من فقط ۱۸ ماهه‌امبقیه فکر می‌کنند من خیلی بچه‌امهنوز نمی‌فهمم، یا شاید خیلی شکننده‌ام اما من…من خیلی خوب می‌فهمم!مامانم یک جعبه‌ی کوچک، رنگارنگ و خیلی جذاب داره؛ همون موبایلی که خودش با اشتیاق بهش خیره می‌شه، اما اجازه نمی‌ده من باهاش بازی کنم.آخرین بار که بهم «نه» گفت، خودم رو روی زمین انداختم و سرم محکم به زمین خورد و بعد معجزه‌ای که منتظرش بودم اتفاق افتاد! مامان هراسان به سمتم دوید…امروز که دوباره بهم «نه» گفت، سرم رو محکم به زمین کوبیدم. درد داشت، اما می‌ارزید! نگرانی و دودلی رو توی صورتش دیدم، پس به گریه‌هام ادامه دادم…آخرش موبایل رو بهم داد و گفت:«فقط دو دقیقه‌ها!»من برنده شدم!من کم‌کم زبان مامانم را یاد گرفتم.فهمیدم وقتی از رفتارم می‌ترسد، روی «نه» گفتنش محکم نمی‌ماند.پس کافی بود از نگرانی او استفاده کنم، تا «نه» را به «باشه» تبدیل کنم و به خواسته‌ام برسم.موقع پوشک عوض کردن، توی کالسکه نشستن یا وقت خواب، از تکنیک جدیدم استفاده کردم…حالا می‌تونستم با موبایل بازی کنم و مامان همزمان غذا توی دهنم بذاره، شب‌ها دیرتر بخوابم و هرچقدر دلم می‌خواست بستنی و شکلات بخورم.همه چیز طبق خواسته‌های من پیش می‌رفت تا اینکه…یک روز مامانم بهم توضیح داد که دیگه موبایل رو بهم نمی‌ده!من هم خودم رو زمین انداختم و سرم رو کوبیدم، اما هیچ اتفاقی نیفتاد!این بار محکم‌تر کوبیدم، ولی مامان بدون بحث و حرف اضافه فقط کنارم موند. تا شب نه غذا خوردم، نه کوتاه اومدم…اما مامان هم «نه»اش رو تغییر نداد.کم‌کم فهمیدم این روش دیگه جواب نمی‌ده.برای اولین بار، «نه» واقعاً یعنی نه!پس دیگه سر کوبیدن چه فایده‌ای داشت؟وقتی قرار نبود چیزی رو تغییر بده…درسته، این روزها دیگه سرم رو به زمین نمی‌کوبم.اما هنوز شنیدن «نه» برام خیلی سخته.احساساتم یک‌دفعه خیلی بزرگ و شدید می‌شن و من هنوز نمی‌دونم باهاشون چیکار کنم.من هنوز به کمک شما نیاز دارم تا یاد بگیرم چطور با «نه» کنار بیام.مامان مهربانم،من به قدرت و صبوری تو احتیاج دارم.احساسات من هنوز خیلی بزرگ‌تر از توان کنترل من هستند.وقتی من از کنترل خارج می‌شم، تو به خودت مسلط بمون.می‌دونم سخته… اما من هنوز خیلی کوچیکم و بلد نیستم با این احساسات بزرگ چه‌کار کنم.من کم‌کم، از تو یاد می‌گیرم.