“A person often meets his destiny on the road he took to avoid it.”― Jean de La Fontaine."سرنوشت انس

“A person often meets his destiny on the road he took to avoid it.”― Jean de La Fontaine."سرنوشت انسان اغلب در انتهای راهی‌ رقم میخورد که آن راه را برای فرار از سرنوشت خود انتخاب کرده بود"—ژان دو لا فونتن#منطق‌الطیر- #شیخ‌صنعانگرچه خود را قدوهٔ اصحاب دیدچند شب بر هم چنان در خواب دیدکز حرم در رومش افتادی مقامسجده می‌کردی بتی را بر دوامپیشوایی چنین بزرگ، شبی در خواب دید که گذارش به روم افتاده و به سجده بتی، پیشانی خم کرده.چون بدید این خواب بیدار جهانگفت دردا و دریغا این زمانیوسف توفیق در چاه اوفتادعقبهٔ دشوار در راه اوفتادمن ندانم تا ازین غم جان برمترک جان گفتم اگر ایمان برمنیست یک تن بر همه روی زمینکو ندارد عقبه‌ای در ره چنینگر کند آن عقبه قطع این جایگاهراه روشن گرددش تا پیشگاهور بماند در پس آن عقبه بازدر عقوبت ره شود بر وی دارزآخر از ناگاه پیر اوستادبا مریدان گفت کارم اوفتادمی‌بباید رفت سوی روم زودتا شود تدبیر این معلوم زودچار صد مرد مرید معتبرپس‌روی کردند با او در سفرمی‌شدند از کعبه تا اقصای رومطوف می‌کردند سر تا پای رومشیخ هراسان از خواب پرید. و از دریغ و اقسوس سرودی جانسوز سر داد. با خود گفت، دردا و دریغا زیبا رخ یوسف مانندی که از نیک بختی قلندری داشتم، به چاه هوس سرنگون شد و سرنوشتی شوم در سر در راهم گذارد. خدایا ازین درد چگونه جان برم؟ جانم به بازی در افتاده است که اگر ایمان از چنگ اهریمن هوس برهانم، از جان بازی نمیهراسم. یا خود میگفت، در سراسر زمین کسی را نمیتوان یافت که دیو نفس در کمینش نشسته باشد و چنین شوم سرنوشتی دام در راهش نگسترده باشد. اری همین پرتگاه خوفناک است که اگر از کنارش به سلامت در گذریم، به دیار نیک نامان میرسیم و اگر در قعرش فرو افتیم، دین و دنیا یکباره خواهیم باخت. خدا چنین میخواست. خدا میخواست که بنده‌ی خود را بیازماید. خدا میخواست که زر ناب را از زر ناسره جدا کنم و به مردم بشناساند. کیست که در رهگذر قضا زانوی رضا به زمین نزند و دربرابر تقدیر سر تسلیم خم نکند؟ دل پیر روشنگر زبانش بود. پیر روشن ضمیر چون از حیرت به جان امد، دل یکدله کرد. مریدان را بحضور خواند و خواب خویش را با آنان باز گفت. گفت به ناچار باید به روم بروم تا تدبیر این مساله معلوم شود. چهارصد مرید یکباره همصدا گفتند: تو پیشوای مایی، بهرجا کمه روی، همگامت شویم. شیخ در پیش و مریدان بدنبالش، ره سپردند با به روم رسیدند. از قضا را بود عالی منظریبر سر منظر نشسته دختریدختری ترسا و روحانی صفتدر ره روح الله‌اش صد معرفتقضا را شیخ روزی بر سر در کاخی فروغی دید. ترسا دختری دید که از چشمانش نوری از معرفت میتابید. @Ciimorgh@AttarBirdsادامه در پست بعدی