دیروز باز هم تب کردم. درجهٔ تبم از روزهای قبل بالاتر بود. این درجهٔ حرارت، حاصل روزها لوله‌کشی، بنای

دیروز باز هم تب کردم. درجهٔ تبم از روزهای قبل بالاتر بود. این درجهٔ حرارت، حاصل روزها لوله‌کشی، بنایی، جابه‌جا کردن وسایل، گم کردن آن‌ها، محاصره شدن در میان سوسک‌ها و بی‌جوابی بود.جواب؟ جواب در برابر چه چیزی؟ جواب در برابر پیامک‌ها و تلفن‌هایی که می‌زدم و همه بی‌جواب می‌ماند.بدنم غذا را تاب نمی‌آورد. فقط مایعات، آن هم فقط نوشیدنی‌های طبیعی . برای تهیهٔ آب میوه، باید خودم تا آب‌میوه‌فروشی می‌رفتم و بعد تا داروخانه. نزدیک نبود.با بیچارگی به داروخانه رسیدم. آقایی که مسئول داروخانه بود، انگار غریبه‌ای را می‌دید، غریبه‌ای که فارسی بلد نبود. کلمات عادی فارسی را گم کرده بودم. حتی نمی‌دانستم داروی "تب بر" را چه می‌گویند. او کلمات را در دهانم می‌گذاشت، مثل یک معلم مهربان که می‌خواهد به دانش‌آموزش زبان بیاموزد.تمام وسایل را برایم پیچید. حتی نمی‌توانستم کارت بکشم. همهٔ کارها را خودش انجام داد.در داروخانهٔ بعدی، داروخانهٔ دکتر معاصر، دختر زیبایی که سال‌ها مشتری‌اش بودم، یک بسته قرص کلسیم برای تقویت استخوان به من هدیه داد و حس کرد که حالم بد است.سپس، بیهوده در خیابان می‌چرخیدم؛ بیهوده دور خودم می‌چرخیدم تا جسد آن گربه را دیدم که ماشین به آن زده بود و مردم بی‌تفاوت از کنارش می‌گذشتند.به گربه گفتم: بخواب!حالا دیگر درد و تشنگی نداری. حالا دیگر ‌گرسنگی و بی‌پناهی نداری.حالا دیگر وسواس اجباری نداری. غم نداری... حالا دیگر دلت برای دخترت تنگ نمی‌شود. حالا دیگر دلت برای هیچ چیز تنگ نمی‌شود.به خانه برگشتم و به مهربانی آن آقا در داروخانه و آن خانم زیبا در داروخانهٔ دوم فکر کردم. با خودم فکر کردم اگر هر جای دیگری از دنیا بودم، آیا این محبت را می‌دیدم؟ مطمئنم نمی‌دیدم.هنوز شاید برای خواب من زود باشد.#چیستایثربی#چیستا_یثربی#داستان‌ کوتاه#داستان_کوتاه#chistayasrebi#shortstory https://www.instagram.com/reel/Daca95UsqIP/?igsh=MXNjZjVpYWdpYTIycA==#کانال_رسمی_چیستا_یثربی @chista_yasrebi