امشب رسیدم به بخشی به نام «دهان شیر». در این بخش بوبن از خوانش کتابی می‌گوید که با آن سه روز و سه شب را در قایقی کوچک گذرانده در حالی که طوفان عذابش می‌داده، آنجا که همه چیز سیاه بوده... و در نهایت در میان دهان گشاده سیاهی، نقطه زرد رنگ امید پدیدار می‌شود.‌ بوبن می‌گوید باید از آزمون سیاهی سربلند بیرون می‌آمدم، باید ترس را با چشمان غضبناکش در آغوش می‌کشیدم، به عبور از آن ادامه می‌دادم، تا جایی پیش می‌رفتم که از پا می‌افتادم، دل و جراتم را از دست می‌دادم و همچنان به پیش می‌رفتم... و من به این همزمانی عجیب فکر می‌کنم، چه حس آشنایی است این قایق، این طوفان، این تاریکی... بله آقای بوبن ما هم باید از این آزمون سیاهی سربلند بیرون بیاییم، دل و جراتمان را از دست بدهیم، ترس را در آغوش بکشیم، از پا بیافتیم و همچنان پیش برویم تا آن نقطه‌ی زرد رنگ امید... تا رسیدن قایق به بندر... روزهای آغازین بهمن ۱۴۰۴