درباره دو فیلم دیوید کراننبرگ(فیلمساز کانادایی)معمولا کراننبرگ را با ژانر "وحشت جسمانی"(body horror) میشناسند؛ اخیرا پس از سالها دوباره موفق به تماشای فیلم the fly شدم؛ اثری کوبنده درباره تاثیر ژنتیکی و اخلاقی/روانشناختی پیشرفت علم و تکنولوژی بر بدن انسان و زوالی میخکوب کننده اما بشدت تراژیک(و حتی جاهایی مشمئز کننده)واقعیت این است که سینمای کراننبرگ(تجربه علمی و شخصی خودم) سینمای هم زوال و هم احیاست؛ در فیلم "مگس" کراننبرگ روی بعد ماجراجویانه بشر مدرن تمرکز میکند و پیامدهای اخلاقی/ژنتیکی چنین ماجراجویی هولناکی را نشان میدهد؛شخصیت اصلی مگس یعنی سث براندل ظاهرا دانشمندی است که موفق به خلق دستگاه پیچیده و علمی تلپورت شده استوی پس از چندین ازمایش تصمیم میگیرد تا خودش وارد دستگاه شود و "جسمش" از مکانی به مکان دیگر منتقل شود(پروسه فروپاشی بدن و احیای آن و بطور کلی زوال بدن و احیای دوباره آن گویی از موتیف های سینمای کراننبرگ است؛ در فیلم "سابقه خشونت" نیز با مقوله "بدن به مثابه سوژه مورد تاکید فیلمساز و دوربین" مواجه ایم؛ بدنهایی که مثله میشوند؛ دوربین بی رحم و زوایای ثابت سینماتوگرافی کراننبرگ اجازه نفس کشیدن به مخاطب نمیدهند؛ البته در سابقه خشونت اینجا گذاری عرفانی نیز میبینیم؛ کراننبرگ دیگر فقط روی "بدن" فوکوس نمیکنداین فیلم به نوعی "احیای روانی و حیات دوباره روانی نیز هست"بیاد بیاورید که شخصیت تام(یا همان جویی کیوسک، قاتل سابق) چگونه پس از کشتاری اجتناب ناپذیر غسل میکند و گویی تمیز و پاک دوباره به اغوش خانواده برمیگردد؛ نوعی عرفان رهایی و تعالی شاید معنوی)اما از بخت بد سث براندل یا بخاطر نوعی کوتاهی و فقدان دانش کافی، مگسی با وی داخل دستگاه تلپورت میرود و دی ان ای دکتر براندل با مگس ترکیب شده و ارام ارام وی را تبدیل به موجودی وحشتناک با جلوه ی مگس میکند