اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتنددرد عشق است و جگرسوز دوایی دارد(حافظ)✍️✍️✍️✍️✍️#منطق‌الطیر- #شیخ‌صنع

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتنددرد عشق است و جگرسوز دوایی دارد(حافظ)✍️✍️✍️✍️✍️#منطق‌الطیر- #شیخ‌صنعانجملهٔ یاران به دلداری اوجمع گشتند آن شب از زاری اودل مریدان بدرد آمد. دور شیخ جمع شدند و به دلداری او پرداختند.همنشینی گفتش ای شیخ کبارخیز این وسواس را غسلی برآرشیخ گفتش امشب از خون جگرکرده‌ام صد بار غسل ای بی‌خبرآن دگر یک گفت تسبیحت کجاستکی شود کار تو بی‌تسبیح راستگفت تسبیحم بیفکندم ز دستتا توانم بر میان زنار بستآن دگر یک گفت ای دانای رازخیز خود را جمع کن اندر نمازگفت کو محراب روی آن نگارتا نباشد جز نمازم هیچ‌کارآن دگر گفتش پشیمانیت نیستیک نفس درد مسلمانیت نیستگفت کس نبود پشیمان بیش ازینتا چرا عاشق نبودم پیش ازینآن دگر گفتش که یاران قدیماز تو رنجورند و مانده دل دو نیمگفت چون ترسا بچه خوش دل بوددل ز رنج این و آن غافل بودآن دگر گفتش که دوزخ در ره استمرد دوزخ نیست هرکو آگهستگفت اگر دوزخ شود هم راه منهفت دوزخ سوزد از یک آه منآن دگر گفتش که امید بهشتباز گرد و توبه کن زین کار زشتگفت چون یار بهشتی روی هستگر بهشتی بایدم این کوی هستآن دگر گفتش که از حق شرم دارحق تعالی را به حق آزرم دارگفت این آتش چو حق درمن فکندمن به خود نتوانم از گردن فکندیکی از مریدان گفت، ای بزرگ پیر طریقت، بر دیو هوس لگام بزن، برخیز تا برای رهایی ازین وسواس روی به آب آوریم و زنگار به آب بشوییم. شیخ پاسخ داد: جان عزیز من، امشب صد بار از خون دل غسل کرده ام، چشم بگشا و به قطرات خونی که از پیکرم میچکد بنگر. مریدی دیگر پیش امد و سخن از تسبیح به میان کشید. از شیخ پرسید سبحه ات کجاست؟ تو که روز و شب به ذکر خدا اندری بی سبحه چگونه توانی نشست؟پیر نگاهی حسرت بار به مرید افکند و گفت سبحه به کناری افکنده ام تا راه را برای زنار بستن بگشایم. جوابی سخت شرم آور بود.مریدی دیگر گفت: ای پیشوای گران مایه، روی به نماز آور تا دلت از پراکنده گی ها برهد. شیخ که در عشق دخترک ترسا غرق شده بود، پاسخ داد: ازین پس محرابم روی دلبر اس و در پایش به نماز خواهم ایستاد.دیگری گفت ای شیخ هنوز از کرده پیشمان نشده ای؟ چرا پشیمانم، سخت هم پشیمانم که چرا زودتر دل به عشق نسپردم.مریدی دیگر گفت: ای استاد بزرگ، یاران و دوستان از تو رنجور شده اند و به غم ماتم در افتاده اند. شیخ گفت: اگر همه مردم دنیا از من برنجند، غمی نیست که دخترک ترسا از من خوشدل باشد.دیگری گفت: ای استاد کهن، تو بهتر میدانی که دوزخ در کمین بندگان گمراه نشسته و روشندلان قدم در راهی نمیگذارند که در دل دوزخ سرنگون شوند. شبخ گفت: در این عشق چنان سوزان و گدازان شده ام که اگر مرا به دوزخ برند، هفت دوزخ از یک آه من به اتش کشیده خواهد شد. میریدی دیگر گفت: ای رهبر بیدار دل، اکنون که از دوزخ نمیهراسی، به امید بهشت ازین کار زشت توبه کن. شیخ گفت: بهشت من کوی دلبر است و تا آن یار بهشتی روی هست به بهشت نیازی نیست. یکی دیگر از مریدان گفت: ای شیخ از خدا شرم کن. شیخ پاسخ داد: آتش این عشق را خدا بر جانم افکنده است، من که باشم که سر از تقدیر الهی باز پیچم؟چون سخن در وی نیامد کارگرتن زدند آخر بدان تیمار درموج زن شد پردهٔ دلشان ز خونتا چه آید خود ازین پرده برونترک روز، آخر چو با زرین سپرهندو شب را به تیغ افکند سرروز دیگر کین جهان پر غرورشد چو بحر از چشمهٔ خور غرق نورشیخ خلوت ساز کوی یار شدبا سگان کوی او در کار شدمعتکف بنشست بر خاک رهشهمچو مویی شد ز روی چون مهشقرب ماهی روز و شب در کوی اوصبر کرد از آفتاب روی اوعاقبت بیمار شد بی‌دلستانهیچ برنگرفت سر زان آستانبود خاک کوی آن بت بسترشبود بالین آستان آن درشمریدان شیخ هرچه گفتند کارگر نیفتاد و شیخ از کوی یار رو پس نکرد. ملامتش کردند سودمند نیفتاد. شیخ همچنان در کنار دیوار دیر ایستاده بود و حیران به چهره دلدار مینگریست که شام بپایان رسید. روز بعد، شیخ دیگر معتکف کوی یار شده بود و در پای دیوار دیر بهت زده نشسته بود. ماهی گذشت، شیخ را کار اینگونه بود که از بام تا شام چشم به آستانه خانه دلدار میدوخت. اندک اندک تن شیخ همچون دلش بیمار شد و در پای دیوار دیر بروی خاک افتاد. خشت به زیر سر نهاد و از خار و خس بالین ساخت. چون نبود از کوی او بگذشتنشدختر آگه شد ز عاشق گشتنشخویشتن را اعجمی ساخت آن نگارگفت ای شیخ از چه گشتی بی‌قراردختر ترسا از حال شیخ با خبر شد. دانست که بیمار دل است.در جامه‌ی زنان شهر نزد شیخ آمد و گفت: مردی چون تو پارسا اینجا چه میکند؟@Ciimorgh@AttarBirdsادامه در پست بعدی