چگونه استرس غذا را در بچه‌های بد غذا کم کنیم (ادامه)اگر فرزندتان غذایی را رد کند، آیا دیگر آن را سرو نمی‌کنید؟ می‌توانید بدون فشار، دوباره آن را در زمان‌های دیگری در دسترسش قرار دهید؟6. موضوع را شخصی نکنید؛ این رفتار درباره میزان خوبی یا موفقیت شما به عنوان والد نیستوقتی فرزندتان غذایی را که آماده کرده‌اید نمی‌خورد، ممکن است ناراحت شوید یا احساس کنید در نقش والد شکست خورده‌اید. بعضی والدین تصور می‌کنند فرزندشان باید «به‌خاطر آنها» غذا بخورد؛ بنابراین غذا نخوردن را نوعی بی‌احترامی یا تلاش برای ناراحت کردن خودشان می‌بینند:«این غذا را برای من نمی‌خورد.»«همین را برای مادربزرگ خورد، اما برای من نمی‌خورد.»احساس شما قابل‌درک است، اما فرزندتان فرد مستقلی با احساسات، انگیزه‌ها و حساسیت‌های مخصوص به خودش است. محدودیت غذایی او به نیازها و تجربه خودش مربوط می‌شود، نه به ارزش شما یا میزان علاقه‌اش به شما.وقتی ناراحتی خودتان را از رفتار او جدا کنید، بهتر می‌توانید روی کمک کردن به او تمرکز کنید.7. غذا معمولاً آن‌قدرها هم «فوق‌العاده» نیست«این غذا محشر است، حتماً امتحانش کن!»«این پیتزا خیلی خوشمزه است؛ مطمئنم عاشقش می‌شوی!»«این بهترین پرتقالی است که در عمرم خورده‌ام!»بعضی والدین برای ترغیب فرزندشان، درباره غذا اغراق می‌کنند. اما واقعیت این است که بیشتر غذاها فقط معمولی و قابل‌قبول‌اند. وقتی غذا را «بی‌نظیر» یا «بهترین» معرفی می‌کنیم، انتظاری می‌سازیم که ممکن است برآورده نشود.اگر فرزندتان غذا را امتحان کند و آن را معمولی یا ناخوشایند بداند، ممکن است فکر کند شما صادق نبوده‌اید؛ یا حتی تصور کند چون شما آن غذا را عالی می‌دانید و او نمی‌داند، حتماً مشکلی در خودش وجود دارد.8. به‌جای قضاوت، غذا را توصیف کنیدبه‌جای اینکه بگویید غذایی «خوب»، «بد»، «خوشمزه» یا «بدبو» است، ویژگی‌های آن را توضیح دهید.بچه‌هایی که غذاهای محدودی می‌خورند، معمولاً نگاه صفر و صدی دارند: غذا یا خوشمزه و امن است، یا چندش‌آور و ناامن. برای کاهش اضطراب و افزایش انعطاف‌پذیری، از این نگاه فاصله بگیرید و درباره ویژگی‌های مختلف غذا حرف بزنید:«این تیکه پرتغال کمی ترش است، اما قبلی خیلی شیرین‌تر بود. کنجکاوم ببینم بعدی چه مزه‌ای دارد.»«این مرغ قهوه‌ای‌رنگ و نرم است. من را یاد مرغی می‌اندازد که مادرم درست می‌کرد.»می‌توانید درباره رنگ، بو، شکل، دما، نرمی، تردی، شیرینی، شوری یا ترشی غذا صحبت کنید، بدون اینکه درباره خوب یا بد بودن آن حکم بدهید.9. به فرزندتان بگویید ذائقه می‌تواند تغییر کندبچه‌هایی که بدغذا هستند، معمولاً از کلمه‌های «همیشه» و «هرگز» استفاده می‌کنند:«از این متنفرم.»«دیگر هیچ‌وقت امتحانش نمی‌کنم.»اگر فرزندتان یک‌بار غذایی را دوست نداشته باشد، ممکن است نتیجه بگیرد که برای همیشه آن را دوست نخواهد داشت. شما می‌توانید از زبان انعطاف‌پذیرتری استفاده کنید:«می‌بینم که امروز این فلفل را دوست نداشتی؛ شاید دفعه بعد مزه‌اش برایت فرق کند.»«امروز برنج را دوست نداشتی.»این جمله‌ها به‌طور ظریف اما مؤثر نشان می‌دهند که سلیقه و عادت‌های غذایی ثابت نیستند و ممکن است با گذشت زمان تغییر کنند.10. اجازه دهید غذایی را که دوست ندارد، از دهانش بیرون بیاورداگر قرار است فرزندتان برای امتحان کردن غذاهای جدید ریسک کند، طبیعی است که گاهی واکنش منفی نشان دهد. این واکنش را به‌جای بدرفتاری، پاسخی قابل‌درک به یک تجربه سخت یا ناخوشایند ببینید.اگر فرزندتان نگران باشد که در صورت دوست نداشتن غذا، حق ندارد آن را از دهانش بیرون بیاورد، احتمال کمتری دارد چیزهای جدید را امتحان کند. اگر مجبور باشد هر چیزی را که وارد دهانش می‌کند حتماً ببلعد، امتحان کردن غذای ناآشنا برایش تعهدی بسیار بزرگ خواهد بود.فضایی ایجاد کنید که در آن فرزندتان بتواند غذا را امتحان کند و حتی نظر منفی‌اش هم محترم شمرده شود. برخلاف تصور بسیاری از والدین، اجازه بیرون آوردن غذای ناخوشایند معمولاً باعث نمی‌شود کودک مرتب این کار را انجام دهد؛ بلکه می‌تواند دفعات آن و همچنین استرس و درگیری را کمتر کند.11. با دور ریخته شدن مقداری غذا کنار بیاییددیدن دور ریخته شدن غذا خوشایند نیست. ممکن است نخواهید برای غذایی وقت و پول صرف کنید که خورده نمی‌شود. شاید احساس کنید فرزندتان باید به زحمت و هزینه‌ای که برای آماده کردن غذا کشیده‌اید احترام بگذارد.دور ریختن غذا از نظر مالی، اخلاقی و عملی ایده‌آل نیست؛ اما اضطراب شما درباره هدر رفتن غذا می‌تواند فشاری ایجاد کند که فرزندتان مجبور شود هر چیزی را که برایش سرو شده بخورد. از طرف دیگر، ممکن است برای جلوگیری از هدر رفتن غذا، فقط همان چند غذای محدود و همیشگی او را آماده کنید.ادامه👇👇👇