#منطق‌الطیر- #شیخ‌صنعانچون نبود از کوی او بگذشتنشدختر آگه شد ز عاشق گشتنشخویشتن را اعجمی ساخت آن نگا

#منطق‌الطیر- #شیخ‌صنعانچون نبود از کوی او بگذشتنشدختر آگه شد ز عاشق گشتنشخویشتن را اعجمی ساخت آن نگارگفت ای شیخ از چه گشتی بی‌قراردختر ترسا از حال شیخ با خبر شد. دانست که بیمار دل است. نزد شیخ آمد و با اینکه حال دل شیخ را میدانست، به روی خود نیاورد و گفت: مردی چون تو پارسا اینجا چه میکند؟کی کنند، ای از شراب شرک مستزاهدان در کوی ترسایان نشست اینجا دیر است، کوی ترسایان است. اینجا جای تو نیست.شیخ گفتش چون زبونم دیده‌ایلاجرم دزدیده دل دزدیده‌اییا دلم ده باز یا با من بسازدر نیاز من نگر، چندین منازاز سر ناز و تکبر درگذرعاشق و پیرو غریبم درنگرعشق من چون سرسری نیست ای نگاریا سرم از تن ببر یا سر درآرجان فشانم برتو گر فرمان دهیگر تو خواهی بازم از لب جان دهیای لب و زلفت زیان و سود منروی و کویت مقصد و به بود مندل ز دست دیده در ماتم بمانددیده رویت دید، دل در غم بماندآنچ من از دیده دیدم کس ندیدوآنچ من از دل کشیدم کس ندیداز دلم جز خون دل حاصل نماندخون دل تاکی خورم چون دل نماندهر شبی بر جان کمین سازی کنمبر سر کوی تو جان بازی کنمروی بر خاک درت، جان می‌دهمجان به نرخ خاک ارزان می‌دهمچند نالم بر درت ، در باز کنیک دمم با خویشتن دمساز کنآفتابی، از تو دوری چون کنمسایه‌ام، بی تو صبوری چون کنمهفت گردون را درآرم زیر پرگر فرو آری بدین سرگشته سرمی‌روم با خاک جان سوختهز آتش جانم جهانی سوختهمی‌برآید ز آرزویت جان ز منچند باشی بیش از این پنهان ز منسخنان دلبر ترسایی اتش به جان شیخ زد و سر و پایش را به شراره کشید. دردی سنگین بر سینه اش نشست و به سخن در آمد. اما این پاره های اخگر بود که از دهنش بیرون میریخت. دخترش گفت ای خرف از روزگارساز کافور و کفن کن، شرم‌دارچون دمت سر دست دمسازی مکنپیر گشتی، قصد دل بازی مکناین زمان عزم کفن کردن ترابهترم آید که عزم من تراکی توانی پادشاهی یافتنچون به سیری نان نخواهی یافتنشیخ گفتش گر بگویی صد هزارمن ندارم جز غم عشق تو کارعاشقی را چه جوان چه پیرمردعشق بر هر دل که زد تأثیر کرددخترک ترسا چون سخنان شیخ را شنید، قهقهه سرداد و گفت: از مردی کهن سال چون تو شنیدن اینگونه سخنان بسی عجیب است. گویا تو خود از خویش چنان بیخبری که از زشتی کردارت شرمگین نمیشوی. گفتن سخت عشق زیبنده تو نیست که وقت درگذشتت فرا رسیده. به کار نان در مانده ای ولی نام میجویی و ارزوی همنشینی مرا داری. شیخ گفت: نازنین من، اگر صدبار مرا از کوی خود برانی، باز هم به همین درگاه مقیمم خواهی دید. مگر نمیدانی که عشق پیر و جوان نمیشناسد؟ گفت دختر گر تو هستی مردکارچار کارت کرد باید اختیارسجده کن پیش بت و قرآن بسوزخمر نوش و دیده را ایمان بدوزشیخ گفتا خمر کردم اختیاربا سهٔ دیگر ندارم هیچ‌کاربر جمالت خمر دانم خورد منو آن سهٔ دیگر ندانم کرد منگفت دختر گر درین کاری تو چستدست باید پاکت از اسلام شستهرک او هم رنگ یار خویش نیستعشق او جز رنگ و بویی بیش نیستشیخ گفتش هرچ گویی آن کنموانچ فرمایی به جان فرمان کنمحلقه در گوش توم ای سیم تنحلقه‌ای از زلف در حلقم فکنگفت برخیز و بیا و خمر نوشچون بنوشی خمر ، آیی در خروششیخ را بردند تا دیرمغانآمدند آنجا مریدان در فغاندیر نشین که پیر را در عشق استوار دید، وسوسه اش کرد که دست از دین بشوید و ترک اسلام بگوید. دختر دیر چهار شرط سنگین و شرم آور برای شیخ گذاشت. به بت سجده برد، قرآن را به آتش کشد، باده گساری کند و دست از ایمان بشوید. شیخ گفت: باده مینوشم ولی از پذیرفتن سه شرط دیگر معذورم. دختر دیر، لب به خنده رضا گشود و به شیخ گفت: چون چنین است برخیز تا به دیر رویم که میخواهم در آنجا باده به جامت ریزم و وقتی سرمست شدی، خواهیم دید با آن سه شرط دیگر چه خواهی کرد. شیخ الحق مجلسی بس تازه‌دیدمیزبان را حسن بی‌اندازه دیدشیخ به دیر رفت، بزمی آراسته دید که جام در گردش است.@Ciimorgh@AttarBirdsادامه در پست بعدی