📚شناخت نظام‌مند انسان سازمانی: (از ضرورت اخلاقی تا الزام راهبردی)⭕️پارادوکس مدیریت در نهاد دانش‌محو

📚شناخت نظام‌مند انسان سازمانی: (از ضرورت اخلاقی تا الزام راهبردی)⭕️پارادوکس مدیریت در نهاد دانش‌محور – شکافی که همه چیز را تهدید می‌کنداین محور به یک پارادوکس ویرانگر در مدیریت سنتی می‌پردازد: 🔰چگونه ممکن است کسی ادعای مدیریت «انسان‌ها» را داشته باشد، در حالی که کوچکترین دانش نظام‌مند و ابزار علمی برای شناخت این انسان‌ها را به کار نبندد؟ 🔷این وضعیت، مصداق بارز «مدیریت در تاریکی» است. در حالی که مدیریت مدرن بر پایه‌ی «شناخت مبتنی بر شواهد» (Evidence-Based Management) بنا شده، برخی مدیران سنتی هنور با «فرضیات ذهنی»، «کلیشه‌ها» و «تجربیات شخصی محدود» به قضاوت و تصمیم‌گیری می‌پردازند. همان‌گونه که نویسنده به درستی اشاره می‌کند، «بدون شناخت یک موضوع، پدیده و یا مساله نمی‌توان آن را به نحو احسن مدیریت کرد». این اصل بدیهی در علم مدیریت، متأسفانه در عمل به فراموشی سپرده می‌شود.🔷در هسته این محور، یک پارادوکس معرفت‌شناختی و اخلاقی رخ می‌نماید که بررسی آن برای فهم عمق فاجعه ضروری است. این پارادوکس در یک دانشکده پیراپزشکی —عالی‌ترین نماد ادعای شناخت علمی پیچیده‌ترین موجود هستی (انسان)—به اوج خود می‌رسد.🔺تصور کنید نهادی که مأموریت ذاتی آن، آموزش "مصاحبه بالینی بی‌دفاعانه"، "درک منحصربه‌فرد بودن هر بیمار" و "قضاوت مبتنی بر شواهد" است، در مدیریت درونی خود دقیقاً برعکس عمل می‌کند. مدیرانی که در کلاس‌ها از "پیچیدگی سیناپس‌های مغزی" سخن می‌گویند، در مواجهه با یک کارمند یا همکار، او را به موجودی تک‌بعدی، قابل پیش‌بینی و قابل مدیریت صرف با "دستور و کنترل" تقلیل می‌دهند. این شکاف وجودی بین دانش تدریس‌شده و عمل مدیریتی، در این دانشکده نشان از یک بیماری سیستماتیک دارد: جایگزینی قدرت اداری با دانش تخصصی، و جایگزینی سوءظن نهادینه با شناخت علمی.ادامه دارد...💎 با کانال تلگرامی مدیران شایسته همراه شوید‌🆔@Competentmanagers