کراننبرگ اما با مساله "رویای امریکایی" نیز بازی میکند؛ خیلی جالب است؛ کراننبرگ فیلمسازی بشدت خوش فکر است؛ بدون اینکه اثر را دچار "تورم مفهومی" کند بما اجازه میدهد به ابعاد وجودی اثارش پی ببریم و از کشف انها لذت ببریم؛در اینجا شخصیت کارل فوگارتی(با بازی خوب اد هریس) به سراغ تام یا جویی سابق می آید؛ تیپ سیاه، اتومبیل سیاهکراننبرگ میخواهد چه بگوید؟!او به نوعی مفهوم "هیولا" را بازسازی "واقعی" میکند(یعنی نه اینبار در غالب ظاهری یک مگس) یعنی یک بازسازی درام محور و جناییاینها به سراغ "مرد خانواده ایده ال فرهنگ امریکایی" می آیند تا وی را با خود ببرند و انچه در گذشته اتفاق افتاده را تسویه حساب کنند؛هیولا مفهوم نمادین تری به خود میگیرد؛ تام(که نام جعلی برای قاتل سابق است) حالا دیگر مرد مورد علاقه فرهنگ امریکایی و رویای امریکایی ست؛استفاده از رنگ سیاه به معنای هجوم هیولا به درون رگهای این فرهنگ است؛ پس انتخاب کت شلوار سیاه برای کارل فوگارتی و ماشین سیاه کاملا تصویری نمادین است درباره هجوم به ارامش خانوادگی تامدراینجا هیولا هم گذشته تام است و هم خود ماموران سلب کننده ارامش و رویای امریکایی،نوعی پیوند مفهومی!