هنوز در حیرتِ کوچِ نابه‌گاهِ استاد ایرج، آن آوازخوانِ سربلند، فرو رفته بودیم که اندوهی دیگر رسید و پ

هنوز در حیرتِ کوچِ نابه‌گاهِ استاد ایرج، آن آوازخوانِ سربلند، فرو رفته بودیم که اندوهی دیگر رسید و پرده از نغمه‌ی بانو پروا برکشید.مرگ، اگرچه پایانِ کالبد است، اما هرگز نمی‌تواند بر شکوهِ آواهایی که پروا در گوشِ زمانه نشاند، سایه افکند. ما امروز نه تنها یک خواننده، که بخشی از حافظه‌ی شنیداریِ فرهنگ خود را از دست می‌دهیم.و ای وای بر این روزگارِ بی‌وفا که گویی خورشید هنر را در تاریکیِ ابدیت فرو برد! این کالبدهای فانی که از میان ما رخت بربستند، نه تنها تن‌ها نبودند، که ستون‌های استوارِ این سقفِ پُر زرق و برقِ هنر بودند. اکنون که آن‌ها به ملکوتِ سکوت کوچ کرده‌اند، ما در برهوتِ بی‌انتها و بی‌پناهِ هنری سرگردانیم؛ بی آن‌که سایه‌ای برای پناه گرفتن یا ستونی برای تکیه داشته باشیم.روانش شاد‎