https://biaupload.com/do.php?imgf=org-1fc11f8cc3f81.jpgبرای درگذشت نابهنگام روزبه کیائیان (مدیر پخش نشر چشمه) ▪️در رثای پسر مهربان صنعت نشر ایرانhttps://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1000401روزنامه شرق، چهارشنبه، ١٠ اردیبهشت ١۴٠۴ (صفحه ١٢)📝 حمیدرضا شعبانی (نشر دف)روزبه کیائیان، مدیر پخش چشمه را از نزدیک می‌شناختم. گو این‌که دوستی من با خانواده‌ی نشر چشمه، مقدمتاً با پدر خانواده؛ حسن کیائیان برقرار شد و استمرار یافت، ولی در سال‌های اخیر، بیشترین دیدار یا گفتگوهای کاری و غیرکاری با دو تن از فرزندان خانواده؛ کاوه و روزبه بود. این ویژگی خانوادگی بودن نشر در ایران (و البته در جهان) به‌گمان من، تنها موهبت باقیمانده در فرایند صنعتی‌شدن و پراکندگی جسم و جان آدم‌ها در دنیاست، زیرا هنوز، آشکارا متضمن انتقال فرهنگ و تمام ظرایف وابسته به آن، از نسلی به نسل دیگر است. روزبه، اما خُلق‌وخوی عجیبی داشت. به‌رغم اِشراف و دانایی و هوش سرشارش، زبان و کلام و نگاه‌ش کودک‌سان بود. یک‌بار در یکی از خیزهای تورمی کشور و افزایش ناگهانی بهای کاغذ (به‌گمانم در سال ٩٨) و با این‌که مدتی منتقد سفت و سخت سیاست‌های انحصاری خانواده‌ی چشمه بودم (و البته هنوز هستم و بحثی طولانی دارد) به او زنگ زدم و گفتم: «فلان کتاب ما در شُرف تجدید چاپ است و مرکز پخش شما بیش از نیمی از تیراژ چاپ قبلی را فروخته! من برای تهیه کاغذ و مقوای کتاب بی‌پولم! هیچ امکانی دارید که بخشی از تیراژ چاپ جدید را پیش‌خرید کنید تا با وجه آن کاغذ و مقوای کتاب را تأمین کنم؟» او با زبان مهربانی که هرگز گردوغباری نداشت، گفت: «من این پیشنهاد شما را در جلسه‌ی داخلی چشمه با رأی و رویکرد مثبت خودم مطرح می‌کنم و هفته‌ی آینده پاسخ را به شما خواهم گفت.» بعد با ذکاوت و هوشیاری‌اش ادامه داد: «می‌دانم شما با انحصاری‌کردن توزیع این کتاب یا سایر کتاب‌های‌تان در پخش چشمه موافقت نمی‌کنید، ولی اگر شرط حمایت ما درصد تخفیف بیشتری بود، بابت این پیش‌خرید تا چه درصدی امتیاز تخفیف بیشتر از سایرین می‌دهید؟» گفتم: «موافقت جلسه داخلی را با درصد پیشنهادی خودتان به من اعلام کنید. من مصمم به تولیدم!»...راست می‌گفت. تمام تصمیمات نشر چشمه، با جلسات منظم میان اعضای سهامدار خانواده و گروه مدیران نشر و پخش و کتابفروشی‌ها گرفته می‌شود که این خود -تا جایی‌که می‌دانم- الگویی نمونه از همکاری و خرَدجمعیِ یکی از موفق‌ترین مؤسسه‌های انتشاراتی کشور است. من مطمئنم که او در آن جلسه، در برابر این پرسش مدیران خود قرار گرفته‌است که چرا نباید این پول را برای کتاب‌های در دست تولید خود انتشارات هزینه کنیم؟ و او حتماً پاسخی داده‌است تا گروه را قانع کند که خانواده‌ی نشر، جمعی بزرگتر از حساب‌های بانکی هستند.امروز که خشونت زیر پوست جامعه را می‌بینم یا شاهدم که چگونه تعارض و تضاد منافع میان ناشران و کتابفروشان و موزعان و فروشندگان مجازی کتاب در صنعت نشر ایران، با کوچک شدن سفره‌ی اقتصادی مردم به بحران‌هایی اخلاقی و حرفه‌ای، فارغ از توان تدبیر و حل‌وفصل مدیران فرهنگی یا صنفی تبدیل شده‌است، روزبه کیائیان برای من، تجسم همیشگی و بی‌نظیر این جمله‌ی اسکات فیتز جرالد باقی خواهدماند که گفت:«مهربانی، از مُحق بودن، مهم‌تر است.»یاد و خاطرش گرامی.▪️