گاهی فکر می‌کنم خدا زندگی را شبیه یک مسابقه فوتبال آفریده است.هر دو با یک سوت آغاز می‌شوند و با یک س

گاهی فکر می‌کنم خدا زندگی را شبیه یک مسابقه فوتبال آفریده است.هر دو با یک سوت آغاز می‌شوند و با یک سوت پایان؛ اما هیچ‌کس نمی‌داند بین این دو سوت، قرار است چند بار بخندد، چند بار گریه کند، چند فرصت را از دست بدهد و چند بار دوباره به امید برگردد.در فوتبال، همه چیز به نود دقیقه خلاصه نمی‌شود؛ گاهی تمام سرنوشت، در یک ثانیه نوشته می‌شود. یک گل در دقیقه نود، می‌تواند اشک یک ملت را به لبخند تبدیل کند و یک گل در وقت‌های اضافه، می‌تواند رؤیایی را که نود دقیقه برایش جنگیده‌ای، از تو بگیرد.زندگی هم مگر غیر از این است؟گاهی سال‌ها تلاش می‌کنی و نتیجه را در یک لحظه از دست می‌دهی. گاهی یک تصمیم، یک خبر یا حتی یک ثانیه، مسیر تمام زندگی را عوض می‌کند. گاهی بهترین بازی عمرت را انجام می‌دهی، اما برنده نمی‌شوی. نه چون کم گذاشته‌ای، بلکه چون زندگی همیشه با عدالت پیش نمی‌رود.امروز، همه ما تا آخرین دقیقه منتظر ماندیم. نه فقط برای تیم ملی، بلکه برای امیدی که به آن گره خورده بود. چشم‌ها به زمین بود، اما دل‌ها دنبال نتیجه زمین‌های دیگر می‌دوید. هر ثانیه می‌توانست معجزه باشد و همان ثانیه هم می‌توانست همه چیز را تمام کند.شاید برای همین، غم امروز فقط غم حذف از جام جهانی نیست. این اشک، آشناتر از یک باخت فوتبالی است. انگار زخمی قدیمی دوباره سر باز کرده؛ زخمی که سال‌هاست با آن زندگی کرده‌ایم.ما ایرانی‌ها سال‌هاست در دقیقه نود زندگی می‌کنیم.سال‌هاست به وقت‌های اضافه عادت کرده‌ایم؛ به امیدهایی که همیشه تا آخرین لحظه زنده‌اند، به فرصت‌هایی که گاهی درست وقتی دستمان به آن‌ها نزدیک می‌شود، از میان انگشتانمان عبور می‌کنند. سال‌هاست یاد گرفته‌ایم که برای کوچک‌ترین لبخندها، بزرگ‌ترین انتظارها را بکشیم.فوتبال، آینه زندگی ماست.در فوتبال، هیچ بازیکنی همه توپ‌ها را گل نمی‌کند؛ همان‌طور که هیچ انسانی همه فرصت‌های زندگی را به مقصد نمی‌رساند. در فوتبال، زمین همیشه هموار نیست؛ گاهی چمن خیس است، گاهی داور اشتباه می‌کند، گاهی تیر دروازه و گاهی VAR لعنتی میان تو و رؤیایت می‌ایستد. و در زندگی هم، همیشه همه چیز در اختیار ما نیست.اما شاید زیباترین شباهت فوتبال و زندگی، این باشد که تا سوت پایان به صدا درنیامده، امید هنوز زنده است.شاید امروز از جام جهانی حذف شدیم. شاید امروز دلمان شکست. شاید رؤیایمان در آخرین ثانیه از دست رفت.اما زندگی، مثل فوتبال، فقط نتیجه یک مسابقه نیست.مهم این است که بعد از هر شکست، دوباره کفش‌هایت را بپوشی، دوباره وارد زمین شوی و دوباره باور کنی که شاید این بار، همان ثانیه‌ای که روزی اشکت را گرفت، روزی برسد که لبخندت را به تو برگرداند.و این، شاید تنها چیزی باشد که هیچ شکستی نمی‌تواند از مردم ایران بگیرد؛ امیدی که بارها زخمی شده، اما هنوز از نفس نیفتاده.#نادر_قنبری