چطور استرس مربوط به غذا خوردن را در بچه های بدغذا کمتر کنیم؟فشار آوردن و مضطرب کردن فرزندتان معمولاً باعث نمی‌شود بهتر غذا بخورد. در ادامه، راهکارهایی را مرور می‌کنیم که می‌توانند فضای غذا خوردن را آرام‌تر کنند. هنگام خواندن، به رفتار واقعی خودتان فکر کنید و ببینید کدام‌یک از این موارد بیشتر درباره شما صدق می‌کند و دوست دارید چه چیزی را تغییر دهید.1. فرزندتان را به‌خاطر غذا نخوردن تنبیه نکنید«اگر غذایت را تمام نکنی، مستقیم می‌روی اتاقت و امشب هم تلویزیون نداری!»این جمله برایتان آشناست؟بچه‌هایی که غذاهای محدودی می‌خورند، معمولاً بعضی غذاها را به‌دلیل اضطراب، حساسیت‌های حسی یا کم‌اشتهایی پس می‌زنند. تنبیه کردن آنها به‌خاطر این مشکل، منطقی نیست؛ درست مثل اینکه کودکی را به‌خاطر مشکل یادگیری و سختی در خواندن تنبیه کنیم.تنبیه معمولاً مشکل را حل نمی‌کند. وقتی با تنبیه مقابله می‌کنید، ممکن است فرزندتان هم با غذا نخوردن مقابله کند. در نتیجه، مسئله غذا خوردن به جنگ قدرت تبدیل می‌شود و اضطراب بیشتری ایجاد می‌کند.آیا گاهی فرزندتان را به‌خاطر غذا نخوردن یا کم خوردن تنبیه می‌کنید؟ از این به بعد چه تغییری می‌دهید؟2. درباره میزان غذا خوردن فرزندتان نظر ندهید، چانه نزنید و سعی نکنید او را متقاعد کنیدجمله‌هایی مثل اینها معمولاً به بیشتر غذا خوردن کمک نمی‌کنند:«هنوز به غذایت دست هم نزدی!»«فقط امتحانش کن، مطمئنم دوستش داری.»«فقط یک لقمه کوچک.»«این که لقمه نیست! یک مورچه هم بزرگ‌تر از این می‌خورد!»«امکان ندارد سیر شده باشی؛ باید بیشتر بخوری.»«ببین چقدر خرده‌غذا ریخته‌ای؛ چرا این‌قدر شلخته‌ای؟»این حرف‌ها فشار را بیشتر می‌کنند و باعث می‌شوند فرزندتان احساس کند زیر نظر است و درباره‌اش قضاوت می‌شود.به‌جای تمرکز مستقیم بر غذا خوردن او، می‌توانید خود غذا و تجربه خودتان را توصیف کنید:«این سیب قرمز و ترد است.»«من این غذا را دوست داشتم چون کمی شیرین بود.»البته زیاده‌روی نکنید. بچه‌ها معمولاً متوجه تعریف‌های اغراق‌آمیز یا غیرصادقانه می‌شوند و ممکن است احساس کنند هنوز دارید غذا را به آنها «می‌فروشید».3. فرزندتان را با خواهر یا برادرش مقایسه نکنید«دیدی برادرت چطور آن همبرگر را خورد؟ تازه پنج سالش است و چه خوب غذا می‌خورد!»«چرا ماهی را امتحان نمی‌کنی؟ خواهرت خورد و دوست داشت. او همیشه غذاهای جدید را امتحان می‌کند.»ممکن است وقتی درمانده یا عصبانی هستید، ناخواسته این جمله‌ها را بگویید؛ اما مقایسه کردن نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه اضطراب فرزندتان و تنش میان خواهر و برادرها را بیشتر می‌کند.فرزندتان خودش انتخاب نکرده که در غذا خوردن مشکل داشته باشد. او از قبل هم درباره غذا مضطرب است. هیچ کودکی با شنیدن این مقایسه‌ها نمی‌گوید: «ممنون که گفتی! از این به بعد سعی می‌کنم مثل خواهر کوچکم هر غذایی را بخورم.»4. برای فرزندتان تعیین نکنید دقیقاً چه مقدار غذا باید بخورد«باید تمام غذای داخل بشقابت را بخوری.»«فقط سه لقمه دیگر بخور، بعد تمام.»«به‌اندازه کافی نخوردی.»به‌جز شرایطی که کودک به‌سرعت وزن کم می‌کند یا سلامت او به‌دلیل محدودیت غذایی در خطر است، معمولاً نمی‌توان دقیقاً تعیین کرد که هر کودک در هر وعده چه مقدار غذا «باید» بخورد.اصرار بر مقدار مشخص غذا، استرس و درگیری ایجاد می‌کند. همچنین به فرزندتان یاد می‌دهد به‌جای توجه به احساس گرسنگی و سیری بدن خودش، به نشانه‌های بیرونی مثل اندازه بشقاب یا تعداد لقمه‌ها تکیه کند. این مسئله ممکن است بعدها مشکلات دیگری در رابطه او با غذا ایجاد کند.5. وقتی غذایی را قبول نمی‌کند، ناامید نشوید و آن را برای همیشه کنار نگذاریدبسیاری از والدین وقتی فرزندشان واکنش منفی شدیدی به یک غذای جدید نشان می‌دهد، دیگر آن غذا را سرو نمی‌کنند. این تصمیم قابل‌درک است: وقتی دوستش ندارد، چرا دوباره درستش کنیم؟اما تحقیقات نشان می‌دهند ممکن است یک کودک برای عادت کردن به طعم جدید به چندین بار مواجهه نیاز داشته باشد؛ گاهی حتی بین ۱۰ تا ۵۰ بار. هرچه فهرست غذاهای همیشگی کودک محدودتر باشد، غذای جدید برای او غریبه‌تر به نظر می‌رسد.بنابراین، اگر فرزندتان بار اول غذایی را رد کرد، تعجب یا ناامید نشوید. این واکنش در بچه‌هایی که غذاهای محدودی می‌خورند قابل‌انتظار است.وقتی والدین انتظارهای واقع‌بینانه‌تری داشته باشند و با دید بلندمدت به موضوع نگاه کنند، هنگام رد شدن غذا آرام‌تر می‌مانند و همین آرامش، استرس کودک را هم کمتر می‌کند.می‌توانید تجربه‌های خودتان را درباره عادت کردن به غذای جدید تعریف کنید:«امروز تنها ساندویچی که پیدا کردم رویش کنجد داشت. فکر می‌کردم کنجد دوست ندارم، اما چون گرسنه بودم خوردمش. فهمیدم آن‌قدرها هم که یادم بود بد نیست.»ادامه👇👇👇👇