اگر قهرمان وسترن کلاسیک به دنبال احیای شادی از دست رفته خانوادگی و مقابله با شر دوران است و گلوله ها

اگر قهرمان وسترن کلاسیک به دنبال احیای شادی از دست رفته خانوادگی و مقابله با شر دوران است و گلوله هایش خطا نمیرود؛در عوض در ضد وسترن(وسترن بازنگرانه/متجدد) ما با دوران "پیری و مرگ کابوی" مواجه میشویم؛کابوی در ضد وسترن های پکینپا بیشتر دچار زوال است تا احیا، وسترن کابوی را پرورش میدهد و ضدوسترن از فروپاشی هویت اش ابایی ندارد!پکینپا در فیلم "سر الفردو گارسیا را برایم بیاور" مقوله خشونت و طمع بر سر مساله پول را دوباره مطرح میکند، شخصیتی که مامور اوردن سر الفردو گارسیا میشود فقط بخاطر پول،پکینپا کمی از بدبینی ضدوسترنی اش فاصله میگیرد و پایانی حماسی برای قهرمانش رقم میزند، انجا که قدرت و پول و حتی ترکیبش با خرافه باعث انحراف ذات ادمی ست و کسی که درنهایت برای مقابله با این انحرافات دست به طغیان میزند(البته تمام این حرفها در شرایطی ست که فیلم در پرده پایانی خود دچار نوعی قهرمان بازی افراطی میشود، پکینپا برای خلق یک پایان حماسی شخصیت اولش را دچار هزارجور مصیبت میکند؛ فیلمی با طرح مقوله گرفتاری ذهن با یک سر بریده، ذهنی که تا مرحله فروپاشی میرود و سر را یک موجود زنده میپندارد؛ با پایانی بیش از حد اکشن و حتی غیرمنطقی تمام میشود و با رویکردی حماسی برای شخصیت اصلی، شاید این فیلم به اندازه دسته وحشی قوی نباشد و کسی هم نیست که بگوید این اوج هنر پکینپا است در نسبت با اثار قبلی اما نوعی فاصله گیری فیلمساز با گذشته اش است؛ گذشته ای با نمایش حجم زیادی از ویرانی و مرگ و طمع و خودسوزی در غرب وحشی)