ده بار می‌گم، گوش نمی‌ده، آخرش داد می‌زنم.اگر این جمله را بارها با خودتان تکرار کرده‌اید، شاید مشکل این نباشد که فرزندتان حرف‌گوش‌کن نیست.گاهی مشکل این است که با تکرار مداوم، کودک به صدای شما وابسته می‌شود. کم‌کم یاد می‌گیرد کاری را تا وقتی شما یادآوری نکرده‌اید، شروع نکند.مغز کودک، به‌ویژه بخش مربوط به برنامه‌ریزی، سازماندهی، شروع کردن و تمام کردن کارها، هنوز در حال رشد است. به همین دلیل باید یاد بگیرد چگونه بدون یادآوری شما، خودش کارهایش را انجام دهد.پس به جای اینکه فقط دستور بدهید، به او یاد بدهید فکر کند.به جای اینکه بگویید:«برو تکلیفت را انجام بده.»از او بپرسید:اولین قدم چیه؟بعد از اون چی کار می‌کنی؟از کجا می‌فهمی کارت تموم شده؟با این سؤال‌ها، به مغزش یاد می‌دهید قبل از عمل، مسیر را در ذهنش طراحی کند. کم‌کم این سؤال‌ها به گفت‌وگوی درونی او تبدیل می‌شوند. روزی می‌رسد که قبل از شروع هر کاری، خودش همین سؤال‌ها را از خودش می‌پرسد.اگر فرزندتان گفت: «یادم رفت.»فوری وارد عمل نشوید یا کار را به جای او انجام ندهید.کمکش کنید راه‌حل پیدا کند و بپرسید:«دفعه بعد چی می‌تونه کمکت کنه یادت نره؟»هدف فرزندپروری این نیست که صدای شما همیشه کنار فرزندتان باشد.هدف این است که صدای شما، آرام‌آرام به صدای درونی او تبدیل شود.آن روز دیگر لازم نیست ده بار یک جمله را تکرار کنید؛ چون مهارتی در ذهن او ساخته شده که حتی وقتی شما حضور ندارید، راهنمایش خواهد بود.حالا از خودتان بپرسید:شما چه کارهایی را هر روز ده بار تکرار می‌کنید و آخرش مجبور می‌شوید داد بزنید؟