🔴چرا مدیران انتقادپذیر نیستند؟یکی از چالش‌های جدی در سازمان‌ها، ناتوانی برخی مدیران در پذیرش انتقاد و بازخورد سازنده است. این رفتار می‌تواند پیامدهای منفی جدی‌ای همچون کاهش انگیزه کارکنان، افت بهره‌وری، انسداد جریان آزاد اطلاعات و سرکوب نوآوری‌ها در پی داشته باشد. در چنین فضایی، کارکنان احساس امنیت روانی برای بیان دیدگاه‌ها و پیشنهادهای خود نخواهند داشت و در نتیجه، فرهنگ سازمانی به‌سوی سکوت، ترس و عدم شفافیت سوق پیدا می‌کند. در این میان، شناخت دلایل این پدیده می‌تواند گامی مؤثر در جهت اصلاح رفتارهای مدیریتی و بهبود عملکرد سازمانی باشد۱. ترس از دست دادن قدرت و اعتباریکی از مهم‌ترین دلایل انتقادناپذیری مدیران، نگرانی از کاهش قدرت و نفوذ در سازمان است. پذیرش انتقاد ممکن است به‌ظاهر به‌عنوان نشانه‌ای از ضعف یا اشتباه تعبیر شود؛ امری که برخی مدیران از آن گریزان‌اند. این ترس که دیگران اعتماد خود را از دست بدهند، موجب می‌شود که مدیران در برابر انتقاد، حالت تدافعی به خود بگیرند یا حتی آن را به‌کلی انکار کنند. این نوع واکنش، مانع یادگیری و رشد حرفه‌ای آن‌ها می‌شود.۲. ترس از قضاوت منفیبرخی مدیران نگران آن هستند که پذیرش نقد، باعث شود در نگاه دیگران افراد ناتوان، ناکارآمد یا بی‌کفایتی به نظر برسند. این قضاوت منفی احتمالی، باعث می‌شود که مدیران نسبت به هرگونه بازخورد یا پیشنهاد اصلاحی مقاومت نشان دهند. در این حالت، مدیر به‌جای یادگیری از اشتباهات، تلاش می‌کند با انکار یا توجیه آن‌ها، تصویر مثبتی از خود حفظ کند.۳. تجربیات منفی گذشتهتجربه‌های ناخوشایند از انتقادهای پیشین، به‌ویژه اگر این انتقادها ناعادلانه، تخریبی یا شخصی بوده باشند، می‌توانند تأثیر بلندمدتی بر نگرش مدیر نسبت به بازخورد بگذارند. در چنین شرایطی، مدیر برای اجتناب از تکرار احساس تحقیر یا سرزنش، به‌طور ناخودآگاه در برابر هر نوع انتقاد، حتی سازنده، واکنش منفی نشان می‌دهد.۴. فرهنگ سازمانی بسته و اقتدارگرادر برخی سازمان‌ها، فرهنگ حاکم به‌گونه‌ای است که در آن پذیرش انتقاد به‌مثابه ضعف تلقی می‌شود و مدیران برای حفظ شأن و جایگاه خود، از پذیرش نقد خودداری می‌کنند. در چنین فرهنگ‌هایی، نه‌تنها مدیران، بلکه حتی کارکنان نیز از ارائه بازخورد سازنده پرهیز می‌کنند. نبود گفت‌وگوی باز و شفاف، منجر به رکود و بسته‌شدن مسیرهای یادگیری در کل سازمان می‌شود.۵. اعتماد به نفس بیش از حددر مواردی، مدیران دچار نوعی خودبزرگ‌بینی یا خود‌کفایتی کاذب می‌شوند؛ حالتی که در آن تصور می‌کنند همیشه تصمیم درست را می‌گیرند و نیازی به بازخورد دیگران ندارند. این اعتماد به نفس افراطی، می‌تواند مانعی جدی برای رشد فردی و یادگیری مستمر باشد، زیرا مدیر تمایلی به شنیدن یا پذیرش دیدگاه‌های مخالف از خود نشان نمی‌دهد.۶. ناتوانی در مدیریت احساسات منفیپذیرش انتقاد نیازمند سطح بالایی از بلوغ هیجانی و مهارت در مدیریت احساسات منفی است. برخی مدیران در مواجهه با انتقاد، دچار احساساتی همچون شرمندگی، خشم، ناامیدی یا اضطراب می‌شوند و چون قادر به تنظیم این هیجانات نیستند، مسیر دفاع از خود یا انکار را در پیش می‌گیرند. این مسئله می‌تواند روابط کاری را مختل کند و مانع از بهره‌مندی سازمان از ظرفیت‌های بهبود شود.۷. ضعف در مهارت‌های ارتباطی و گفت‌وگوپذیرش بازخورد، مستلزم مهارت در شنیدن فعال، پرسیدن سؤالات روشن‌کننده، تفکیک انتقاد از حمله شخصی و پاسخ‌گویی حرفه‌ای است. برخی مدیران فاقد این مهارت‌ها هستند و هر نوع بازخوردی را تهدید تلقی می‌کنند. در این حالت، انتقاد تبدیل به میدان نبردی می‌شود که مدیر در آن صرفاً از جایگاه و تصمیمات خود دفاع می‌کند، نه اینکه آن را فرصتی برای یادگیری تلقی کند.کلام آخرترس از دست دادن اعتبار و جایگاه، یکی از مهم‌ترین دلایلی است که موجب می‌شود برخی مدیران از پذیرش انتقاد خودداری کنند. اما واقعیت این است که پذیرش بازخورد، نشانه بلوغ فکری و مدیریتی است، نه ضعف. مدیرانی که بتوانند انتقادها را نه به‌عنوان تهدید، بلکه به‌مثابه فرصت‌هایی برای رشد و بهبود تلقی کنند، مسیر پیشرفت شخصی و سازمانی را هموار خواهند کرد. آموزش، خودآگاهی، و ایجاد فرهنگ باز در سازمان، از مهم‌ترین گام‌ها در جهت ارتقای ظرفیت انتقادپذیری مدیران محسوب می‌شوند. سازمان‌هایی که در آن‌ها مدیران با روی باز به نقدهای سازنده گوش می‌سپارند، سازمان‌هایی پویا، یادگیرنده و متعهد خواهند بود.💎 با مدیران شایسته همراه شوید‌🆔@Competentmanagers .