ایران و حقوق بین‌الملل کیفری: چرا ثبت این جنایات بین‌المللی و نام این جنایتکاران بین‌المللی بسیار مه

ایران و حقوق بین‌الملل کیفری: چرا ثبت این جنایات بین‌المللی و نام این جنایتکاران بین‌المللی بسیار مهم است؟✅ اگر به روند شکل‌گیری و تحول درس حقوق بین‌الملل کیفری در محافل علمی ایران بنگریم، در کمال شگفتی و تاسف به این نتیجه خواهیم رسید که برای مدت‌ها و سال‌ها، ما مصرف‌کننده‌ی دانش حقوق بین‌الملل کیفری بودیم و هستیم و اندک ابتکار عملی در تولید و توسعه‌ و تحول این علم نوپا نداشته‌ایم! انگار نه انگار که ما هشت سال قربانی مستقیم جنایت تجاوز نظامی و جنایات جنگی، به دلیل تجاوز نظامی صدام حسین به ایران بودیم! در کمال حیرت، تمام یا اغلب مثال‌های مندرج در کتب و مقالات حقوقی ما، از وقایع رخ داده در خارج از ایران _ از قبیل رواندا، دارفور، یوگسلاوی پيشين، ژاپن، ویتنام، سنگال، و .... _ است؛ یعنی جاهایی که ما اصلاً آن وقایع را به چشم خود ندیده‌ایم! این در حالی است که بدتر از این فجایع و وقایع، در همین ایران و علیه ملت خودمان رخ داده است. چه ایرادی داشت که در کنار آن قضایای تلخ، این قضایای تلخ را نیز ثبت و ضبط و تکرار کنیم؟!✅ اما چرا؟ چرا ما نخواستیم و یا چرا ما نتوانستیم این همه وقایع جنایی تلخ و این همه تجارب بزه‌دیدگی جمعی سنگین خود را تبدیل به بخشی از ادبیات حقوق بین‌الملل کیفری نوین کنیم؟ چرا حقوقدانان ایرانی نخواستند و یا نتوانستند این همه مصادیق جنایات بین‌المللیِ متعدد و‌ متنوع را در صفحات کتب و مقالات حقوقی خود جای دهند؟ چرا ما حتی نام اعضای کابینه‌ی دولت بعثی عراق در زمان جنگ هشت ساله‌ی ایران و عراق را نمی‌دانیم؟ چرا غیر از خود صدام، با هیچ یک از آن جنایتکاران بین‌المللی، اعم از نظامی و غیرنظامی آشنایی نداریم؟ مگر آنان نبودند که این جنایات بین‌المللی را طراحی و اجرا می‌کردند؟ چرا ما سهمی در تولید و‌ توسعه و تحول دانش حقوق بین‌الملل کیفری نداشتیم؟! چرا با این همه بلا که بر سرمان آوردند هنوز یک نظریه‌ی حقوقی در این حوزه ارائه نکرده‌ایم؟! واقعاً نمی‌توانستیم یا نخواستیم؟! از نظر این حقیر، دلیل آن بیشتر "نخواستن" بوده تا "نتوانستن"، وگرنه حقوقدانان محترم ما توانایی علمی و فنی خود را در تبیین و تحلیل وقایع و جنایات بین‌المللیِ رخ‌داده در دارفور و لیبی و بحرین و عراق و افغانستان و رواندا و یوگسلاوی پیشین و سوریه و فلسطین و لبنان و مالی و سنگال و افریقای جنوبی و میانمار و .... به‌خوبی اثبات نموده‌اند.✅ اما آیا اکنون زمان آن نیست که با تکیه بر تجارب جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، جایگاه خود را از مصرف‌کننده‌ی دانش حقوق بین‌الملل کیفری به تولیدکننده‌ی این دانش تغییر دهیم و از این انفعال حقوقی خارج شویم؟! آیا نمی‌توانیم یک موج حقوقی نو در این حوزه ایجاد کنیم؟ ✅ چنین به نظر می‌رسد که نسل ما باید اقدام به بازتعریف نقش و مسوولیت و ماموریت خود در تولید و توسعه و تحول دانش حقوق بین‌الملل کیفری کند! افزون بر جهات و دلایل علمی، شاید این کار کم‌ترین تکلیفی است که در برابر قربانیان مظلوم و بی‌گناه این جنایات وحشیانه بر عهده داریم. زیرا، اکنون ما آن قدر مصداق عینی و مثال عملی و شاهد میدانی در دست داریم که برای اغلب بندهای مواد ۶ و ۷ و ۸ و ۸ مکرر اساسنامه‌ی دادگاه بین‌الملل کیفری ۱۹۹۸ م. می‌توانیم از تجارب جنگ‌های تحمیلی یکم و دوم و سوم بهره گرفته و‌ مثالی بیاوریم.✅ اگر ما همت نموده و همین سه جنگ تحمیلی یکم و دوم و‌ سوم را از منظر حقوق بین‌الملل کیفری نوین بازخوانی و بازتحلیل و بازتفسیر کنیم، صدها کتاب و مقاله‌ی علمی ناب تولید خواهیم کرد که از ترکیب و هم‌افزایی این صدها کتاب و مقاله، به نظریه‌های جدید در حوزه‌ی حقوق بین‌الملل کیفری نوین نیز خواهیم رسید.✅ بی‌تردید، این امر نیازمند یک "بعثت فکری و علمی" و به‌طور خاص یک "بعثت حقوقی و قضایی" در این حوزه است. به‌ویژه که تکلیف ما در ثبت و ضبط این جنایات و معرفی جنایتکاران آن، به دلیل فقدان یک مرجع قضایی بین‌المللی مناسب جهت تعقیب و محاکمه و مجازات این دشمنان نوع بشر، مضاعف شده است. اگر نمی‌توانیم در عمل این جنایتکاران را تعقیب و محاکمه و مجازات کنیم، هیچ مانعی نیست تا حداقل روی کاغذ فهرست جنایات‌شان را ثبت و ضبط کنیم و از منظر علمی بررسی نماییم.✅ در همین راستا و با توجه به این خلا علمی و پژوهشی در ایران، ما به‌تدریج اقدام به معرفی تک‌تک این جنایتکاران بین‌المللی و جنایات‌ ارتکابی‌شان خواهیم کرد و امیدواریم که علاقه‌مندان به این خاک و سرزمین و عدالت کیفری بین‌المللی نیز همت کنند و تک‌تک این جنایات را در دل تاریخ حقوق بین‌الملل کیفری ایران ثبت و ضبط، و از منظر علوم جنایی تجزیه و تحلیل کنند.