🔰بخش دوم: چرا مدیران غیرمتخصص به حوزه تخصصی شناخت انسان در سازمان پشت می‌کنند؟ ریشه‌های بی‌اعتقادی و تنبلی یادگیریاین سوال اساسی پیش می‌آید: چرا با وجود ضرورت آشکار شناخت انسان در سازمان، بسیاری از مدیران غیر تخصص—به ویژه در بافت سنتی—خود را از این علوم رفتار سازمانی و مدیرت منابع انسانی بی‌نیاز می‌بینند یا حتی به آن‌ها بی‌اعتقادند؟ چندین عامل در کار است:1.ایدئولوژی «مدیریت به مثابه هنر ذاتی»: بسیاری از مدیران سنتی بر این باورند که مدیریت، یک «هنر» است که از طریق تجربه شخصی، شهود و «خشونت اداری» حاصل می‌شود، نه یک «علم» که نیازمند مطالعه سیستماتیک و فراگیری مهارت ها و ابزارهای خاص خودش باشد. مدیران غیر متخصصی که بر صندلی مدیریت می نشینند، مدیریت را امتداد طبیعی شخصیت خود می‌دانند. این نگرش، به ویژه در میان مدیرانی که بر اساس تخصص فنی (مثلاً شهرت بالینی یا پژوهشی در سایر حوزه های سلامت) و نه شایستگی رهبری به مقام رسیده‌اند، شایع است. برای آنان، یادگیری علوم رفتاری و علم و تخصص مدیریتی تهدیدی است برای این تصور که «همین که من به این جایگاه رسیده‌ام، یعنی توانایی مدیریت دارم».2.ترس از به چالش کشیدن ساختار قدرت موجود: علوم رفتار سازمانی بر مفاهیمی مانند مشارکت، شفافیت، پاسخگویی و توانمندسازی تأکید دارند. پذیرش این علوم برای مدیران اقتدارگرا به معنای باز کردن درهای اتاق تصمیم‌گیری، کاهش تمرکز قدرت و پذیرش این واقعیت است که ممکن است کارکنان در برخی حوزه‌ها از آنان دانش بیشتری داشته باشند. این برای بسیاری از مدیران یک کابوس اقتداری است.3.تنبلی شناختی و فقدان تواضع فکری: یادگیری یک حوزه علمی جدید—به ویژه حوزه‌ای پیچیدگی همچون رفتار شناسی انسان در سازمان—نیازمند زمان، انرژی و مهم‌تر از همه، تواضع برای پذیرش این است که «چیزهای بسیاری را نمی‌دانم». برای مدیری که سال‌ها در موضع دستور دادن بوده، این تواضع دشوار است. بنابراین، ترجیح می‌دهد در حوزه امن ذهنی خود بماند و مشکلات انسانی را نه با تحلیل علمی، بلکه با ابزارهای آشنا—یعنی تهدید، تنبیه و چرب‌زبانی—«مدیریت» کند.4.فقدان سیستم پاداش و تنبیه سازمانی: در بسیاری از سازمان‌ها، سیستم ارزیابی مدیران بر مبنای شاخص‌های مالی، فنی یا کمی (تعداد مقالات، تعداد فارغ‌التحصیلان) است، نه بر مبنای شایستگی های واقعی و یا شاخص‌های سلامت سازمانی مانند رضایت کارکنان، نرخ ماندگاری نیروها یا سطح اعتماد. بنابراین، چنین مدیرانی انگیزه‌ای برای سرمایه‌گذاری روی مهارت‌های نرم و دانش رفتاری خود ندارند، زیرا پیامد منفی آشکاری برای بی‌اعتنایی به آن نمی‌بینند.💎 با مدیران شایسته همراه شوید‌🆔@Competentmanagers