(در ادامه‌ی پاسخ به پرسش احمد بستانی...) ◽چرا من راه خودم را از جمهوری اسلامی جدا می‌کنم؟ 📝 #یادداش

(در ادامه‌ی پاسخ به پرسش احمد بستانی...) ◽چرا من راه خودم را از جمهوری اسلامی جدا می‌کنم؟ 📝 #یادداشت_روز نظریه‌ها باید مانند عینک باشند نه نقاشی روی چشم! (#ژیل_دلوز) . ١) افتخار دونالد ترامپ برای احیای عظمت آمریکا در دوره‌ی دوم ریاست‌جمهوری‌اش، شکست جمهوری‌اسلامی نیست! بلکه شکست جمهوری اسلامی پیش از آن‌است‌که اعضای اتحادیه اروپا بتوانند با مکانیسم ماشه یا هر مستمسک حقوقی دیگر، در داخل کادر او با قربانی‌اش عکس یادگاری بگیرند! بنابراین، به‌زعم من بسیار بعید است عمر آتش‌بس و این دوره‌ی تعلیقی تا پایان فصل گرما ادامه یابد. ٢) به‌نظر می‌رسد نه دیپلمات‌های بروکرات جمهوری‌اسلامی (که درواقع بیشتر کارمندان اَمربر نظام‌اند تا اعضای اتاق فکر دولتی) و نه حتا اُلیگارش شکم‌سیر حکومت نخواهند توانست در فرصت تعلیقی آتش‌بس اعلام‌شده تا زمان حمله‌ی بعدی آمریکا و اسرائیل با اقدامات مؤثری چون انتقال حساب‌شده‌ی قدرت یا برگزاری یک رفراندوم تحت نظارت نهادهای بین‌الملل، برنامه‌ی دشمن را برای ضربه‌های مهلک به زیرساخت‌های ایران، که ذیل عنوان نابودی جمهوری‌اسلامی عملیاتی می‌شود، مُلغی یا نقش بر آب کنند.٣) اصلاح‌طلبان که به‌گمان من دو گروه‌اند و مورد خطابم یک گروه از آن‌هاست* اکنون با گفتمان «همبستگی ملی» درواقع حکومت را ناخواسته به چاه تاریخ هدایت می‌کنند! «همبستگی ملی» مربوط به زمانی است که «دستگاه دولت» (State Apparatus) بختی برای پیروزی و مقاومت داشته‌باشد! وقتی «ماشین جنگ» (War Machine) از مدت‌ها پیش (یعنی از زمانی‌که نیروی خودکامه با کُدگذاریِ خودی و غیرخودی فقط مُریدان خود را به‌مثابه «ملت» فرض کرده و بدین‌ترتیب) راه نومادها یا سیالیت فضای اجتماعی و درنتیجه هرگونه تغییر یا اصلاح محتمل را مسدود و سرنوشت دو طرف جنگ را به‌طور محتوم رقم زده‌است، شعار همبستگی ملی، گره‌زدن بی‌مبالات حیات مردم به سراشیبی قدرت و به‌گمان من نوعی سهل‌انگاری در قبال مفاهیم بنیادینی چون «همبستگی» و امر «ملی» است! آخر) من امروز راه خودم را از جمهوری‌اسلامی جدا می‌کنم، نه به‌این دلیل که: . - به ایران که لحظه‌لحظه‌ی خاطرات عمر را با خاک پاک و جان‌های شریفش طی کرده‌ام، تعلق‌خاطری ندارم. - نه به‌این دلیل که شاهد سال‌ها رنج بی‌امان هم‌وطنانم برای یافتن کوچکترین حقوق اساسی یا سهم شادی‌شان در این دنیا نبوده‌ام.- یا نظام سرمایه‌داری جهانی را نمی‌شناسم! - یا فاجعه‌ی حضور یک رژیم آپارتاید ضدبشری در جهان و خاورمیانه را کوچک می‌شمرم! . تنها به این دلیل که به‌رغم همه‌ی ضایعات محسوس و اسفبار، پیامدهای فلسفی جنگ ممکن است در فضایی هموار، به ما مردم ایران فرصت یافتن خطوط گریزی را بدهد که با تکیه بر آن‌ها بتوانیم مهم‌ترین پیامدهای فلسفی یعنی «شدن» (becoming) نو و واقعی را بیابیم. فراموش نکنیم که دولت‌ها و تبلیغات فراگير آن‌ها در زمان جنگ همیشه و همیشه روی «بودن» (being) متمرکز هستند و تعهدی نسبت به آینده و آرزوهای ما ندارند. «بودن»ی که ما طی تمام سال‌های عمر گذشته، تجربیاتی کافی با آن از سر گذرانده‌ایم...▪️. . -------------------* پانویس متن: من برای اصلاح‌طلبان عمل‌گرایی که در برهه‌ای تاریخی با قدرت مماشات نکردند و هزینه‌ی رنج و زندان و حصر را به‌جان خریدند، احترام بسیار زیادی، حتا احترامی بیشتر از اپوزیسیونی که صدای بلندشان گوش دنیایی را کر کرده، قائلم!حمیدرضا شعبانی (نشر دف ⭕) #نشر_دف #کتابفروشی_نشر_دف #خانه_کتاب_نشر_دف #چراغ_کتابفروشی‌های_محلی_را_روشن_نگهداریم #جنگ_ایران_و_اسرائیل#ژیل_دلوز#فلیکس_گتاری