وقتى قدم برمى‏داشت تو گویى آن رااز زمين مى‏‌كند و به آرامى گام برمى ‌داشت و با وقار راه مى‏‌پيمود و در راه رفتن سريع بود و راه رفتنش چنان بود كه تو گویى از كوه سرازير مى‌‌شود و وقتى به جایى التفات مى‌‌كرد با تمام بدن متوجه مى‏شد.چشم‌هايش افتاده؛ يعنى نگاهش بيشتر به زمين بود تا به آسمان و آن قدر نافذ بود كه كسى را ياراى خيره شدن برآن نبود و به هر كس برمى‌‏خورد در سلام از او سبقت مى‌جست. پرسيدم منطقش را برايم وصف كن.گفت: رسول خدا(ص) دائماً باغصّه‌‌ها قرين و دائماًدر فكر بود و يك لحظه راحتى نداشت.بسيار كم‌حرف بود و جز در مواقع ضرورت تكلّم نمى‌فرمود و وقتى حرف مي‌زد، كلام را از اوّل تا به آخربا تمام فضاى دهان ادا مى‌‏كرد. كلامش همه كوتاه و جامع و خالى از زوائد بود. خُلق نازنينش بسيار نرم بود؛ به اين معنا كه نه كسى رابا كلام خود مى‌آزرد و نه به كسى اهانت مى‌نمود. نعمت درنظرش بزرگ جلوه مى‌نمود؛ اگرچه هم ناچيز مى‌‏بود و هيچ نعمتى را مذمّت نمى‌‏فرمود. دنيا و ناملايمات آن هرگز او را به خشم در نمى‌‏آورد و وقتى كه حقّى پايمال مى‌‏شد، از شدّت خشم، كسى او را نمى‌‏شناخت تا آنكه احقاق حق مى‌كرد. برگرفته از کتاب سنن النبی