کلوزاپ از چهره سث براندل هنگام معرفی خود و بخصوص برق غروری که از چشمانش ساطع میشود؛ فیلم شخصیت محوری اش را تا مرز یک ضدقهرمان کامل جلو میبرد اما پایان بشدت تامل برانگیز است: تقاضای خلاصی!واقعیت این است که اگر به من بگویند غرور را در سینما تعریف کن میگویم عالیجناب کراننبرگ به من یاد داد غرور چیست؛ این سکانس ساده است اما از نظر اجرا بشدت خلاقانه، کات سریعی که فیلمساز به چهره سث میزند واقعا تعجب اور و بدیع استتو گویی دارد کل تاریخ غرور بشر مدرن را تحویل مان میدهد؛ سث غرق در تعریف بیش از حد از پروژه علمی خود است