در فیلم بسیار خاص "پت گرت و بیلی بچه" (Pat garrett and billy the kid) پکینپا از اینکه مخاطب را تشویق به همذات پنداری با شخصیت منفی(بیلی) بکند ترسی ندارد؛ هنر پکینپا نمایش دادن روی دیگر وحشی بودن، تمام شدن دوران هف تیرکشی به سبک کلاسیک، همذات پنداری مخاطب با ضدقهرمان های دوست داشتنی و درنهایت نوعی افول است؛چون پکینپا اصول خلق وسترن را وارونه میکند و قصد دارد حرف جدیدی در راستای بیان واقعیت وسترن بزند؛وسترن های پکینپا را طمع محاصره کرده و روح شخصیت های پکینپا با خشونت ناشی از تمام شدن دوران شان پیوند خوردهدرهمین فیلم "پت گرت" پکینپا اصول خلق قهرمان را وارونه میکند و مخاطب حتی از قهرمان متنفر میشود؛ دراینجا پت گرت، شخصی ست سودجو و حیله گر که برای اربابی کثیف به شکار دوستان قدیمی خود در قالب و هویت کلانتر می پردازد؛پت گرت ظاهرا کلانتری ست از جنس قانون(تقارن معنایی/فرمی با فیلم تحسین شده دسته وحشی در دیالوگ بین دیک تورنتون و هریگان) که بشدت تحت تاثیر ذات خلافکار گذشته اش است، در صحنه ای او فاحشه ای را برای لو دادن جای بیلی بشدت کتک میزند و نفرت مخاطب را نسبت به شخصیتش دوچندان میکندپکینپا میتوانست کلانتری اشنا و متعارف بسازد؛ اما اصل همذات پنداری دراماتیک را به سمت بیلی میبردفیلمساز با خلق ضد وسترنی عجیب، پروژه وارونه کردن اصول قهرمان سازی را به اوج میرساند