبان نه فقط تماشاگر، بلکه بخشی از فرایند حفظ حافظه باشند. به نظرم هنر زمانی زنده است که گفت‌وگو را ادامه دهد، نه اینکه پاسخ نهایی ارائه کند.✅ کارگران: کار هنرمند ایجاد پرسش است، نه تحمیل پاسخ. او می‌تواند لایه‌هایی را که دیده نمی‌شوند، آشکار کند، حافظه را فعال کند و مخاطب را به تأمل دعوت کند. اما در نهایت این مخاطب است که مسیر کشف را طی می‌کند.به همین دلیل در این پرفورمنس، هیچ حقیقتی آماده ارائه نمی‌شد؛ مخاطب باید خودش وارد خاک می‌شد، جست‌وجو می‌کرد و به کشف می‌رسید. این تجربه، بخش مهمی از معنای اثر بود.#احمد_کارگران#بهرنگ_عباس_پور#مهدی_فخرزاده#در_جست_و_جوی_حقیقت_در_خاک_جنوب#کودکا_میناب 🔻(متن کامل این گفت‌وگو را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 158 بخوانید)🗓چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran