‍ وقتی «ترسِ کودکیِ ما» از زبانِ ما به کودکمان منتقل می‌شود…تا به حال برایت پیش آمده در جمعی باشید و ناگهان با شنیدنِ یک حرف از فرزندت یا دیدنِ لباسش، وجودت پر از اضطراب شود؟شاید سریع به او بگویی:«این حرف رو نزن، زشته!»«این لباس رو نپوش، مردم چی فکر می‌کنن؟»در آن لحظه، تو فکر می‌کنی داری «تربیت» می‌کنی. اما اگر صادقانه کمی عمیق‌تر شوی، می‌بینی آن چیزی که صدایش می‌زند و به فرزندت نهیب می‌زند، صداقتِ الانِ تو نیست؛ بلکه ترسِ قدیمیِ توست.آن «ناظرِ سخت‌گیرِ» درونی، در آن لحظه دارد به تو می‌گوید: «مواظب باش! الان همه دارن قضاوتت می‌کنن. اگر فرزندت «خوب» نباشد، یعنی تو والدِ بدی هستی.»تفاوت اینجاست:وقتی از سرِ «ترسِ قدیمی» به بچه می‌گویی «این حرف رو نزن»، در واقع داری به او یاد می‌دهی که «آبرویِ ما از خودت مهم‌تر است» و «تأییدِ دیگران از راحتیِ تو مهم‌تر است.»اما وقتی از سرِ «بالغِ امنِ» درونت وارد می‌شوی، می‌توانی مکث کنی و بپرسی:۱. آیا این کارِ فرزندم واقعاً آسیبی به کسی می‌زند؟ (اگر نه، پس چرا من مضطربم؟)۲. آیا من دارم از فرزندم «محافظت» می‌کنم، یا دارم از «تصویرِ خودم» در ذهنِ دیگران محافظت می‌کنم؟وقتی یاد بگیریم این دو را از هم جدا کنیم، دیگر نه به کودکِ خودمان سخت می‌گیریم و نه به خودمان. اجازه می‌دهیم فرزندمان کمی رها‌تر باشد و خودمان هم در جمع‌ها، آرامش بیشتری تجربه کنیم.یادت باشد: فرزندِ تو، «ویترینِ» تو نیست؛ او یک انسانِ کوچک است که در حالِ تجربه کردنِ دنیاست. 🌿⚜⚜⚜⚜⚜تربیت فرزند امن با کانال تربیت کودک و نوجوان @childeducation