کراننبرگ استاد خلق صحنه ها و پلان های بدیع و ژرف است؛ طبق گفته خودش مهمترین اصل هستی انسان، بدن اوست؛ کراننبرگ سینمایش سینمای بدن است و پیامدهایی که بر اثر عدم محافظت از بدن دیده میشود و دستکاری بدن، حتی در سابقه خشونت شکل نمایش دادن بدنهای له شده زیر مشت و لگد و چگونگی پاشیدن خون روی لباس و چهره حالت خاصی داردگویی جهانی فکر شده پشت این نمایش های دگرگون کننده جسم است، گویی کراننبرگ با وجود گذاری از سینمای علمی تخیلی به سینمای جنایی درام محور ولی خشن، همچنان به ایدئولوژی شناخت بدن پس از دریافت ضربه یا فروپاشی بدن پس از پروسه ای مرگبار(بعنوان مثال دفاع از خود و خانواده در سابقه خشونت) معتقد است؛نمایش لباسهای پر از خون و بینی های له شده توسط قدرت مشت و کف دست انچنان دقیق و بی رحمانه کار شده که گویی کراننبرگ فقط به دنبال ایجاد نوعی حس اشمئزاز سادیستی/مازوخیستی نیستبلکه پیامد اخلاقی دفاع کردن از خود حتی در به حق ترین موضع ممکن را نشان میدهد؛درهمین سابقه خشونت محصول 2005، اوایل فیلم دختر خانواده میگوید از هیولا میترسم و انها به وی میگویند هیچ هیولایی وجود ندارد!کنایه های فیلمساز کانادایی از همینجا تقریبا شروع میشود: ایا هیولا صرفا کالبدی است بیرون از ما؟ایا هیولا همان خشونتی نیست که سعی بر تحمیل کردن خود به خانواده تام استال(با نام حقیقی جویی کیوسک) را دارد؟!واقعا "هیولا" چیست؟ هیولا کیست؟ایا هیولا چهره خوفناک و هراس اور دکتر براندل است پس از تبدیل شدن به "مگس" عظیم الجثه؟!یا ابعاد هیولایی این هیولا درسینمای کراننبرگ خود افکار و حالات روحی و روانی شخصیت ها در گذشته کمی پنهان اما تاریک شان است؟!کراننبرگ باهوش است؛ ذهن را درگیر میکند اما گرفتار نه، سینمایش نه انچنان عامیانه است که برچسب مبتذل بخورد نه انچنان عمیق به معنای تجربه یک هنر محض،این وسط قرار میگیرد و از هردو تغذیه میکند تا ریاکاری خود را بشدت موجه نشان دهد!در همین فیلم خوب "مگس" به نوع تیتراژ ابتدایی توجه کنید؛ کاملا مفهوم دگرگونی و "وحشت جسمانی" را میبینید؛اوج هنر فیلمساز اما جایی است که بعد از تیتراژ اولیه وارد تالاری عمومی میشود که گویی برخی نخبگان امریکایی انجا هستند؛هنر کراننبرگ اما کجاست؟ کراننبرگ از میزانسنی بدیع اما ژرف و هولناک بهره میبرد؛سریع پس از چند ثانیه بطور کاملا سطحی(و عمدی) وقتی تالار را نشان میدهد دوربین کات میزند به کلوزاپ سث براندل که در حال بیان ماجرای خود و کارهایش به یک خبرنگار زن(که بعد وارد ماجرای احساسی با وی میشود) استدوربین کراننبرگ چه چیزی را بما میگوید؟!دوربین کراننبرگ "غرور" براندل را به تصویر میکشد؛اگر کراننبرک طبق معمول چند دقیقه از تالار به ما نما میداد و ما صحبت های بقیه افراد و دانشمندان را میشنیدیم اصلا نمیتوانستیم بفهمیم که با چه موجود مغروری مواجهیم!بنابراین کراننبرگ با عدم شخصیت پردازی محیطی/لوکیشنی تالار با کاتی سریع و حتی تعجب اور سریع وارد قصه تلخ و تراژیک قهرمان میشود: غرور شخصی و پیشرفت افسارگسیخته علمیسث انقدر مغرور و بدون کنترل میشود که حتی نزدیکترین فرد زندگی اش یعنی همان دختر خبرنگار که حالا با وی وارد رابطه عاطفی شده را کنار میگذارد و به او میگوید دست از سرم بردار و به من برای کار شگفت انگیزم حسودی نکن!غرور در اینجا با یک کات ساده و میزانسن کراننبرگی خلق میشود و اوج کار حرفه ای فیلمساز در یک اثر تراژیک رومنس علمی تخیلی دیده میشود!