دهه شصت…ما نسلِ گرم روزای ساده بودیم.دیوارای خونه‌مون بوی زندگی می‌داد.ما تو ایوون با لیوانای کمربار

دهه شصت…ما نسلِ گرم روزای ساده بودیم.دیوارای خونه‌مون بوی زندگی می‌داد.ما تو ایوون با لیوانای کمرباریک چای می‌خوردیم،تو حیاط، پشت لباسای روی بند قایم‌وشک بازی می‌کردیم.صدای رادیوی روی طاقچهو سینی چای مامانکل خستگی خونه رو شیرین می‌کرد.ما بچه‌هایی بودیمکه با یه توپ پلاستیکی دولایه، عصر جمعه رو جشن ملی می‌کردیم.با یه خروس قندی شاد بودیم،بدون اینکه پُز بدیم یا عکس بگیریم.عید برامونبوی لباس نو، اسکناسای تا نخورده،مسافرتای دست‌جمعی…ما واقعی بودیم.چیزایی که داشتیم کم بود،اما دنیامون پر بود.ما دنیامون اینترنت نداشت،ولی حوصله داشتیم، دل داشتیم،وقت داشتیم برای هم.عصرها،صدای قل‌قل چای‌ساز نبود،بوی نفت بخاری بود که دورش می‌نشستیم و حرف می‌زدیم.حرفِ واقعی…نه استیکر.ما با هم بزرگ شدیم،با هم کیف کردیم،با هم قهر کردیم،با هم آشتی کردیم.و امروز…هرچی جلوتر می‌ریمبیشتر می‌فهمیمچه ثروتمند بودیمبا همون کفشای میخی،با همون شلوارای وصله‌دار،با همون خنده‌های بی‌دلیل.دهه شصت…ما کم داشتیم،ولی کم‌قیمت نبودیم.ما شاید بچه‌های یک دوره سخت بودیم،اما دل‌موننرم‌ترین دوره تاریخ بود.