​​#منطق‌الطیر- #شیخ‌صنعانشیخ الحق مجلسی بس تازه‌دیدمیزبان را حسن بی‌اندازه دیدشیخ به دیر رفت، بزمی آ

​​#منطق‌الطیر- #شیخ‌صنعانشیخ الحق مجلسی بس تازه‌دیدمیزبان را حسن بی‌اندازه دیدشیخ به دیر رفت، بزمی آراسته دید که جام در گردش استآتش عشق آب کار او ببردزلف ترسا روزگار او ببردذرهٔ عقلش نماند و هوش همدرکشید آن جایگه خاموش دمچون به یک جا شد شراب و عشق یارعشق آن ماهش یکی شد صد هزارباده‌ای دیگر بخواست و نوش کردحلقه‌ای از زلف او در گوش کردقرب صد تصنیف در دین یادداشتحفظ قرآن را بسی استاد داشتچون می از ساغر به ناف او رسیددعوی او رفت و لاف او رسیدهرچ یادش بود از یادش برفتباده آمد عقل چون بادش برفتعشق آن دلبر بماندش صعبناکهرچ دیگر بود کلی رفت پاکآن صنم را دید می در دست و مستشیخ شد یکبارگی آنجا ز دستدل بداد و دست از می خوردنشخواست تا ناگه کند در گردنشدخترش گفت ای تو مرد کار نهمدعی در عشق، معنی دار نهگر قدم در عشق محکم داریییمذهب این زلف پر خم داریییهمچو زلفم نه قدم در کافریزانک نبود عشق کار سرسریعافیت با عشق نبود سازگارعاشقی را کفر سازد یادداراقتدا گر تو به کفر من کنیبا من این دم دست در گردن کنیور نخواهی کرد اینجا اقتداخیز رو، اینک عصااینک ردااین زمان چون شیخ عاشق گشت مستاوفتاد از پای و کلی شد ز دستبرنیامد با خود و رسوا شد اومی‌نترسید از کسی، ترسا شد اوبود می بس کهنه دروی کارکردشیخ را سرگشته چون پرگار کردپیر را می کهنه و عشق جواندلبرش حاضر، صبوری کی توانترسا دختر زیبار روی چنان غمزه میریخت و ناز میفروخت که آتش عشق شیخ فروزان شد و نام نیک پنجاه ساله شیخ در شعله های سرکش آتش به باد رفت. خاک در چشم عقل ریخت و مست مست شد. انگاه دست برآورد تا به گردن یار دراندازد که دخترک به سرزنش گفت: تو عاشق نیستی، تنها ادعای عشق میکنی. اگر به بت سجده بردی آنگاه میتوانی دست در گردنم کنی. گفت بی‌طاقت شدم ای ماه‌رویاز من بی‌دل چه می‌خواهی بگویگر به هشیاری نگشتم بت‌پرستپیش بت مصحف بسوزم مست مستدخترش گفت این زمان مرد منیخواب خوش بادت که در خورد منیپیش ازین در عشق بودی خام خامخوش بزی چون پخته گشتی والسلامچون خبر نزدیک ترسایان رسیدکان چنان شیخی ره ایشان گزیدشیخ را بردند سوی دیر مستبعد از آن گفتند تا زنار بستشیخ چون در حلقهٔ زنار شدخرقه آتش در زد و در کار شددل ز دین خویشتن آزاد کردنه ز کعبه نه ز شیخی یادکردبعد چندین سال ایمان درستاین چنین نوباوه رویش بازشستگفت خذلان قصد این درویش کردعشق ترسازاده کار خویش کردهرچ گوید بعد ازین فرمان کنمزین بتر چه بود که کردم آن کنمروز هشیاری نبودم بت پرستبت پرستیدم چو گشتم مست مستشیخ گفت ای دختر دلبر چه ماندهرچ گفتی کرده شد، دیگر چه ماندچون بنای وصل تو براصل بودهرچ کردم بر امید وصل بودباز دختر گفت ای پیر اسیرمن گران کابینم و تو بس فقیرسیم و زر باید مرا ای بی‌خبرکی شود بی‌سیم و زر کارت به سرکس ندارم جز تو ای زیبا نگاردست ازین شیوه سخن آخر بدارجملهٔ یاران من برگشته‌انددشمن جان من سرگشته‌اندعاقبت چون شیخ آمد مرد اودل بسوخت آن ماه را از درد اوگفت کابین را کنون ای ناتمامخوک رانی کن مرا سالی مدامتا چو سالی بگذرد، هر دو بهمعمر بگذاریم در شادی و غمشیخ مست و واله و شیدا شد و سر به شوریدگی و رسوایی زد. دختر دیر که به مقصود خود رسیده بود، دست بر دوش شیخ نهاد و گفت: اکنون مردی شدی دلخواه من. پیش ازین در عشق خام بودی. آنگاه شیخ در کنار دختر نشست و گفت: عزیز دل دیگر چه مانده که انجام گیرد؟ دختر گفت: اگر مرا میخواهی باید کابینم کنی و مهریه ام را بپردازی. شیخ زاری و بی قراری کرد. دست به دامن یار زد. دختر دلش به حال عاشق بیچاره سوخت و گفت: میدانم دستت خالیست. یک سال برای من خوک بانی کن. شیخ از فرمان جانان سرنتافتکانک سرتافت او ز جانان سرنیافترفت پیرکعبه و شیخ کبارخوک وانی کرد سالی اختیاردر نهاد هر کسی صد خوک هستخوک باید سوخت یا زنار بستتو چنان ظن می‌بری ای هیچ کسکین خطر آن پیر را افتاد بسدر درون هر کسی هست این خطرسر برون آرد چو آید در سفرتو ز خوک خویش اگر آگه نه‌ایسخت معذوری که مرد ره نه‌ایگر قدم در ره نهی چون مرد کارهم بت و هم خوک بینی صد هزارخوک کش، بت سوز، اندر راه عشقورنه همچون شیخ شو رسوای عشقهم نشینانش چنان درماندندکز فرو ماندن به جان درماندندچون بدیدند آن گرفتاری اوبازگردیدند از یاری اوجمله از شومی او بگریختنددر غم او خاک بر سر ریختندشیخ صنعان، زاهدی پس از پنجاه سال پارسایی و پرهیزکاری، قبول کرد و خوکبان شد. در شهر غوغا برخواست. مریدان از زنار بستن و خوک به صحرا بردن شیخ آگاه گشتند. شیون کشیدن و ناله سر دادند. حیرت زده در چاره سازی فرو ماندند و سرانجام رشته ارادت بگسسنند و بر آن شدند که به شهر و دیار خود باز گردند. @Ciimorgh@AttarBirdsادامه در پست بعدی