نگران نسلی هستم…نسلی که احساساتش، مبنای تصمیم‌ها و تغییرات زندگی شده است.نسلی که هر بار ناراحت می‌شو

نگران نسلی هستم…نسلی که احساساتش، مبنای تصمیم‌ها و تغییرات زندگی شده است.نسلی که هر بار ناراحت می‌شود، برنامه‌هایش را تغییر می‌دهد و همه‌چیز برای آرام کردن او مهیا می‌شود.نگران نسلی هستم که همه‌چیز را فوری می‌خواهد و به همه‌چیز سریع می‌رسد؛نسلی که یاد گرفته موقع خستگی، بی‌حوصلگی یا اضطراب، کار را عقب بیندازد.وقتی انجام دادن کارها به حال و احساس ما وابسته شود، اهمال‌کاری بیشتر می‌شود.و هر بار که برای فرار از اضطراب، اجتناب می‌کنیم،ذهنمان بیشتر باور می‌کند که آن موقعیت خطرناک است.در نتیجه، اضطراب نه‌تنها کمتر نمی‌شود،بلکه بزرگ‌تر و قدرتمندتر برمی‌گردد.نسلی که دنبال لذت و خوشحالی دائمی است،تحمل انتظار، ناکامی و مسیرهای طولانی را از دست می‌دهد.اما زندگی همیشه مطابق احساسات ما پیش نمی‌رود.مدرسه، دانشگاه، رابطه، کار و جامعه،هر بار که ناراحت، خسته یا ناامید می‌شویم،خودشان را با حال ما تنظیم نخواهند کرد.احساسات باید دیده شوند، شنیده شوند و پذیرفته شوند؛اما قرار نیست همیشه فرمان زندگی را در دست بگیرند.دنیای واقعی هنوز هم با یک قانون قدیمی پیش می‌رود:رشد، زمان می‌خواهد.مهارت، تکرار می‌خواهد.رابطه، تعهد می‌خواهد.و هر دستاورد ارزشمند، سهمی از صبوری، تلاش، ناکامی و تحمل رنج دارد.موفقیت، نتیجه انگیزه بالا یا حال خوب نیست.بخش بزرگی از موفقیت یعنی اینکه حتی وقتی حال خوبی نداریم، باز هم به مسیر ادامه بدهیم.موفقیت، نتیجه انگیزه بالا یا حال خوب نیست.بخش بزرگی از موفقیت یعنی:ادامه دادن، حتی وقتی حسش نیست.تحمل ناراحتی، بدون فرار کردن.منتظر ماندن، بدون رها کردن.پایبند ماندن به مسیر، حتی وقتی احساساتمان چیز دیگری می‌گویند.وظیفه ما فقط این نیست که فرزندمان خوشحال و آرام باشد.وظیفه ما این است که او را برای زندگی آماده کنیم؛برای دنیایی که همیشه آسان نیست و همیشه مطابق میل و احساس او پیش نمی‌رود.یکی از مهم‌ترین چیزهایی که باید به فرزندمان یاد بدهیم این است:«می‌توانی ناراحت، خسته، بی‌حوصله یا مضطرب باشی،و با این حال، باز هم کاری را که لازم است انجام بدهی.»چون بلوغ فقط شناخت احساسات نیست؛بلوغ یعنی توانایی تحمل احساسات، بدون اینکه فرمان زندگی را به آن‌ها واگذار کنیم.دنیا با افزایش دانش، رفاه و پیشرفت تکنولوژی، لزوماً جای آسان‌تری برای زندگی نمی‌شود. دنیایی که به نسل بعد تحویل می‌دهیم، احتمالاً ساده‌تر از امروز نخواهد بود.شاید وقت آن رسیده که هدف فرزندپروری را تغییر بدهیم؛به‌جای اینکه فقط تلاش کنیم فرزندی بزرگ کنیم که همیشه شاد باشد و هرگز آسیبی نبیند، فرزندی تربیت کنیم که یاد گرفته احساساتش را تحمل کند، آن‌ها را بشناسد و در سختی‌های زندگی به‌خوبی مدیریتشان کند.