#منطق‌الطیر- #شیخ‌صنعانمریدان شیخ چون بر این راز آگاه شدندسر به سر در کار او حیران شدندسرنگون گشتند و سرگردان شدندپند دادندش بسی سودی نبودبودنی چون بود به بودی نبودهرک پندش داد فرمان می‌نبردزانک دردش هیچ درمان می‌نبردعاشق آشفته فرمان کی برددرد درمان سوز درمان کی بردشیخ همچنان دل به ترسا زاده بسته بود بود تا شب همچنان روز درازچشم بر منظر، دهانش مانده بازچون شب تاریک در شعر سیاهشد نهان چون کفر در زیر گناههر چراغی کان شب اختر درگرفتاز دل آن پیر غم‌خور درگرفتعشق او آن شب یکی صد بیش شدلاجرم یک بارگی بی‌خویش شدهم دل از خود هم ز عالم برگرفتخاک بر سر کرد و ماتم درگرفتیک دمش نه خواب بود و نه قرارمی‌ تپید از عشق و می‌نالید زارخورشید سر در نقاب کشید و روز به پایان آمده ولی همچنان شیخ در پای کوشک ایستاده بود و به دلبر مینگریست. دهانش از حیرت باز مانده بود و چون تندیسی از سنگ تراشیده، بر پای ایستاده بود و به ترسا نگاه میکرد. شب گیسو گسترد و چراغ های کوشک سو سو زنان بر چهره شیخ سایه روشن انداختند. ستارگان آسمان از بام فلک سر برمیکشیدند و شیخ را نگاه میکردند و چنانچه گویی از کار شیخی چنین بزرگ شرم کرده اند، میگریختند و از نظارگان دور میشدند. گفت یا رب امشبم را روز نیستیا مگر شمع فلک را سوز نیستدر ریاضت بوده‌ام شبها بسیخود نشان ندهد چنین شبهاکسیهمچو شمع از سوختن خوابم نماندبر جگر جز خون دل آبم نماندهر دم از شب صد شبیخون بگذردمی‌ندانم روز خود چون بگذردروز و شب بسیار در تب بوده‌اممن به روز خویش امشب بوده‌امکار من روزی که می‌پرداختنداز برای این شبم می‌ساختندیا رب امشب را نخواهد بود روزشمع گردون را نخواهد بود سوزیا رب این چندین علامت امشبستیا مگر روز قیامت امشبستشب دراز است و سیه چون موی اوورنه صد ره مردمی بی‌روی اومی بسوزم امشب از سودای عشقمی‌ندارم طاقت غوغای عشقعمر کو تا وصف غم خواری کنمیا به کام خویشتن زاری کنمصبر کو تا پای در دامن کشمیا چو مردان رطل مردافکن کشمبخت کو تا عزم بیداری کندیا مرا در عشق او یاری کندعقل کو تا علم در پیش آورمیا به حیلت عقل در بیش آورمدست کو تا خاک ره بر سر کنمیا ز زیر خاک و خون سر برکنمپای کو تا بازجویم کوی یارچشم کو تا بازبینم روی یاریار کو تا دل دهد در یک غممدست کو تا دست گیرد یک دممزور کو تا ناله و زاری کنمهوش کو تا ساز هشیاری کنمرفت عقل و رفت صبر و رفت یاراین چه عشق است این چه درد است این چه کارشیخ سر بر آسمان برداشت، رو بسوی خدا کرد و گفت: خدایا مگر امشب را روزی در پی نیست؟ مگر شمع فلک ار فروزش افتاده است؟ خدایا تو خود میدانی که من شب های بسیار در نفس کشی به روز آورده ام، ولی شبی چنین استخوان سوز ندیده ام. شمع جانم چنان میسوزد که دیگر از سوختن آن تاب و توانم نمانده است و بر جگر به به عطش کشیده ام بجز خون دل آبی نتوانم پاشید. خدایا این امشبم بود، فردایم چگونه خواهد گذشت؟ جملهٔ یاران به دلداری اوجمع گشتند آن شب از زاری اوشیخ اشک میریخت و زاری میکرد و شیون سر داده بود. انقدر سوزناک میگریست و ناله میکرد که دل مریدان بدرد آمد. @Ciimorgh@AttarBirdsادامه در پست بعدی