امنیت روانی یعنی وقتی شب سرت رو می‌ذاری روی بالش، مغزت دست از «دوی سرعت» برداره و برای ساعاتی خاموش بشه هر چند به این راحتی ها نیست چون در جامعه‌ای که هر روزش با یک شوک جدید یا یک خبر نگران‌کننده شروع می‌شه، امنیت روانی دیگه یک موضوع شیک و فانتزی نیست؛ بلکه تنها راهِ «دوام آوردن» و فرو نپاشیدنه. یکی سوگواره، یکی در تدارک داروی نایاب فرزندش، یکی با کسری حسابش دست و پنجه نرم میکنه و یکی هم هر دقیقه قیمت طلا و دلار رو بررسی میکنه تا ببینه چقدر فقیرتر شده.​واقعیت اینه که ذهن ما مدام در حالت «بقا» قرار داره. وقتی نمی‌دونی فردا چه اتفاقی می‌افته، سیستم عصبیت همیشه در وضعیتِ آماده‌باشه و این یعنی فرسودگیِ مزمن. در این فضا، امنیت روانی یعنی اجازه بدی چرخ‌دنده‌های ذهنت کمی استراحت کنن؛ یعنی بتونی برای لحظاتی این ترمز دستی رو بکشی و مدام نگرانِ قضاوتِ دیگران یا عقب موندن از بقیه نباشی.​امنیت روانی یعنی یک فضای بی‌قضاوت داشته باشی؛ جایی که مجبور نباشی همیشه ماسکِ «من قوی هستم» بزنی. یعنی بتونی اشتباه کنی، کم بیاری یا حتی یک روزهایی حالِ بلند شدن نداشته باشی، بدون اینکه بترسی بقیه قراره چطوری برچسبت بزنن. داشتنِ رابطه‌ای که در اون ارزشِ تو به موجودیِ حساب یا موفقیت‌های عجیب‌وغریبت گره نخورده، بزرگترین ثروتِ این روزهای ماست.​در شرایطی که حالِ جامعه خوب نیست، بزرگترین دستاورد اینه که «خودت رو گم نکنی». امنیت روانی یعنی به خودت این حق رو بدی که گاهی فقط تماشاچی باشی، نه دونده‌ی ماراتن. یعنی بفهمی که ارزشِ انسانیِ تو با تلاطم‌های بیرون بالا و پایین نمیشه. گاهی ساختنِ یک خلوتِ شخصی یا یک جزیره‌ی کوچکِ دونفره که توش مجبور نباشی چیزی رو به کسی ثابت کنی، خودش بزرگترین موفقیته. گاهی به خودت حق بده که از ماشین سریع السیر این دنیا پیاده بشی و بگی دیگه حوصله این سرعت رو ندارم و میخوام کمی پیاده برم حتی اگه خیلی دیر برسم.#نادر_قنبریhttp://t.me/counselingtebyan