داد زدن مؤثر است! و مشکل دقیقاً همین‌جاستفرض کنید هر روز صبح چند بار می‌گویید: «دیر شد، پاشو حاضر شو.» یک بار، دو بار، سه بار… فرزندتان همچنان بازی می‌کند، تلویزیون می‌بیند یا انگار اصلاً صدای شما را نمی‌شنود. تا بالاخره داد می‌زنید یا تهدید می‌کنید و ناگهان حتی با نق زدن بلند می‌شود.بله. گاهی واقعاً جواب می‌دهد. صدای بلند یک محرک قوی و ناگهانی است. توجه بچه را می‌گیرد، سطح برانگیختگی را بالا می‌برد و کاری را که مغزش درگیرش بوده قطع می‌کند. مخصوصا نسل امروز که زندگیشان پر از محرکهای قوی و برنامه‌های فشرده است.هر بار که چند بار آرام می‌گویید و در نهایت داد می‌زنید، ناخواسته دارید به مغز فرزندتان آموزش می‌دهید: صدای آرام یعنی هنوز وقت دارم. اما داد زدن یعنی: الان موضوع جدی شدو شما هم همزمان دارید یاد می‌گیرید: «دیدی؟ تا داد نزنم گوش نمی‌ده.» و یک چرخه شکل می‌گیرد. فرزندتان منتظر بالا رفتن شدت واکنش شما می‌ماند و شما هم برای گرفتن واکنش، شدت را بالاتر می‌برید.از طرف دیگر، خیلی از بچه‌های امروز ساعت‌های زیادی از روزشان را بین محرک‌هایی می‌گذرانند که به‌راحتی توجه را می‌قاپند: گیم، ویدئوهای سریع، موبایل، آیپد، صدا و تصویرهای پشت سر هم، برنامه‌های فشرده و بدوبدوهای هر روزه.وسط این همه محرک، یک «عزیزم برو لباستو بپوش» اصلاً شانس زیادی برای گرفتن توجه فرزندتان ندارد. داد زدن اما با فعال کردن قسمت خطر مغز، توجه فرزندتان را فعال میکند.داد زدن می‌تواند بچه‌ها را وادار به واکنش کند، اما اگر تبدیل به روش همیشگی ما شود، کم‌کم خودمان داریم به آنها یاد می‌دهیم که برای شنیدن حرف ما، منتظر بلندترین نسخه‌ی صدایمان بمانند.ما هم انسانیم و گاهی خسته، عصبانی و درمانده می‌شویم. همدلی همیشگی با بچه‌ها، استرس کارهای روزانه و اضطراب آینده در کنار فشار فرزندپروری این روزها مغز ما را در مرحله برانگیختگی ناپایان قرار میدهد.داد زدن کار میکند اما شما را فرسوده، خسته و عصبی میکند و روی تمام افراد خانه و روابطتان تاثیر میگذارد. پس چه کنیم؟اگر فرزندتان به حرفتان توجه نمی‌کند، از آن طرف خانه صدایش نزنید. نزدیکش شوید، توجهش را بگیرید، کوتاه و واضح بگویید چه کاری باید انجام دهد: «وقت رفتنه. کفشت رو بپوش»اگر کار را انجام نداد، به‌جای اینکه صدایتان را بلندتر کنید، عملتان را جدی‌تر کنید. یعنی مرز، پیگیری و پیامد مشخص. بچه‌ها باید یاد بگیرند جدی بودن ما را از رفتارمان بفهمند، نه از بلندی صدایمان.مثلاً اگر هنوز با آیپد بازی میکند و اهمیت نمیدهد آرام اما محکم بگویید: «وقت آیپد تموم شده. خودت خاموشش می‌کنی یا من خاموشش کنم؟» اگر باز ادامه داد، آیپد را خاموش می‌کنید.مرز: باید آیپد را خاموش کنی. پیگیری: حرفم را رها نمی‌کنم و ده بار تکرار نمی‌کنم. پیامد: اگر خودت متوقف نکنی، من کمک می‌کنم متوقف شود.فرزندتان باید یاد بگیرد «نه» شما با داد زدن جدی نمی‌شود؛ حرف شما از همان بار اول جدی است.