یه جایی از زندگی میرسی که دیگه دلت نمیخواد برای دیده شدن، پولت رو خرج چیزهایی کنی که واقعاً ارزششون رو ندارن.من به پولی که درمیارم احترام میذارم؛چون میدونم برای به‌دست آوردنش چقدر وقت گذاشتم، چقدر کار کردم، چقدر خسته شدم و مهم‌تر از همه، با عقل و زحمت و حلال به دستش آوردم.دلم نمیخواد پولم رو فقط برای اسم یک رستوران گرون‌تر، لباسِ یک برند پرزرق‌وبرق یا چیزهایی بدم که بیشتر از کیفیت، پولِ ویترین و اسمشون رو میگیرن.من ترجیح میدم کمتر داشته باشم،اما چیزی داشته باشم که واقعاً خوبه.کم‌تر لباس بخرم، ولی باکیفیت‌تر.کم‌تر بیرون غذا بخورم، ولی جایی که واقعاً ارزشش رو داره.کمتر خرید کنم، ولی چیزی بخرم که واقعاً دوستش دارم و سال‌ها ازش استفاده کنم.برای من مینیمال بودن یعنی فقیرانه زندگی کردن نیست؛یعنی عاقلانه زندگی کردن.یعنی بدون اینکه برای چشم مردم زندگی کنیم،برای آرامش خودمون پول خرج کنیم.پول حلالی که با زحمت درمیاریم،حق ماست که باهاش زندگی خوب داشته باشیم؛اما زندگی خوب لزوماً زندگی گرون نیست.گاهی یک چای،یک غذای ساده،یک خانه‌ی آرام،چند آدمِ درستو خیالی که از آینده‌ات راحت باشه…از صد تا رستوران لاکچری و کمد پر از لباس،بیشتر می‌ارزه. 🤍من دیگه دنبال «گران‌تر» نیستم؛دنبال بهتر، باکیفیت‌تر و واقعی‌ترم…..