اِى پدرسوخته !🌀به قلم دکتر امید رضائی🌀ای‌پدر سوخته!اين كلامِ مهرآميز آميخته با حسرتِ پدرمبود، بعد از آنكه خبر قبولى پزشكىشهيدبهشتى‌ام را به او دادم. پدرم دبير رياضى بود و به زعم او بازيگوشى پسرش باعث شد پزشكى تهران را از دست بدهد. بيست و هشت سال قبل بود و ما ٢٣٥نفر بوديم. با دنيايى از آرزو آمده بوديم و جهان را رامِ خود می‌دیدیم. تصاوير روزهاى اول را مرور ‌می‌کنم: چون فيلمى بی‌‌صدا و رنگ‌پريده از انتهاىِ قرنى محو شده: مجید روزهای اول با ساكی در دست مى‌آمد تا خوابگاهش جور شود، امروز فوق‌تخصص جراحی است و جمعه‌ها کوهنوردی می‌کند. هادی که ابتداى كلاس‌های‌مان تلاوت قرآن می‌کرد، سكس تراپيست شده و از ایران رفته و بسیار خوب می‌نویسد. هوشنگ كه زبل بود و همان ترم اول يارى يافته بود، امروز كاناداست و سال‌ها قبل شنیدم که می‌خواهد‌ فيلم‌ساز شود. فراز، که طرح صورت همكلاسى‌هاى دخترمان را خوب می‌کشید، متخصص داخلى است و دخترش را به دانشگاه فرستاده و صبح‌ها پنج‌کیلومتر می‌دود و شش صبح، زمانی که ما خوابیم، در گروهمان می‌نویسد، صبح بخیر همکلاسی. سامان پژو ٤٠٥ خاکستری صفر داشت و چقدر آن‌زمان توى چشم بود. گاهی سربالایی ولنجک خلوت را میان برف با چهارصد و پنجش بالا می‌رفتیم و امروز از او خاطره‌اى زير خروارها خاك مانده است.مهرسا درسش خوب بود و انگار که هول ازدواج داشت. زود بچه‌دار شد و عمومى ماند و جایی استخدام شد و گرد پيرى زودتر بر رويش نشست.حمیداولين كسي بود كه آن‌زمان درباره USMLEحرف می‌زد و آخرش ايران ماند. يك بار مخم را خورد كه آناتومى را پاس نمی‌کند، دلدارى اش دادم و آخر او ١٦ شد و من ده! متخصص چشم شده و گاهى زنگ می‌زند و غُرى از روزگار به هم می‌زنیم.هوشنگ، كتابهاىِ شريعتى می‌خواند و وضع ماليش هم خوب بود اما هیچ‌وقت شلوار جين نمی‌پوشید. امروز آمريكاست و انکولوژی خوانده.مهدی، پریسا، حسام، ودود، جواد، مریم، هانا، فرهنگ.... ما ٢٣٥ نفر بوديم. با لذتِ عميقِ تكرار نشونده‌اى از موفقيت. براى هم اسم مستعار گذاشتيم و در دورانى كه هنوز اينترنت نيامده بود و موبايل كمياب بود، به شيوه‌ی سنتى دل به جزوه‌هاى رد و بدل شده بستيم و ته هرجزوه شعری می‌نوشتیم، در روزهايى كه دقيقا نمی‌دانستیم قرار است پزشك شدن چه تغييرى در ما ايجاد كند.از آن جمع همه چيز بيرون آمد: از جراح و راديولوژيست و اطفال و انكولوژيست بگير تا بساز و بفروش در قبرس و فعال سياسى و مفسر BBC و دبير زيست كنكور و خبرنگار و هنرمند و نویسنده.كسانى بودند كه سال‌های اول برايشان آينده عالى تصور مى‌شد اما با تخصص و ازدواج، خانه‌دار شدند و از دنیای طبابت محو شدند و كسانى هم قاچِ زينِ اسبِ مراد را چسبيدند و به هر ضرب و زورى از ريتالين و فلوكستين تا نديدنِ خنده كودك‌شان و نابود شدن زندگىِ شخصی‌شان خود را به جايى كه خواستند رساندند: حالشان خوب است؟ نمی‌دانم. از آن ٢٣٥ نفر تا آنجا كه می‌دانم نزدیک صد و پنجاه نفر از ايران خارج شدند، نزديك به چهل نفر در ايران متخصص و فوق تخصص شدند و هنوز طبابت می‌کنند و حدود سى‌چهل نفرشان هم ترجيح دادند عمومى بمانند و طبابت كنند یا نکنند. پنج نفر هم از ما خداحافظى كردند :کنسر، مرگ ناگهانى و سه‌تاي‌شان هم تابِ ماندن را نداشتند و ترمز زندگىِ خود را آگاهانه كشيدند.از بسیاری در فضاى حقيقى و مجازى خبر چندانی ندارم، انگارى دود شدند و رفتند به هوا...اين فقط داستان يك كلاس و يك سال و يك دانشگاه بود. جوانانى كه با تلاش و اميد و دعاىِ خانواده به دروازه‌هاى پزشكى رسيدند...هر كلاسى داستان خودش را دارد. داستان يك جمع، كه به اميدى و انتخابى گرد مى‌آيد و پراكنده مى‌شود، آدم‌ها، روزها و فصل‌ها مى‌آیند و مى‌گذرند و داستانى مى‌ماند:خالى از نام‌ها و پر از نفس‌هايشان و گاه خالى از نفس‌ها و پر از آرزوهايشان، جايى ميان فراموشى و ياد: در غم ما روزها بيگاه شد روزها با سوزها همراه شدروزها گر رفت گو رو ، باك نيست تو بمان اى آنكه چون تو پاك نيست ( مولانا)دکتر امید رضائیفوق‌تخصص هماتولوژی و انکولوژینویسندهhttps://t.me/omidrezaie55