مقاله‌ی «تحلیل زبان‌عصب‌شناختی شرمِ مولدِ رادیکالیسم»مولف: آرشام بهمن نژاد، فارغ‌التحصیل زبان‌شناسی از دانشگاه دولتی ولادی‌وستوکبهار و تابستان 2026، تهرانبرش‌هایی از متن مقاله:• برای درک رادیکالیسم، ابتدا باید مکانیسم پردازش تحقیر در مغز را شناخت. تحقیقات علوم مغز و اعصاب نشان داده‌اند که مغز انسان بین «درد فیزیکی» و «طردشدگی اجتماعی» تفاوت چندانی قائل نمی‌شود. برای درک این‌که چگونه کلماتِ رادیکال، این «درد اجتماعی» را به «رفتار» تبدیل می‌کنند، مراجعه به دستاوردهای دانشمندان شوروی در زمینه‌ی رابطه‌ی زبان و مغز، بینش‌های بی‌بدیلی ارائه می‌دهد.• زبان، از طریق چارچوب‌بندی مجددِ تجربه‌ی تحقیر، مسیرهای عصبی مغز را بازآرایی کرده و رفتار را از سطح انفعال به فاز تهاجمی سوق می‌دهد.• رژیم نازی برای توصیف نسل‌کشی هرگز از کلماتی مثل کشتار استفاده نکرد؛ در عوض از اصطلاحاتِ مکانیکی و مدیریتی نظیر «راه‌حل نهایی» (Endlösung)، «تخلیه» یا «پاک‌سازی ویژه» استفاده کرد. استفاده از این کلماتِ خنثی و بوروکراتیک، باعث می‌شود که هنگام شنیدن یا اجرای دستورات، سیستم لیمبیک (مسئول پردازش احساسات) و ناحیه mPFC (مسئول همدلی) تحریک نشوند. زبانِ استعاریِ نازیسم، کشتار انسان‌ها را در کورتکس مغز نه به عنوان یک «عمل بین‌فردی» (Interpersonal Action)، بلکه به عنوان یک «مسئله‌ی ریاضی و لجستیک» (Spatial-Logical Problem) کدگذاری می‌کرد.