ما معمولا سوگوارى را با مرگ ميشناسيم،اما در كارگاه شفاى كودك درون ،کاهى با سوگوارى ديگرى روبه رو مى شويم؛ سوگوارى براى آنچه هرگز وجود نداشت براى پدرى كه قرار بود پناه باشد و نبود.براى مادرى كه قرار بود بفهمدت ونتوانست.دشوارترين بخش اين سوگوارى، از دست دادن يك انسان نيست؛ از دست دادن اميدى است كه سالها با خود حمل كرده اىاينكه شايد روزى همه چيز تغيير كند.( همان چيزى كه من دركارگاها بارها تاكيد ميكنم، تاكى میخواهى به اميد تغيير والدينت باشى)از منظر روانكاوى, تا زمانى كه اين اميد آرمانى زنده است, بخشى از روان همچنان در انتظار مى ماند. وگاهى، آغاز ترميم نه از تغيير والد, بلكه از پذيرش اين واقعيت آغاز مى شود كه ان رابطه، هرگز آن گونه كه به آن نياز داشتيم، شكل نگرفت.اين پذيرش، نفى خانواده نيست؛ پايان دادن به انتظارى است كه سالها اجازه نداده زندگی در زمان حال آغاز شود.شايد بعضى از عميقترين سوگواریها، هيچ مراسمى ندارند؛ اما مسير زندگى انسان را براى هميشه تغيير ميدهند.#دکتر_مارال_پرهیزکای       #روانشناس Join 🔜 @Consultant_voice