🔸 یکی از نکاتی که باید در قرارداد ها توجه داشت این هست که زمانی که عنوان ظاهری قرارداد با قصد واقعی طرفین در تعارض باشه، ملاک قصد واقعی طرفین هست.👈 به زبان ساده ممکنه شما عنوان قراردادت رو مثلا نوشته باشی بیع یا همان فروش اما اگر اون قرارداد بره دادگاه، قاضی با توجه به قصد طرفین، اون قرارداد رو رهن تلقی کنه و مطابق قواعد رهن حکم بده.🔹 مثالی هم که امروزه زیاده، بیع شرط برای تضمین وام ها هست که خب دادگاه ها اگر قرینه اطمینان آوری داشته باشن اون رو رهن تلقی میکنن چون قصد غالب این قرارداد ها انتقال مالکیت نیست بلکه تضمین طلب هست.👈 در مثال فوق؛ شکل قرارداد به این نحو هست که برای تضمین بازپرداخت وام مثلا یک ملکی رو میارن و قرارداد بیع شرط به این شکل مینویسن که فروشنده مورد معامله را با تمام حقوق و متعلقات با ثمن فلان به مشتری فروخت و تحویل داد و در ادامه مینویسن فروشنده حق دارد ظرف مدت ۱۲ ماه با پرداخت ثمن و هزینه‌ها، مبیع را مسترد نماید. 👈 که خب با قرائنی میتواند کاملا محرز شود که قصد طرفین اصلا از اول انتقال مال نبوده لذا در اینصورت دادگاه هم این انتقال را معتبر نمیداند و قرارداد را رهن تلقی کرده و احکام رهن را بار مینماید.🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍂🍂🍂🍂🍂https://t.me/vecalat_nokte_test