‍ ‍ ‍ ▪️ریوسوکی هاماگوچیـــ در ژاپن، فیلم‌های داگلاس سِرک تا اواسط دهۀ ۲۰۰۰ در دسترس نبودند. «هرچه خ

‍ ‍ ‍ ▪️ریوسوکی هاماگوچیـــ در ژاپن، فیلم‌های داگلاس سِرک تا اواسط دهۀ ۲۰۰۰ در دسترس نبودند. «هرچه خدا می‌خواهد» (۱۹۵۵) یکی از اولین‌هایی بود که توانستم به دست بیاورم. کارِ راسل متی، فیلمبردار، شگفت‌انگیز است. نحوۀ غرق شدنِ فضاهای داخلی در رنگ‌های گرم، در حالی که فضاهای بیرونی خنک و آبی هستند، این تقابلِ زیبا را خلق می‌کند. در اولین مشاجرۀ بین جین وایمن و راک هادسن، هر دو نزدیک شومینه ایستاده‌اند و به آرامی به سمت پنجره حرکت می‌کنند، آن سویِ پنجره کولاک است. این تغییر از طیفِ رنگیِ عاشقانه به طیفی بسیار خشن‌تر، به ما از آینده‌ای دشوار می‌گوید که در انتظارشان است. سپس، در پایان فیلم، پنجره بسته می‌شود و نورِ آبی به بیرون راه داده نمی‌شود، که نشان می‌دهد آیندۀ فراتر از فیلم، در واقع، آینده‌ای شاد است. من نه تنها از فیلم‌های سرک، بلکه از مصاحبه‌هایش نیز الهام گرفته‌ام؛ در یک گفت‌وگو، او از این حرف می‌زند که چرا قهرمانِ فیلم باید هم دوست‌داشتنی باشد و هم تحقیرشده. دوربین، برای سرک، نوعی اشعۀ ایکس است که روحِ شخصیت را درک می‌کند. ممکن است کلیشه‌ای به نظر برسد، اما احساس می‌کنم که این واقعاً با تجربیاتِ فیلم‌سازیِ من هم‌خوانی دارد.▫️All That Heaven Allows (1955)▫️Dir. Douglas 🎥 @CinemaParadisooo🎥 @CinemaParadisooo