آغوش، قبل از توضیح🫂🫂🫂🫂🫂🫂🫂🫂🫂🫂@Child_Teen@RavandarmaniBaianiوقتی کودک با یک خبر بد، حادثه یا تجربه ترسناک روبه‌رو می‌شود، مغز او قبل از اینکه به دنبال توضیح منطقی باشد، به دنبال امنیت می‌گردد. در آن لحظه، کودک بیش از هر چیز می‌خواهد مطمئن شود که تنها نیست و یک بزرگسال قابل اعتماد کنارش حضور دارد. به همین دلیل، گاهی یک آغوش آرام، بیشتر از ده‌ها جمله می‌تواند اضطراب کودک را کاهش دهد.از دیدگاه علوم اعصاب، هنگام ترس شدید، بخش هیجانی مغز یعنی آمیگدال بسیار فعال می‌شود و توانایی بخش منطقی مغز برای پردازش اطلاعات کاهش می‌یابد. به همین دلیل، وقتی کودک هنوز در اوج اضطراب است، توضیح‌های طولانی معمولاً اثر کمی دارند. ابتدا باید سیستم عصبی او آرام شود و سپس بتوان درباره اتفاق رخ‌داده صحبت کرد.تماس فیزیکی امن، مانند در آغوش گرفتن، گرفتن دست کودک یا نشستن در کنار او (البته اگر کودک آن را بپذیرد)، باعث فعال شدن سیستم آرام‌سازی بدن می‌شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهند این تماس می‌تواند ترشح هورمون اکسی‌توسین را افزایش دهد، ضربان قلب را کاهش دهد و احساس امنیت و تعلق را تقویت کند. به همین دلیل، بسیاری از کودکان بعد از چند دقیقه آغوش، آمادگی بیشتری برای صحبت کردن پیدا می‌کنند.البته همه کودکان هنگام اضطراب، آغوش نمی‌خواهند. بعضی‌ها ترجیح می‌دهند کمی فاصله داشته باشند یا فقط حضور آرام والد را احساس کنند. مهم این است که نیاز کودک را بشناسیم و او را مجبور به تماس فیزیکی نکنیم. می‌توان پرسید: «دوست داری بغلت کنم یا فقط کنارت بشینم؟»بعد از اینکه کودک آرام‌تر شد، می‌توان با جملات ساده و متناسب با سنش درباره اتفاق صحبت کرد. ترتیب مهم است؛ ابتدا امنیت، بعد توضیح.کارهایی که قبل از توضیح دادن به کودک کمک می‌کنند:• در آغوش گرفتن یا گرفتن دست کودک، اگر خودش تمایل دارد.• صحبت کردن با صدایی آرام و شمرده.• حفظ تماس چشمی و حضور کامل در کنار کودک.• تأیید احساس او با جمله‌هایی مانند: «می‌بینم که ترسیدی.»• صبر کردن تا شدت هیجان کاهش پیدا کند و سپس پاسخ دادن به سؤال‌ها.@Child_Teen@RavandarmaniBaianiنکات مهم:• مغز مضطرب، قبل از منطق به امنیت نیاز دارد.• آغوش امن می‌تواند به تنظیم سیستم عصبی کودک کمک کند.• تماس فیزیکی باید با رضایت کودک باشد.• لحن، چهره و حضور والد، گاهی از کلمات اثرگذارتر هستند.• پس از آرام شدن کودک، توضیح‌های کوتاه، صادقانه و متناسب با سن او مؤثرتر خواهند بود.جمع‌بندی:وقتی کودک می‌ترسد، اولین نیاز او دانستن همه پاسخ‌ها نیست؛ بلکه احساس امنیت است. یک آغوش، یک دست گرم یا حضور آرام والد می‌تواند به مغز کودک این پیام را بدهد که «الان تنها نیستی و خطری تو را تهدید نمی‌کند.» وقتی بدن آرام شد، ذهن هم آمادگی پیدا می‌کند تا واقعیت را بهتر درک کند. به همین دلیل، در بسیاری از موقعیت‌های پراسترس، آغوش باید قبل از توضیح باشد.منابع معتبر:American Academy of Pediatrics، Center on the Developing Child، National Child Traumatic Stress Network، American Psychological Associationمقالات مروری پیشنهادی:Feldman R. The Neurobiology of Human Attachments: A Review.Hostinar CE, Sullivan RM, Gunnar MR. Psychobiological Mechanisms Underlying Social Buffering of the Stress Response: A Review.Masten AS, Narayan AJ. Child Development in the Context of Disaster, War, and Terrorism.Thompson RA. Emotion Regulation and Emotional Development.@Child_Teen@RavandarmaniBaiani