فرزندم…می‌دانم روزهایی هست که از من عصبانی می‌شوی.یا لحظه‌هایی که دوستم نداری.یا باور داری درکت نمی‌

فرزندم…می‌دانم روزهایی هست که از من عصبانی می‌شوی.یا لحظه‌هایی که دوستم نداری.یا باور داری درکت نمی‌کنم.یا فکر می‌کنی زیادی سختگیرم.هیچ اشکالی ندارد.احساساتت قابل درک هستند.روزی که خودت پدر یا مادر شدی،شاید بهتر درکم کنی.چون هر روز باید تصمیمی می‌گرفتمکه بین محبوب بودن و مسئول بودن،مراقبت از تو را انتخاب کنم.یا از سر خستگی کم بیاورم،و شب‌ها با عذاب وجدان به خواب بروم.آرزو دارم روزی خودت بچه‌دار شوی،اما ته دلم از این می‌ترسم…تو هم مانند من،هر روز نگرانش باشی،شب‌ها با فکرش بخوابی،و صبح با ترسِ اتفاقی که ممکن است برایش بیفتد، بیدار شوی.می‌ترسم تو هم بفهمیدوست داشتن یک فرزندفقط شادی و خنده نیست.گاهی یعنی ترس،نگرانی،احساس گناه،و تلاش برای گرفتن تصمیم درست،وقتی هیچ‌کس نمی‌داند تصمیم درست چیست.آرزو دارم یک روز مرا درک کنی،اما آرزو ندارم برای درک کردنم،همه نگرانی‌ها و ترس‌های مراتجربه کنی.اما اگر روزی این حس را تجربه کردی…آن وقت می‌فهمیبا تمام اشتباهاتم،چقدر دوستت داشتم. ❤️