مامان بابای خوبمنوجوانی سختهباور کنید دست خودم نیستباور کنید خودم نمی‌دونم چرا این‌طوری‌ام.پس لطفاً هی ازم نپرسید: «چته؟»به جای ناراحت شدن، شکایت کردن یا تنبیهم، برام توضیح بدید توی مغزم چه اتفاقی داره می‌افته.باور کنید، خودم از احساساتم می‌ترسم.سیستم هیجانی مغزم کامل شده و قسمت پاداش مغزم در فعال‌ترین زمان خودش است، اما بخش کنترل‌کننده مغزم هنوز کامل نشده است.پس احساسات را شدیدتر تجربه می‌کنم، اما هنوز نمی‌توانم همیشه آن‌ها را کنترل کنم.هورمون‌های بلوغ ناگهان افزایش پیدا کرده‌اند و بر سیستم‌های مغزی مرتبط با خلق، استرس و پاداش اثر می‌گذارند.ترشح هورمون خواب در مغزم کاهش یافته و من دیرتر خوابم می‌برد؛ اما کم‌خوابی، نوسانات خلقی مرا شدیدتر می‌کند.برای مغز من، احساس تعلق و پذیرفته شدن به اندازه بقا اهمیت دارد.به همین دلیل، احساس طرد شدن یا فشار دوستان می‌تواند مرا کاملاً به هم بریزد.می‌دانم وقتی تو نوجوان بودی، جرأت نداشتی مثل من رفتار کنی. اما من خوش‌شانس‌ترم که در دنیایی با آزادی و حق انتخاب بیشتری زندگی می‌کنم؛ با این حال، نوجوانی برای نسل من آسان‌تر نشده است.فشار شبکه‌های اجتماعی، رقابت نه فقط با همکلاسی‌ها، بلکه با هزاران نوجوان در سراسر دنیا، انتظارهای بیشتر و محدودیت‌هایی که تجربه می‌کنم، همه با هم روی دوش من سنگینی می‌کنند.هر روز خودم را با هزاران نوجوان دیگر مقایسه می‌کنم.شبکه‌های اجتماعی یک لحظه هم ولم نمی‌کنند. از خودم، از آینده و از اینکه شما را ناامید کنم می‌ترسم. گاهی همه این فشارها، بیشتر از توان من می‌شوند.شما وقتی همسن من بودید، مجبور نبودید هر روز خودتان را با هزاران نوجوان دیگر مقایسه کنید.اما من هر بار که گوشی‌ام را باز می‌کنم، یکی از من خوشحال‌تر، یکی موفق‌تر، یکی زیباتر و یکی محبوب‌تر را می‌بینم.باور کنید، این برای مغز من آسان نیست.باور کنید تنبل نیستم.فقط مغزم هر روز به پاداش‌های فوری عادت می‌کند.برای همین، کارهای بدون پاداش مثل تمیز کردن اتاق یا انجام تکالیف، از چیزی که فکر می‌کنید سخت‌تر هستند.وقتی شما نوجوان بودید، فرصت بیشتری داشتید تنهایی بیرون بروید و کم‌کم مستقل شوید.من بیشتر وقتم زیر نگاه بزرگ‌ترها، دوربین‌ها یا گوشی‌ها می‌گذرد.اگر این‌قدر دنبال آزادی و استقلالم، به خاطر این است که مغز نوجوان من برای مستقل شدن ساخته شده است.تو من را متفاوت از نسل خودت بزرگ کردی.به من ارزش دادی، نظرم را پرسیدی و حق انتخاب به من دادی.یادم دادی ازت نترسم، اما بهت احترام بگذارم.پس اگر امروز نظر خودم را می‌گویم یا گاهی مخالفت می‌کنم، چون به عشق تو اعتماد دارم.وقتی بدون شنیدن احساساتم نصیحتم می‌کنی، کاملاً به هم می‌ریزم؛ چون احساس حقارت می‌کنم، چون فکر می‌کنی چیزی نمی‌فهمم.اما مشکل ندانستن نیست؛ من فقط هنوز یاد نگرفته‌ام در لحظه، دانسته‌هایم را درست اجرا کنم.به جای نصیحت، کمکم کن این مهارت را یاد بگیرم.من از احساساتم می‌ترسم.از بعضی فکرهایم می‌ترسم.گاهی از رفتارهای خودم شرمنده می‌شوم.هنوز بیشتر از هر چیزی که فکر می‌کنی، به محبت، پذیرش و تأیید تو نیاز دارم.اما هم‌زمان، تمام وجودم می‌خواهد مستقل باشد، دنیا را تجربه کند و راه خودش را پیدا کند.گاهی زیر این همه فشار، احساس می‌کنم دارم له می‌شوم.گاهی مثل یک کودک کوچک، فقط آغوش تو را می‌خواهم.و گاهی مثل یک بزرگسال، به فضا، آزادی و استقلال نیاز دارم.لطفاً از این تناقض تعجب نکن.این یعنی من در حال بزرگ شدنم.بین این همه تضاد، فقط دارم سعی می‌کنم خودم را پیدا کنم، هویتم را بسازم و راه زندگی‌ام را پیدا کنم.شاید نسل من امکانات و انتخاب‌های بیشتری داشته باشد، اما این به معنی آسان‌تر بودن نوجوانی نیست.فقط چالش‌های ما با چالش‌های شما فرق کرده است.من را با تنبیه کنترل نکن.اما از احساساتم هم نترس و رهایم نکن.برایم مرزهای روشن و سالم بگذار، اما با من مثل یک کودک رفتار نکن.وقتی به هم ریختم، با من نجنگ؛ اما هم‌زمان اجازه نده بی‌احترامی را یاد بگیرم یا ادامه بدهم.من هم به همدلی تو نیاز دارم، هم به قاطعیت تو.مامان، بابای مهربانم،شاید امروز قدر صبوری‌ات را ندانم، اما روزی می‌فهمم چقدر کنارم ماندی.اگر گاهی تند حرف می‌زنم یا احساساتم را روی دوش تو می‌گذارم، از من به دل نگیر…تو امن‌ترین آدم زندگی منی.باور کن، خودم هم از این همه تضاد درونم خسته‌ام و گیجم.